Unexpected.be

Telling stories for a living

Category: Lifehacking (page 1 of 7)

Podcasting: Behind The Scenes

Ondertussen zitten we al aan aflevering zeven van de One For The Road podcast!

In deze aflevering blikken we terug naar de voorbije acht afleveringen (de piloot + 7 afleveringen) en bespreken Stijn en ikzelf hoe wij een episode van onze podcast in elkaar boksen. Workflow, bits en bytes, materiaal, onze gasten,… het komt allemaal aan bod.

Te beluisteren via Soundcloud, Spotify of jouw favoriete podcast app!

Mindfulness

De laatste jaren lees je meer en meer artikels rond het nut van mindfulness en meditatie en hoe ze een positieve impact kunnen hebben op je algemene gezondheid. Uiteraard staat dat evenredig met de toename van burn-outs  waar klaarblijkelijk meer en meer mensen last van hebben.

Ik vind het eigenlijk “normaal” dat die laatste fenomenen meer en meer opduiken in ons dagelijks leven, bij onszelf of onze naasten. We draaien per slot van rekening allemaal al dan niet vrijwillig mee in de “Rat Race” van het leven nietwaar?

Daft Punk gewijs moet alles Harder, Better, Faster en Stronger zijn.

Succes meten we af aan scorecards, aan de stand van onze bankrekening en aan de spullen die we kunnen kopen dankzij het succesvol meedraaien in de mallemolen. En dan spreek ik nog niet over social media waar we ook allemaal ons beste beentje moeten voorzetten!

Een viscieuze cirkel zeg maar. En vroeg of laat wordt dat teveel voor menig mens en dan zit je in een diep dal waar je vaak voor maanden of zelf jaren in vast zit: de beruchte burn-out dus.

Spiegeltje spiegeltje…

Tot op heden ben ik zelf gelukkig gespaard gebleven deze hedendaagse ziekte en ik wil graag geloven dat dat deels te maken heeft met mijn karakter en het feit dat ik er meestal wel in slaag om de spreekwoordelijke knop om te draaien in mijn persoonlijke tijd. “Unwinden” door muziek te luisteren of te spelen, wat sport links en rechts of gewoon wat onnozel doen met vrienden en familie.

Ik heb vaak gedacht dat dat toch zo moeilijk niet is om de stress van de job ‘s avonds achter je te laten. Dat mensen met een burn-out een beetje karakter of olifantenvel moeten kweken en voor zichzelf moeten opkomen. Klop eens op tafel godverdekke!

Maar zo simpel is dat allemaal uiteraard niet en dat weet ik ondertussen ook wel. Omdat ik me heb ingelezen en mensen ken die er onder geleden hebben. En dat waren geen karaterloze wezens of mensen zonder ruggengraat.

Uiteraard geloof ik dat het wel helpt om er minder vatbaar voor te zijn, maar in the end zijn we er allemaal potentieel vatbaar voor, alleen zal het bij de ene wat langer duren dan bij de andere.

My 2 cents.

One step ahead

Toen mijn werkgever de mogelijkheid bood om een mindfulness workshop te volgen, mede met het oog op een goede balans vinden / behouden tussen de dagdagelijkse “Rat Race” op professioneel vlak en de prive sfeer waar je de batterijen terug oplaadt, heb ik eerlijk gezegd eventjes getwijfeld.

Vooral omdat ik op dat moment nog vol overtuiging was dat een gezonde portie karakter en wilskracht genoeg is om te blijven gaan en niet te plooien. Ook omdat ik al die mindfulness dingen nogal een hoog “geitenwollensokken gehalte” vond hebben. Hippies met flodderbroeken die van Kumbaja zingen rond een kampvuur. Niks mis mee, maar totaal niet mijn ding.

Anderzijds vond ik dat ik pas een oordeel kon vellen over iets als ik het zelf geprobeerd had. Ik heb zelf de pest aan mensen die een mening hebben die niet onderbouwd is en dus zou het erg hypocriet zijn om mindfulness oefeningen af te schilderen als kwakzalverij als ik het zelf niet eerst zou proberen.

En dus zo geschiedde: ondergetekende nam halverwege 2018 deel aan een mindfulness workshop.

Mindfulness

De workshop vond plaats gedurende zes weken: wekelijks een halve dag op locatie met collega’s en een trainer waar je de basis meekrijgt, samen oefeningen doet en achteraf ervaringen deelt. De dagen tussen de workshops kreeg je opdrachten bv. dagelijks een bodyscan of ademhalingsoefeningen doen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik na die eerste les al overtuigd was. Sommige dingen waren inderdaad nogal fluffy (of toch voor mij), maar de trainer gaf ruimte om daar zelf invulling aan te geven en het je eigen te maken op een manier die goed aanvoelt.

