“What’s the similarity between fucking in a canoe and American beer?”
“… Both are close to water”
Eén van de vele jokes, one-liners,… die ik daarnet op restaurant gehoord heb. Lachen.
Page 90 of 236
Indeedly I do! Sinds vanavond zit ik voor de komende twee dagen (tot vrijdagavond dus) in Stockholm, Zweden voor een training – meer bepaald Northern Storage Suite, software die bedrijven toelaat om de diskstorage te beheren door quota’s toe te passen, rapportages te trekken (welke dir’s, welke files, hoeveel neemt het marketing team voor zijn rekening, hoeveel mp3’s staan er op onze SAN,…), forecasts, kostenberekening,… kortom gans de reutemeteut.
De reis begon deze namiddag, toen ik mij samen met de wagen aanmeldde bij Car Hotel – een zoals de naam doet vermoeden “hotel” voor wagens. Gisterenavond online geboekt en toen ik daarnet binnenreed, verwelkomde de vriendelijke medewerker mij onmiddellijk met Mr. Unexpected. Zeer waarschijnlijk had hun systeem mijn nummerplaat al gelinkt aan mijn reservatie zodat ik persoonlijk begroet kon worden vanaf het eerste moment. Mooi staaltje van efficient datagebruik noem ik dat. Die gasten gaan zelfs verder: je kan je auto zowel langs binnen als langs buiten laten kuisen, voor redelijk betaalbare prijzen (al is het natuurlijk duurder dan bij een gewone carwash – heck, service kost geld gasten! Decadentie en luxe zeker ;-)). En om nog iets verder te gaan: je kan zelfs een boeket bloemen laten klaarleggen tegen dat je je wagen terug ophaalt, kwestie van moeder de vrouw ook gelukkig te houden. Nice!
Van aan het Car Hotel brengt men je met een shuttle tot aan de luchthaven (en ook weer terug natuurlijk) via sluipwegen die zonder luchthaven badge spijtig genoeg verboden terrein zijn, maar die ik me nog wel herinner van de vele maanden jobstudent zijn op de luchthaven.
Na de aankomst rustig inchecken bij de vriendelijke mensen van Brussels Airlines, waarna ik nog bijna twee uur had alvorens lift-off. Beetje door de luchthaven kuieren, een lekkere koffie van Starbucks binnengieten, site-seeiing doen aan de gate, Twitter’en via de iPhone,…
Niet veel later mochten we onze Avro-100 boarden voor een twee uur durende vlucht naar Stockholm, met onderweg een lekkere, warme en welgekomen maaltijd (woohoo, B-Flex zijn rules op dat moment, want de B-Light mensen “mogen” een drankje kopen – ze betalen dan ook wel veel minder). Stockholm telt een stuk of drie luchthavens en SN2307 (my flight number) vliegt op Brumma, een kleine luchthaven waar Zaventem gigantisch groot tegenover is. Maar goed, dan ben je ook rapper “buiten”, in een Toyota Prius taxi springend richting hotel. My god, zo een Prius, das toch duur voor zijn geld… plastic afwerking langs alle kanten, rammelen,… en zo zuinig is het blijkbaar ook niet én die elektriciteit komt ook van ergens eh beste milieubewuste kopers!
Het hotel – Hotel Oden (Google maar eens, ben te lui om een link te plakken) – valt goed mee. Niks speciaals, maar gewoon in orde. Wireless internet kost ongeveer 5€ per dag, wat ik redelijk schappelijk durf te noemen, en de snelheid is ook goed. Wat wel opvalt, is dat de mini-bar hier leeg is… klaar om zelf te vullen dus. Zouden de extreem dure alcoholprijzen van Zweden daar iets mee te maken hebben? Want al de Zweden op de vlucht waren gepakt en gezakt met alcohol…
Enfin, morgenvroeg ontbijten rond een uur of acht – acht uur dertig en daarna eens richting Northern wandelen (is maar 1km van hier), kwestie dat ik het centrum van Stockholm al eens van dichtbij bekijk he ;-). De training start om 10u en duurt tot 17u. Genoeg tijd om daarna ook nog eens wat meer te verkennen. Vrijdag beginnen we al om 9u, maar stoppen we om 16u. Daarna gaan we allemaal samen (fabrikant & trainees) op resto… ben is benieuwd. En daarna is het terug richting Belgium vliegen…
Time flies… of had ik dat al eens eerder gezegd?