In het begin is het allemaal wat onwenning en merk je weinig verschil, maar de aanhouder wint en na een week doorzetten begin je dat momentje van mentale afzondering te apprecieren. Je hoofd leegmaken of net niet. Aanvaarden dat het niet leeg is en dat ok vinden.

Dat klinkt allemaal niet rationeel, maar het werkt dus wel degelijk om innerlijke rust en focus te vinden. En komende van een erg rationeel en logisch ingesteld iemand zegt dat veel ;-).

En toen?

We zijn nu acht maanden na de laatste workshop. Veel van mijn collega’s hebben afgehaakt en doen geen mindfulness oefeningen meer. De “peer pressure” is weg en dan vervallen mensen al eens in hun oude gewoontes denk ik. Al zeggen ze wel bijna allemaal dat ze het missen en er eigenlijk tijd voor zouden moeten vrijmaken.

Persoonlijk heb ik nog niet opgegeven. Dagelijks komt het er niet van, maar ik probeer toch 2-3x per week 10 minuten te vinden om een oefening in te lassen.

Zelf maak ik gebruik van de app Headspace (let op: betalend, maar wel de moeite en werkt zowel op je mobiel als op je computer of tablet), maar de app Calm krijgt ook veel lof links en rechts. Beide apps bieden een enorm aanbod van mindfulness oefeningen aan: stress, verdriet, liefde, sport, motivatie,… voor ieder wat wils en voor elk doel wel een traject dat je kan volgen.

De apps zitten goed in elkaar en werken met “mindfulness streaks” waardoor ze gamification introduceren om je dagelijks aan het mediteren te krijgen. Binnenkort kan je mindfulness gaan doen om in het reine te komen met het feit dat je niet elke dag van mindfulness deed ;-).

Conclusie

Probeer het zelf! Kies een app, begin er aan en geef het een week of vier. Niet plooien in het begin, want het werkt niet direct. Je “mind” is net zoals een spier iets wat je moet trainen en dat kan niet op drie sessies.

In mijn agenda staat elke dag een slot van 15 minuten geblokkeerd om een oefening te doen. Boek een slot in je agenda voor jezelf in en doe jezelf een cadeau. Onder het motto baadt het niet dan schaadt het ook niet.

Ik ben mijn werkgever dankbaar voor de kans en de investering die ze hiervoor doen. De kosten om dit te organiseren wegen niet op tegen de kosten van werknemers die langdurig ziek vallen! Er is dus een duidelijke win-win situatie.

Als je nog geen voornemens had voor 2019 dan kan dit er alvast een goeie zijn voor de shortlist!

Succes!

Dreams Without Goals Will Remain Dreams

Lang leve de catchy motivational one-liners :-)!

Maar ze bevatten een grond van waarheid en ze werken prima (bij mij toch) om te blijven doorgaan… en al zeker als Denzel de speecher van dienst is.

Om maar te zeggen dat ik mijn goede voornemens voor lief genomen heb en vandaag mijn squats training nieuw leven heb ingeblazen.

Al moet ik toegeven dat die vier reps van in totaal 96 squats misschien iets teveel van het goede waren om te beginnen ;-).

Dit Was 2018

Terwijl ik dit schrijf, gaan we de allerlaatste namiddag van 2018 in. Het jaar is echt wel voorbij gevlogen, want het voelt aan alsof ik nog maar net nieuwejaarswensen overgemaakt heb en morgen doen we het allemaal weer helemaal opnieuw.

2018 was eigenlijk een goed jaar voor mij.

Zowel op persoonlijk als professioneel vlak ben ik een betere versie van mezelf geworden zonder noemenswaardige tegenslagen en als we eerlijk zijn, dan tekenen we daar toch allemaal voor bij de start van een nieuw jaar nietwaar?

Enfin. Genoeg proloog. Tijd om het lijstje van begin dit jaar erbij te nemen en ook ineens een nieuw lijstje voor 2019 op te stellen!

  • Ik werk nog steeds met heel veel graagte bij Microsoft en hoop daar nog heel wat leuke tijden te mogen beleven!
  • Op sportief vlak was 2018 eigenlijk een grote ramp. Ik kan het aantal loopjes dat ik deed op twee handen tellen en dat staat in schril contrast met 2017! Werk aan de winkel!
  • Muziek ging wel goed: Rock Werchter, The Ark voor de tweede keer, twee dagen Tomorrowland, Foo Fighters in het Sportpaleis, Peter Bence in Rome en nog wat ander leuks dat ik ongetwijfeld vergeet mee te geven. Meer van hetzelfde voor 2019 graag!
  • Er zijn dit jaar vooral mensen bijgekomen in mijn “circle of trust” en dat is een fijn gevoel! De vaste waarden bleven behouden en er ging niemand uit. Dikke vette win!
  • Extra doelen zoals meer lezen en vooral meer sporten (roeien en fietsen) heb ik niet gehaald, maar die gaan de lijst voor 2019 zonder twijfel halen en binnen een jaar afgevinkt worden. Promise!
  • Wat wel is gelukt is een pak minder TV kijken. Ik kijk nog naar twee programma’s – omgerekend dus 2u per week. Netflix en Youtube samen nog eens een uur of zes per week dus helemaal goed. Check!
  • Ik zag weer wat plekjes van de wereld en bezocht twee keer de USA (Seattle en Las Vegas), deed van weekendjes naar Nederland en ging op citytrip naar Rome. En met The Ark deed ik van tussenstops in het zuiden van La France, Ibiza, Mallorca en Barcelona.

De goede voornemens voor 2019:

  • Work hard. Play hard. Ik doe dat al goed en ik ga dat gewoon verder zetten.
  • Op loopvlak ben ik alvast ingeschreven voor de Antwerp 10 Miles 2019 en als het wat meezit doe ik er in de tweede helft van 2019 een halve marathon bij.
  • Een keer per week naar de fitness en een keer per week roeien of fietsen naast al dat lopen zou mooi meegenomen zijn.
  • Ergens in september ben ik met behulp van goede professionele support eindelijk aan dat beter eten en vetmassa verliezen begonnen en ik durf te zeggen dat dat helemaal on track zit. Bijna halfweg van het vooropgesteld doel en als ik de voorgaande sportieve voornemens er nog bijpak gaat die Sagrada Famialia eindelijk uit te steigers geraken ;-).
  • 24 boeken lezen in 2019 – dat zijn er twee per maand. Moet toch een haalbare kaart zijn mijn gedacht?
  • 2018 was ook het jaar dat ik begon te podcasten samen met Stijn van Stijn’s Thoughts. Die podcast noemt “One For The Road” en zit ondertussen al aan aflevering zes. De routine begint erin te komen, de techniek staat op punt en dus is het nu een kwestie van harder, sterker, groter, sneller,… te doen op vlak van content. Check it out in uw favoriete podcast app of via SoundCloud.

Voila. De recap is achter de rug. De plannen voor het nieuwe jaar zijn gesmeed.

Dan rest er mij enkel nog een vette, welgemeende dankuwel voor jullie bezoekjes op mijn blog. Het doet altijd plezier dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen entertainen!

Alvast een goede en gezonde start van 2019 gewenst!

Tot in den draai…

Mancave Audio

Mijn war room, mijn mancave, mijn werkplek, mijn bureau of hoe je het ook wil noemen. De kamer in het huis waar werk wanneer ik van #HomeOffice doe. Het vertrek waar de gadgets een thuis hebben. De ruimte waar menig podcasts werden / worden opgenomen (later meer hierover).

Kortom een plek waar ik helemaal mijn ding kan doen en waar ik baas ben van wat er binnen en buiten gaat.

My kingdom!

Music Was My First Love

Wie mij kent, weet dat muziek belangrijk is voor mij. Als ik ooit moet kiezen tussen muziek en TV (of Netflix, Youtube of elke andere moderne vorm van TV kijken) dan wint muziek “hands down” zonder enige twijfel.

De manier waarop ten huize Unexpected muziek wordt geconsumeerd is pretty much Sonos all the way. Maar in de mancave wou ik eens wat anders doen en wat experimenteren met nieuwe dingen die perfect zijn voor de use case, maar minder geschikt om in de rest van het huis toegepast te worden.

Zo heb ik een heuse collectie koptelefoons, elk met verschillende sound en dus verschillende use case. Sommige koppel ik rechtstreeks aan het medium, anderen gaan (al dan niet uit noodzaak) via een Aune X1S headphones versterker. Op die manier is muziek beluisteren echt een ritueel dat al begint bij het uitkiezen van de juiste headset voor het genre en het effect dat ik wil bereiken. Klinkt cumbersome voor velen, over the top voor anderen, maar voor mij is dat gewoon genieten. Ieder zijn hobby zeker?

Soit. Ik wijk af van mijn verhaal.

Tot voor kort had ik een Logitech 2.1 set die meer dan 10 jaar oud is en zelfs nog THX certified. Binnen een prijsklasse van sub 200 EUR heb ik tot op heden nog niks gehoord dat zelfs remotely in de buurt kwam van de “punch” dat die dingen geven, om nog maar te zwijgen van het volume dat ze teweeg kunnen brengen. Ik ben nog altijd machtig content van die set, maar ik wou een meer minimalistisch design aan mijn bureau en omdat ik die volume levels toch maar heel zelden kon aanspreken, was de contra lijst met de jaren langer dan de pro lijst geworden.