Vandaag was het zover: mijn allereerste werkdag bij de nieuwe werkgever. Om 9u werd ik verwacht en aangezien het op 4km van mijn deur is (en dan nog in de omgekeerde richting van de file!) kon ik extra lang slapen. Ik kan nu een uurtje langer slapen, rustig opstaan en douchen, ontbijten en de krant doorbladeren en dan relax naar het werk vertrekken. Fijn toch?
Anyway. Dag één is heel goed verlopen: de gebruikelijke rondleiding door het gebouw, kennismaken met al de collega’s (en de helft hun naam al vergeten zijn ondertussen, I suck at remembering names you know), de nieuwe laptop in ontvangst nemen samen met andere zaken die ik nodig heb (GSM, verzekeringen, autosleutels,…) en al een eerste korte meeting met de manager om toe te lichten wat er zo al verwacht wordt.
Tegen dat ik iedereen goed en wel ontmoet had, was het al middag en werd er dus om eten gegaan. In de tuin achter het bedrijf zijn er stoeltjes, bankjes en tafeltjes voorzien en aangezien deze middag de zon haar nog eens langs haar beste kant heeft laten zien, heb ik samen met enkele collega’s buiten gegeten! Woohoo – de zomer is op komst denk ik dan (tot ik daarnet mijn ruitenwissers op “drasch national” moest zetten om nog iets te zien op de baan).
Mijn eerste werkdag is trouwens direct ook mijn laatste volledige werkdag deze week, want morgennamiddag vertrek ik richting Stochkholm, Zweden voor een tweedaagse opleiding! Zowel het hotel als de place 2 be voor de opleiding zelf, bevinden zich in het centrum van Stockholm – ik zal dus eens kunnen proeven van deze, naar verluid, zeer mooie stad. Vrijdagavond rond een uur of elf ‘s avonds land ik alweer op Zaventem en dan kan ik het weekend in gaan. Jep, alweer weekend.
Time flies when you’re having fun. En “having fun” is op dit moment toch wel een van mijn hoofdbezigheden.
Het verlengd weekend is naar goede gewoonte weer voorbij gevlogen in de zin dat ik zaterdagmorgend nog gerecupereerd heb van de vorige dag (lees: halve dag terrasjes doen), zaterdagnamiddag in Haacht “city” een paar winkels bezocht heb om daar af te sluiten met lekkere spareribs bij “De Volle Pot” (achter de kerk voor de geinteresseerden). Zondag = luilekkerdag en buiten beetje op de Mac surfen en naar Parijs-Roubaix kijken is er niet veel nuttig gebeurd (of toch, ik heb de HD Digicorder opgekuisd door een marathon CSI’s te kijken).
Maandag = feestdag en toen kwamen de neefjes en nichtjes eitjes rapen. Gecombineerd met schitterend weer, stond dit garant voor een namiddag buitenzitten, badminton spelen, de D60 eens deftig proberen (met kinderen is er altijd genoeg om te fotograferen niet?) en te genieten van een lekker glas wijn. Yeah baby!
En toen was het over… snel he? Een mens zou denken dat je niets gedaan hebt en toch… het deed goed.
Op mijn positieven komen voor de eerste “nieuwe” werkdag.
Vrijdagmorgend stond UPS aan de deurbel te trekken: mijn pakket uit het Verenigd Koninkrijk was aangekomen! Dinsdagavond besteld, woensdagavond de bestelling nog aangevuld met informatie die nodig was alvorens men kon versturen en vrijdagmorgend aan de deur staan – that’s what I call service! Hierin slagen sommige Belgische shops zelfs niet! En neen, ik heb geen 50€ voor superexpress shipping betaald. De standaardprijs is 7€ (ze bieden maar één manier aan voor België) en ik heb zelfs geen shipping moeten betalen op mijn bestelling.
Het doosje op zich was zeer klein: 20cm lang en 5cm breed. Net genoeg om de memory modules te huisvesten, inclusief instructieboekje en invoice. De modules zitten apart ingepakt, elk in hun eigen anti-statisch zakje om beschadiging te voorkomen.
De installatie in de Macbook is zeer straight-forward. Op de website van Apple kan je de how-to terugvinden, maar het komt er op neer dat je de battery-cover verwijderd (met de ingebouwde hatch-door, er komen geen tools aan te pas) en daarna 8 vijsjes losdraait die de rest van de cover vasthouden. Opgelet: de vijsjes zij niet allemaal even lang, dus onthoud goed welk vijsje waar zat. En je zal van die micro-schroevendraaiers nodig hebben, want de vijsjes zijn aan de kleine kant. Eenmaal de cover verwijderd is, liggen de memory modules voor het grijpen. De retention levers opzij duwen en de eerste geheugenlat floept omhoog. Daarna het proces voor het onderliggende latje herhalen en je bent halverwege. De nieuwe modules installeren is even simpel. Onder een hoek van 45 graden de modules in het gleufje duwen en dan naar beneden duwen tot ze vastklikken in de eerder vermelde retention levers. Klaar is kees.
Na zorgvuldig de covers terug te monteren de Macbook opstarten en zien dat het goed is: 4GB of memory is installed and ready to use.
Het opstarten van mijn Macbook lijkt even snel te gaan, maar eenmaal je in Mac OS X geboot bent is het verschil dadelijk merkbaar. Applicaties starten merkbaar sneller op en reageren veel vinniger, ook al gebruik ik op dat moment nog niet de volledige 4GB capaciteit. Waar ik voordien vertragingen ondervond als ik veel applicaties tegelijkertijd had openstaan, blijft nu alles vlot zijn gang gaan. In het dock de “Applications” folder openen in grid-view, gaat nu zonder haperingen waar dit vroeger soms eens trager ging (als ik veel toepassingen had openstaan). iTunes start ook sneller op (ik vermoed omdat hij nu zijn databank sneller kan inladen?) en Firefox met 20 tabbladen blijft rustig onder al dat geweld.
iPhoto komt er ook een pak rapper door en ik moet waarschijnlijk niet vertellen dat Lightroom er ook op vooruit gegaan is. Vroeger durfde Time Machine al eens roet in het eten strooien wanneer ik veel applicaties had draaien en er dan een backup begon. Time Machine vreet disk activity en als je applicaties dan zonder RAM geheugen vallen en je harde schijf willen gebruiken, is het wachten geblazen. No more dus.
Parallels, VMWare Fusion en andere virtualisatie software gaat er natuurlijk ook serieus op vooruit. Met 2GB extra geheugen, kan je je virtuele machines meer ademruimte geven zonder je host op zijn tandvlees te doen draaien. Vlotter en sneller dus.
Als conclusie kan ik met zekerheid zeggen dat 4GB geheugen een serieuze aanrader is voor iedereen die iets of wat aan multitasking doet op zijn/haar Mac. De tijd dat 4GB enkel voor video-editing of fotobewerking kon dienen, is lang vervlogen. Tegenwoordig kan iedere serieuze computergebruiker er van profiteren en zal het computeren er aangenaam vlotter aan toe gaan, dus laat u vooral niet tegenhouden en upgrade naar 4GB geheugen.
En zoals ik al eerder zei: voor de prijs moet u het niet laten. Gans deze upgrade heeft mij iets meer dan 50€ gekost. De prijs-performantie verhouding is nog nooit zo gunstig geweest denk ik!