De betreffende set staat nu netjes bij mijn Pioneer DDJ-1000 en is uitermate geschikt voor house parties. Ideaal als ik tijdens het weekend nog eens compleet los wil gaan of een nieuwe DJ Unexxx mix in elkaar steek dus.

De mancave computers connecteren dezer dagen op een Logitech MX Sound 2.0 die ook nog eens bluetooth ondersteunt en vooral een veel kleinere, meer minimalistische footprint heeft. Uiteraard is de klank niet zo vol en luid als mijn voorgaande set, maar dat is ook niet wat ik wou bereiken. Om sporadisch Netflix of Youtube te kijken is deze set meer dan goed genoeg en zelfs met een streepje muziek loop alles prima en als er geen computer aan staat, kan ik er ook prima naar streamen via bluetooth.

Smart Speaker Showdown

Maar ik wou dus meer. Ik heb her en der al Alexa speakers staan, maar de klank die daaruit komt voldoet niet aan mijn eisen voor muziek. Ik gebruik die dingen vooral voor voice-commands naar de verlichting, voor weerupdates of mijn ochtend update te krijgen voor ik richting werk vertrek. Een paar maand terug kwam er ook een Google Home bij en aangezien ik toch best veel prive zaken in Google heb zitten, kon de Google Assistant vaak meer relevante info geven dan wat Amazon Alexa in de aanbieding had. En eerlijk gezegd was de kwaliteit van de speaker in de Google Home ook beter dan wat de Alexa Echo te bieden heeft.

Maar spijtig genoeg nog niet op het niveau dat mij kon overtuigen om de mancave van muziek te voorzien.

Say hello to Google Home Max: in lijn met de Sonos Play:5 qua footprint, iets minder sterke audio capaciteiten dan die eerder genoemde, maar wel miles ahead op elke andere bluetooth of smart speaker die ik heb of getest heb. En er zit een Google Assistant ingebouwd en het design is ook erg minimalistisch. Klinkt als een perfecte match voor de mancave… ware het niet dat Google het vertikt om het ding aan te bieden in Europa (met uitzondering van UK, Frankrijk en Duitsland).

Ik heb geprobeerd om de Google Home Max te bestellen via een dropshipment dienst zoals MyGermany (mijn Alexa speakers heb ik allemaal zo gekocht en prima ontvangen via Amazon Duitsland), maar Google heeft mijn bestelling alsnog geanuleerd omdat ze vermoedelijk MyGermany geflagged hebben in hun systeem en het alternatieve import circuit een halt willen toeroepen.

Never stop trying! Dus heb ik eens rondgesurft en ontdekt dat er een electro keten in Noord-Frankrijk op een half uurtje rijden is die o.a. Google Home Max speakers verkoopt en op voorraad heeft. En de kers op de taart: ze staan in aanbieding waardoor je 50 EUR uitspaart op de prijs die Google adverteert op hun site.

Sinds gisteren heb ik dus een Google Home Max speaker in de mancave en boy does that thing rock! De smart assistant functionaliteiten zijn identiek aan die van de gewone Google Home of de Google Mini en doen het prima. Maar waar de Max uitblinkt is in geluidskwaliteit, volume en overal punch van de sound. De reviews hebben niet gelogen: awesome to say the least! Ja, de Play:5 van Sonos gaat er nog lichtjes over op vlak van geluidskwaliteit, maar die kost ook 220 EUR meer terwijl hij wel de smart features mist die ik graag wou.

Net zoals Sonos met TruePlay gebruikt Google machine learning om de Max toe te laten je ruimte waar hij staat te lezen en zijn sound signature daarop af te stemmen. Zo zal hij minder bass produceren als hij dicht bij de muur staat terwijl hij net meer bass gaat weergeven als je hem in het midden van de kamer plaatst. Bij Sonos moet je deze calibratie zelf doen met behulp van de Sonos app en een iOS toestel. Bij de Google Home Max doet hij dat volledig automatisch met behulp van de microfoons die ingebouwd zitten om je te verstaan als je een vraag stelt.

Je kan ook twee Max’en kopen en ze in stereo plaatsen, maar dat is overkill voor mijn mancave. Een speaker op 70% van zijn kunnen is al veel te luid om nog een gesprek te kunnen voeren zonder je stembanden te pijnigen.

Over features gesproken: net zoals bij de Sonos Play:5 is de Google Home Max zich ook bewust van zijn orientatie. Horizontaal geplaatst speelt hij in stereo en is het bovenste gedeelte van de speaker het bedieningspaneel via touch (volume, play en pauze). Plaats je hem verticaal, dan switch de speaker naar mono en verplaatst de bediening naar de zijkant (en in de mono opstelling dus te bovenkant ;-)). Verder is er nog een line-in met een 3.5mm jack en een USB-C aansluiting waarmee je de speaker via een USB-C Ethernet dongle via een bedrade netwerkkabel kan aansluiten in plaats van via wifi.

Google levert ook een magnetisch rubberen matje mee dat je onder je speaker bevestigd met als doel om trillingen en resonanties te vermijden van de kast waar je de speaker op plaatst. Behalve praktisch draagt dit ook bij aan de minimalistische look van de Google Home Max.

In The End

Mission accomplished dus! Ik ben super tevreden met mijn Google Home Max en voor de prijs van 349 EUR is er volgens mij geen betere speaker beschikbaar die smart features combineert met design en sound quality. Alleen spijtig dat je er in ons land via een tripje langs onze buurlanden moet aangeraken, maar dat is het naar mijn bescheiden mening meer dan waard!

My Google Home Max is here to stay.

Apple Pay in België

Een week of drie terug kwamen we met Apple Pay plots in een stroomversnelling terecht: ik kreeg daags voor de persvoorstelling een uitnodiging van BNP Paris Bas Fortis in mijn mailbox waar ze iets “groots” zouden aankondigen. Gezien het laattijdig krijgen van de invite en het feit dat ik ook nog een daytime job heb waar ik niet zomaar last-minute het roer kan omgooien, heb ik de uitnodiging aan me laten voorbijgaan.

Geen erg, want ik had links en rechts al geruchten opgevangen dat BNP een exclusieve deal met Apple Pay had gemaakt die eerstdaags aangekondigd zou worden. De geruchten waren dus waar…

Het slechte nieuws is dat het een exclusieve deal is met BNP terwijl ik zelf een (tevreden) klant van KBC ben. Die laatste staat ook mijlenver voor op elke andere bank in ons land als het aankomt op het integreren van technologie en extra added-value in hun services en apps. Dikke pluim voor KBC, maar met Apple Pay hebben ze zich al dan niet bewust laten verrassen door de concurrentie.

Ik ga dus niet naar BNP switchen enkel en alleen voor Apple Pay, want uiteraard is er niets gratis in deze wereld en een extra bijdrage betalen voor een feature die (hopelijk) snel naar andere banken zal doorsijpelen zie ik niet echt zitten.

Het goede nieuws is dat alle dochterondernemingen van BNP ook meedoen, waardoor klanten van Fintro en Hello Bank ook Apple Pay aanbieden! En laat die laatste nu toch wel niet gratis zijn zeker? Het verschil zit hem in de details: enkel bij BNP kan je zowel Maestro als MasterCard gebruiken met Apple Pay. Bij de dochterondernemingen is het voorlopig enkel Maestro en als MasterCard er ook bij komt, ga je daarvoor moeten betalen net zoals je bij Hello Bank ook voor een gewone fysische MasterCard een bijdrage moet geven.

Geen ramp hoor, want de primaire use-case die ik zie voor Apple Pay, zijn nu net de contactloze betalingen bij de krantenwinkel, in de Starbucks, bij de bakker, in de broodjeszaak… en daar is Maestro meer dan goed genoeg.

Mijn aanvraag voor Hello Bank is in ieder geval on-going en tot op het moment dat KBC het ook aan hun diensten toevoegd, schrijf ik gewoon elke maand 100 EUR over naar mijn Hello Bank account zodat ik met mijn iPhone al mijn kleine aankopen kan afhandelen.

En dat werkt goed, want uiteraard heb ik het al getest. Niet met Hello Bank, want die aanvraag is nog in behandeling.

Wel met BUNQ, een online bank uit Nederland.

Via een omweg kan je bij het aanvragen van je kaarten alsnog Apple Pay activeren (de hack werkt bij mijn weten nog steeds) zodat je eigenlijk al Apple Pay kon gebruiken voor BNP ermee op de proppen kwam.

Nadeel: voor BUNQ betaal je 7 EUR per maand, maar dat is wel inclusief MasterCard en fysische kaarten. En het moet gezegd: de BUNQ app is dik in orde! Ik denk echter wel dat ik mijn betalende account stopzet zodra mijn Hello Bank account geactiveerd is.

Kortom: sinds een aantal weken haal ik mijn portefeuille nog zelden boven.

Ja, ik weet dat je al lang contactloos kan betalen met je bankkaart, maar dan moet je nog altijd je kaart meepakken (en vaak dus ook je portefeuille) + alles boven de 25 EUR moet je alsnog valideren met je pin-code.