Vorige vrijdag was het zo ver: mijn allerlaatste dag bij de huidige werkgever was aangebroken. Na vijf plezante jaren de deur achter u dichttrekken, afscheid nemen van iedereen die u dierbaar was (en is) en tegelijkertijd jezelf klaarmaken voor de nieuwe uitdaging.
De gasten (en vrouwen) hebben mij niet laten gaan zonder een volwaardig afscheid, en zoals ik er in het verleden zelf al enkele had meegemaakt voor collega’s die weg gingen, was het ook vrijdagmorgend – rond een uur of half elf – zo ver. Een troep (ex) collega’s verzamelde zich aan mijn bureau met een leuke attentie: een mand vol “appel” producten (appels, jenever, minute maid, badparels met appel,…) wat doelde op het feit dat ik nogal Apple-minded ben en een fijne kaart. Daarna stond iedereen mij aan te kijken en werd er een woordje verwacht… iets waar ik meestal geen enkel probleem mee heb, maar dat op dat moment toch net iets minder goed ging. Enfin, ik heb er wel iets uitgekregen en er werd gelachen dus het zal wel goed geweest zijn :-).
Tegen de middag was mijn bureau netjes opgekuisd, waren mijn beide pc’s al volledig leeggemaakt en geherinstalleerd en had ik alles wat ik aan andere collega’s kon geven, netjes overgedragen. Het bureau van weleer met een “Unexpected” touch was terug veranderd in een anonieme desk, klaar voor de volgende nieuweling te verwelkomen. Daarna zat het er op, want de namiddag heb ik vrij genomen om nog een laatste keer een pint te drinken met al wie mij nauw aan het hart lag. Die namiddag is trouwens uitgelopen tot een uur of tien ‘s avonds, om een idee te geven dat het zeer plezierig was!
Dinsdag word ik verwacht bij de nieuwe werkgever. Nieuwe mensen. Een nieuwe uitdaging. Zowel professioneel als persoonlijk. Ik zie het volledig zitten. Maar ik zal de toffe bende van vroeger toch missen.
Bedankt mensen! Echt waar.
Vijf maanden nadat ik geswitched ben van Windows (PC) naar Mac OS X (Mac) – althans op privégebied – is het tijd voor de eerste upgrade aan mijn werkpaard: een upgrade van het werkgeheugen is aan de orde. Bij de aankoop heb ik het toestel in originele staat gelaten (2GB RAM) omdat Apple maar liefst 140€ vroeg (vraagt?) om te upgraden naar 4GB en ook wel omdat ik eerst wou evalueren of 2GB niet voldoende is voor mijn dagdagelijkse activiteiten.
En eigenlijk is 2GB wel voldoende, gedurende 75% van de tijd dat ik op mijn Macbook werk. Maar de overige 25%, wanneer ik met virtuele machines bezig ben, terwijl een Time Machine backup loopt, een paar downloads binnenstromen, iTunes alles geeft en daarnaast nog een met mijn foto’s bewerkt / importeer, dan durft mijn Macbook wel eens te zweten.
Het is op dat moment dat een verdubbeling van het werkgeheugen mij gaat bijspringen en mijn Macbook gaat bijstaan om de belasting goed te verwerken. Daarom heb ik bij Crucial een 4GB-kit besteld (2x2GB) die geprijsd staat aan nog geen 60€. Crucial is een zeer gereputeerd merk uit de VSA (ze hebben ook een winkel in de UK en een front van diezelfde UK shop voor de EU – met Euro’s in plaats van Ponden) dat ik al jaren gebruik en dat een levenslange garantie biedt (waar ik ooit eens gebruik van gemaakt heb en erg goede service heb gekregen).