De handigheid van alles te kunnen doen met het toestel dat ik sowieso altijd bij me heb is echt pretty awesome. En op vlak van veiligheid is IMHO je vingerafdruk (TouchID) of je facial scan (FaceID) vele malen veiliger dan een pin-code van vier cijfers.

Geloof me vrij: eens je geproefd hebt van Apple Pay (of Android Pay als je een Android telefoon hebt), ga je niet meer terug naar de oude manier van betalen.

3K a day…

… keeps the doctor away?

Ja, ik ben nog altijd bezig met hardlopen .

En ja, het is eventjes wat minder geweest wegens super druk met andere dingen (lame excuses FTW), maar op een op andere manier heb ik het hardlopen toch terug in mijn agenda gekregen.

But how? Hoe maak ik tijd? 

Ik betrapte mezelf er vaak op dat ik geen uur teveel had op een dag om te gaan hardlopen. En een uur hardlopen is eigenlijk anderhalf uur, want je moet je nog omkleden en douchen. Nu heb ik een mindhack op mezelf toegepast door dagelijks een 3K run in mijn agenda in te plannen.

Aan een rustig tempo doe ik daar 20-25 minuten + 20 minuten voor het omkleden voor & na en niet te vergeten douchen na het loopje. Mits wat routine en kleding klaarleggen lukt het mij om dat allemaal te herleiden naar 35 minuten per dag en ik kan mezelf echt niet wijsmaken dat ik geen 35 minuten per dag tijd heb om te investeren in een betere versie van mezelf.

Vorige week ben ik ermee gestart en deze week doen we rustig verder. Ik heb een drietal (proactieve) rusten ingelast tot nu toe om te voorkomen dat ik mezelf een kwetsuur aansmeer met dat dagelijks lopen. Mijn lijf is dat namelijk nog niet gewoon en dus introduceer ik het geleidelijk aan.

Een ander mentaal voordeel van die 3K per dag is dat ik zo elke week een halve marathon afwerk.

Enfin. Het werkt en ik vind het plezant.

Just keep running!

Dit Was 2017

Een dikke twee weken later dan gepland, maar hier is mijn terugblik op 2017.

Terugblik

Elk jaar denk ik opnieuw: volgend jaar zal minder zotjes worden, meer routine en minder verandering. En sinds ik dit jaaroverzicht schrijf, heb ik het gevoel dat elk jaar zotter was dan het vorige. En 2017 was er dus ook zo eentje…

  • Professioneel is er weer een en ander gewijzigd. VCE werd samen met EMC opgeslokt door Dell en ging de markt op als Dell EMC. Verandering van eindbaas betekent ook zo goed als altijd verandering van visie en focus en dat was naar mijn bescheiden mening niet anders bij deze overname.
    Ik heb het een aantal maanden een kans gegeven, maar op een gegeven punt moet je een beslissing maken en in de lente van 2017 heb ik die knoop doorgehakt. Mijn gevoel zat niet meer goed en de visie van het bedrijf was er geen waar ik me 100% in kon vinden.Het was tijd voor een nieuw hoofdstuk.
    In de zomer van 2017 begon mijn nieuw avontuur en ondertussen ben ik dus al een half jaar aan de slag als Cloud Solution Architect bij Microsoft. De focus ligt voor de volle 100% bij Azure, het cloud platform van Microsoft, waar ik me vooral bezig hou met de infrastructuur kant van het verhaal.
  • Op sportief vlak blijf ik goed bezig! Door de nieuwe job, kreeg het intensief loopschema rake klappen, maar ik ben wel blijven hardlopen. Doordat ik het schema heb losgelaten, is mijn doel van een halve marathon ook naar achter geschoven en pik ik dat op in 2018.
    Eventjes ben ik daar boos om geweest op mezelf, maar al snel heb ik de reflectie gehad dat minder lopen beter is dan niet meer lopen en dat dit gewoon een nieuwe uitdaging voor 2018 kan zijn.
  • In 2017 heb ik elke Urban Trail van Vlaanderen gelopen en dat was best leuk! In 2018 ga ik er enkele terug oppikken, maar alleen degenen die ik echt super leuk vond omdat twee uur reizen voor een event dat al bij al niet in je top 5 belandt, de moeite niet waard is naar mijn bescheiden mening.Daarnaast heb ik nog een hele waslijst van andere hardloop events afgewerkt met als hoogtepunt de Antwerp 10 Miles. Dit was zeker niet de mooiste of gezelligste run, maar dit was wel mijn oorspronkelijke milestone toen ik begon met hardlopen. Eentje waar ik nooit van had gedacht dat ik de finish ooit zou halen dit mensenleven.
  • Naar goede gewoonte ging het muzikaal ook als een trein: Tomorrowland, The Ark Cruise, Rock Werchter, Vitalic in de AB en ongetwijfeld nog enkele anderen die ik nu vergeet. Maar ik heb me geamuseerd, zoveel is zeker.
  • Mensen komen en mensen gaan. Met de nieuwe job werd er afscheid genomen van een hoop mensen, maar ik geloof naarstig in het feit dat je daar zelf controle over hebt. Of je ontdekt welke banden sterk genoeg zijn en welke niet. Ook dat is het leven. Kwaliteit over kwantiteit en tot nu toe loopt dat prima!
  • Andere doelen: voor 2017 had ik mezelf nog andere zaken opgelegd die spijtig genoeg nooit tractie gevonden hebben: Paleo hernemen, meer boeken lezen, meer roeien en nog eens van Hel Week doen. Allemaal niet gelukt. Vooral wegens  tijdsgebrek als ik erover nadenk. Misschien iets teveel op de lijst gezet? Reflectie! Minder TV kijken is me trouwens prima gelukt en die lijn ga ik in 2018 doortrekken!

What’s Up 2018?

2018 is ondertussen al twee weken ver en mijn ambities zitten allemaal op de goede baan:

  • Blijven hardlopen met enkele nieuwe doelen en events op de agenda (later meer hierover, maar ze zijn al geboekt dus er is geen weg terug!)
  • Meer sport dan hardlopen: de fiets en de roeier zijn al vanonder het stof gehaald en dagelijks zijn er krachtoefeningen aan het programma toegevoegd die ik nu toch al twee weken volhou. De routine begint erin te komen en dat is de beste manier om iets vol te houden.
  • Meer lezen: ik ben ondertussen in mijn tweede boek bezig dus dat zit snor!
  • Zotjes veel nieuwe technologie leren: met de nieuwe job komt dat helemaal in the pocket en spendeer ik enorm veel tijd in boeken, blogs, video’s en wat nog allemaal.
  • Focus op voeding: gezonder eten, Paleo en slowcooking terugbrengen.

Genoeg om me bezig te houden in 2018 denk ik zo! Naar goede gewoonte rest er me niks anders dan jullie te bedanken voor langs te komen in 2017, te verwelkomen in 2018 en verder een gelukkig en gezond nieuw jaar te wensen!
Tot snel!

Ultra Wide Monitors: Yay or Nay?

Ergens eind jaren ’90 – begin 2000

Wie al lang genoeg met computers prult, herinnert zich ongetwijfeld het pre-flatscreen tijdperk met van die gigantisch lelijke, beige bakken van monitors.
Mijn allereerste computerscherm was een 14″ CRT scherm met een resolutie van 800×600 op 100Hz, maar het ding kon ook 1024×768 op 60Hz leveren. En ja, 60Hz dat was niet echt aangenaam om naar de kijken wegens teveel geflikker, maar screen real estate was bijzonder kostelijk in die tijd dus moesten er toegevingen gedaan worden.
Na de nodige vakantiejobs en flink wat sparen maakte die 14″ el cheapo monitor plaats voor de Rolls Royce van de CRT monitors: een Iiyama 21′ CRT monitor alstublieft! Een resolutie van 1600×1200 op 100Hz en als het moest zelfs 2048×1536 op 60Hz. Het ding kostte toen om en bij de 1000 EUR, maar het was elke cent waard.
Van een postzegelformaat naar een gigantische monitor was machtig plezant. Maar alles went en zo ook dat 21″ scherm. In die periode bestond er niks groter (en volgens mij zijn er nooit grotere CRT monitors geweest) en dus was de enige optie om voor een multi-monitor setup te gaan. Concreet: er kwam nog een identieke 21″ Iiyama monitor naast te staan. Twee scherm naast elkaar, hoe zalig was dat wel niet?!

Flash Forward

De jaren van CRT monitors liggen al een hele tijd achter ons en met die vieze, beige bakken, nam ik grotendeels ook afscheid van multi-monitor setups.
Ja, er waren periodes dat ik twee LCD (platte schermen in de volksmond) naast elkaar had staan, maar dat was meestal voor een specifiek project waar het echt nodig was. Een 24″ monitor was immers eerder mainstream dan uitzondering en daarbovenop hadden die scherm ook nog eens een hogere resolutie waardoor een tweede scherm zelden nog echt nodig was.
Desktops ruimden plaats voor laptops en als je dan een extern scherm aansluit, heb je eigenlijk al twee schermen ter beschikking. Daarbovenop is het ook vaak niet evident, laat staan mogelijk, om meer dan een extern scherm op een laptop aan te sluiten zonder te foefelen met dongles of dure externe kaarten.

Breed, breder, breedst!