Blijkbaar is de shipping zelfs gratis, want voor de Express delivery van UPS werd mij 0,0€ aangerekend. Doe er dan nog is de BTW af omdat ik dat dankzij de BTW-nuloperatie kan kopen (jaja, zelfstandige in bijberoep zijn heeft zo zijn voordelen) en ik kom aan een totale aankoopprijs van 51,99€, verzending tot aan de voordeur inbegrepen. In de meeste shops bij ons kost een no-brand kitje al meer…
En ja, ik had eigenlijk maar een 2GB latje moeten bestellen, want in de Macbook zit al 2GB RAM, maar men raadt voor performantie / compatibiliteit redenen altijd aan om met “matched pairs” te werken en voor die prijs vond ik dat geen issue. En dan heb ik nog 2GB op reserve (you never know, disaster strike?).
Hopelijk komt het geheugen snel aan – zodra ik geupgrade heb zal ik wat vergelijkende testjes draaien en mag je de resultaten hier verwachten.
PS: Crucial aanvaardt zelfs PayPal! Tof!
Vorig weekend was het de Back To The 90ies party van MNM waar ik via de mannen van Zattevrienden.be gratis naartoe kon gaan. Zo gezegd, zo gedaan en na de wagen geparkeerd te hebben (5€!) moesten we langs de achterkant van het gebouw binnengaan (serieus “Uninvited” gevoel – cool) waar we na het obligatoire polsbandje vrij spel kregen in de catacomben van het Sportpaleis te Antwerpen.
Gratis naar het toilet geweest en dan een beetje rondgezwerfd, de juiste weg zoekend richting “zaal”. Onderweg nog Robin S. tegen het lijf gelopen en uiteindelijk uitgekomen achter de P/A. Nice. En niemand van de security die ook maar vroeg wat ik daar eigenlijk deed, terwijl mijn polsbandje onder de mouw van mijn hemd verstopt zat!
Swat! De party was best ok zeg ik u. Veel klassiekers van “vroeger” terug gehoord, sommigen nog vers in het geheugen, anderen al lang vergeten maar desalnietemin een toffe herontdekking.
De live-acts waren maar “zo-zo” en het werd eigenlijk heel duidelijk dat de meeste van die gasten nooit grote zangtalenten geweest zijn (en zullen worden). De enige die iets of wat konden zingen waren Robin S. en Haddaway. Eventueel wil ik de mystery guest van de avond, Alana Dante, het voordeel van de twijfel geven (en het feit dat die juffrouw ooit in een pornofilm meegespeeld heeft, verhoogt haar cool-gehalte drastisch ;-)). En ja, ik heb die film gezien. Niets spectaculair, maar ja…
De prijs voor de slechtste act gaat met spijt in het hart naar 2 Fabiola. Pat Krimson heeft het niet meer… zijn nieuwe zangeressen nog veel minder. Hell, ze raakten zelfs met moeite boven de muziek uit! Zohra, we miss you babe!
Maar ik heb mij goed geamuseerd en was pas tegen 6u ‘s morgens veilig thuis. Dan mogen we niet zeggen dat het niet goed was me dunkt.
Check de Flickr foto’s voor een paar sfeerbeelden, geschoten met de iPhone.
Het was tijd voor een nieuwe uitdaging. Een nieuwe challenge. Volgens een psychologische analyse die ik ooit heb moeten ondergaan alvorens mijn huidige functie te mogen betreden, ben ik iemand die constant op zoek gaat naar nieuwe uitdagingen en die “triggers” moet krijgen om zijn motivatie niet te verliezen. Ik kan ze alleen maar gelijk geven, want eenmaal ik het gevoel heb dat ik alles gezien heb, ga ik op zoek naar iets nieuws om me in vast te bijten. Aandachtige lezers hadden het misschien wel tussen de lijntjes gelezen… my time had come.
Na bijna 5 jaar van trouwe dienst, resten er mij dus nog 7 dagen in mijn huidige functie bij de huidige werkgever alvorens ik mijn bureau leegmaak, de laptop met bijhorende digipass en UMTS kaart teruggeef en mijn vast werkstation een herinstall commando meegeef.
Daarna zitten mijn dagen als Wintel System Engineer er op en maak ik de overgang naar de wereld van data-opslag als Storage Consultant – een vakgebied waar ik de laatste maanden in mijn huidige functie ook al veel mee in contact kwam.
Voor de niet-IT minded mensen: met storage bedoel ik niet “kasten, laden, meubels…” (dus ik ga niet bij IKEA of iets gelijkaardigs werken ;-)), maar wel SAN (Storage Area Network), data-deduplicatie, backup, archiving,… kortom een “hot topic” van IT-wereld waarin er veel nieuwe, interessante uitdagingen te vinden zijn. Fun fun fun dus!
Met een mand vol goede herinneringen en ervaringen zal ik volgende week de deur achter mij dichttrekken, niet achteruit kijken en mij volledig geven in de nieuwe functie. Want zo ben ik wel – als ik mij eenmaal gefocust heb op iets, dan kijk ik niet meer achterom en ga ik volledig voor het bereiken van het nieuwe doel. Stilstaan = achteruitgaan. Know what I mean?
Bij het veranderen van job, hoort ook het minder fijne aspect – afscheid nemen. Doorheen de jaren kom je namelijk in contact met andere mensen, mensen die van “collega zijn” evolueren naar “meer dan collega zijn”. Ik zal de fijne gesprekken, het gezever en gelach serieus missen.
Natuurlijk is het een zeer kleine wereld en zijn er vandaag de dag geen afstanden meer die onoverkomelijk zijn (heck, een e-mailtje is de wereld rond in enkele miliseconden), maar toch besef ik goed dat ik sommige mensen veel minder zal tegenkomen dan ik gewoon was, sommigen misschien helemaal niet meer.
C’est la vie?
Op het nieuwe werk zal ik ongetwijfeld nieuwe bruggen bouwen en mijn plaats opeisen in de structuur, maar alles is nieuw dus het koffiemachine moet herontdekt worden, de places 2 be om ‘s middags een hapje te eten gelokaliseerd worden, de karakters van de nieuwe collega’s een plaats geven,… Veel dingen om naar uit te kijken dus.
In short: every end is a new beginning. Wish me luck!
“Nikonians” oftewel fotografen die met Nikon fotocamera’s hun ding doen. Sinds vorige week vrijdag maak ik ook deel uit van dit gezelschap, want ik ben die dag naar Fotokonijnenberg te Turnhout gecruised om mijn eerder bestelde Nikon D60 + toebehoren af te halen. Over de service kan ik zeer kort zijn: super. Goede afhandelijk van de bestelling online, snelle antwoorden op mails, vriendelijke mensen aan de telefoon en eenmaal ter plaatse nog een hoop uitleg en tips meegekregen. Aanrader dus.
Over het toestel kan ik nog niet veel vertellen, want ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik er nog niet heel veel mee gedaan heb de voorbije dagen. Natuurlijk heb ik er al een beetje mee geprutst en een paar plaatjes geschoten, maar ik ben nog ver verwijderd van totale beheersing van het toestel en de technieken die nodig zijn om knappe dingen op de digitale plaat vast te leggen. Maaaarrr… ik zit niet stil! Ik heb mezelf al door een dun maar praktisch “how to shoot digital pics” book geworsteld waarin de basis en vooral to-do’s en not to-do’s kort en bondig worden uitgelegd. Daarnaast ga ik zeer waarschijnlijk een paar modules rond fotografie volgen bij de lokale fotoclub (belichting, technieken, praktijk met fotobespreking,…) zodat ik niet alleen theorie, maar ook praktijk in de vingers krijg en kan leren van meer gevorderde fotografen.
In tussentijd verwijs ik jullie alvast graag door naar mijn Flickr account waar je bestaande en toekomstige foto’s van ondergetekende kan aanschouwen.
Recente Comments