Een opkomende trend die eigenlijk ingezet werd bij de televisies, heeft zich nu ook eindelijk een weg gebaand naar de computers: ultra wide monitors.
Ze bieden de voordelen van een dual multi-monitor setup, zonder het gefoefel om alles deftig aan te sluiten en zonder onderbreking in het schermoppervlak.
Ze bestaan in geuren en kleuren, van 24″ tot 38″ en meer (maar dan moet je waarschijnlijk een orgaan afstaan om de kost te dragen ;-)), in full HD en 4K resolutie en zelfs curved als je dat zou willen (immersive gaming anyone?).
En dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende aansluitmogelijkheden: DisplayPort, HDMI, USB-C,… en de mogelijkheid tot ingebouwde speakers, webcams of USB-hubs. Prijzen varieren van 200 EUR tot meer dan 1000 EUR en allemaal hebben ze wel een doelpubliek voor ogen.
Soit. Een snelle breakdown vanuit mijn situatie:

  • Een curved scherm boeit me weinig omdat dat alleen maar prima werkt als je er recht voor zit. Voor games en films kan dat leuk zijn, maar als je in programma’s zoals Excel werkt, kan ik me voorstellen dat het net iets minder interessant is. Een recht scherm it is dus.
  • Resolutiegewijs is 4K uiteraard de heilige graal, maar dan ben je al bijna verplicht om voor een 38″ te gaan, anders gaat het wel heel erg klein overkomen. Daarbovenop moet je ook rekening houden dat meer pixels ook meer power van je grafische kaart vragen dus als je wil gamen op een 4K scherm met native resolution, wees dan maar bereid om een deftige grafsche kaart aan te schaffen. Komt daar nog bij kijken dat de 4K schermen nog aan de dure kant zijn, waardoor je toch op een 800 EUR mag rekenen om iets deftig in huis te halen. Voor mijn gebruik is een full HD scherm prima geschikt en daarmee blijft de prijs ook schappelijk.
  • Het scherm moet op de computer aangesloten worden en daar kan je nooit genoeg opties open houden. Meerdere opties op een scherm hebben is ook handig als je bijvoorbeeld twee computers tegelijkertijd wil aansluiten. Dan hoef je niet telkens de kabels te wisselen. Zelf wou ik een scherm met DisplayPort aansluiting omdat mijn Microsoft Surface Pro 4 naar het schijnt moeite heeft om een UW monitor in zijn native resolutie aan te sturen via HDMI. Een gewaarschuwd man…
  • Andere gadgets zoals webcam, speakers of een USB-hub zijn leuk meegenomen, maar ik wil er niet extra voor betalen.

Mijn keuze is gevallen op de LG-34UM68-P, een non-curved 34″ full HD exemplaar met zowel HDMI als DisplayPort en ingebouwde speakers (die nog erg goed klinken voor ingebouwde speakers).
Kostprijs van dit lekkers: 369 EUR inclusief een HDMI kabel en exclusief de DisplayPort kabel die ook nog 25 EUR moest kosten. Het scherm staat op een in de hoogte verstelbare voet, heeft dunne randen en indien gewenst kan je het ook via een VESA-mount aan de muur of een draagarm bevestigen. Goeie deal lijkt me!

En? Content van?

Heel erg! Serieus.
Als ik van home office doe hangt mijn Surface via de DisplayPort aan de Ultra Wide en dat is extreem zalig om op te werken. De tekst is groot genoeg om goed leesbaar te zijn (yaaay full HD) en tegelijkertijd heb ik een gigantisch werkblad ter beschikking waarop een Excel, aandelen grafieken, verschillende browsers naast elkaar of Tweetdeck serieus staan te blinken.
Video content die UW-geschikt is, vult het scherm en dat is serieus machtig om naar te kijken. Ik heb ondertussen enkele pareltjes van YouTube kanalen gevonden die ik in een andere post zal delen.
Conclusie is dat als je op zoek bent naar een extern scherm voor je laptop of gewoon een nieuwe monitor voor je desktop (zijn er nog mensen die dat kopen, gamers niet meegeteld?), kijk dan zeker naar een Ultra Wide monitor.
 
En nu ga ik me nog wat immersen met UW content op YouTube.
PS: ik heb mijn MacBook Air 11″ uit 2014 ook al getest op dit scherm en dat werkt uiteraard ook prima!

Back

Weg met die veters: Meet Hickies!

Vroeger was alles beter… het weer, TV-uitzendingen, muziek, de verkeersdrukte… de lijst is eindeloos als je lang genoeg kan mijmeren ;-).
Wat ik me vooral aan “vroeger” herinner, is het ontbreken van veters in schoenen! Hoe zalig was dat wel niet? Schoenen aantrekken, velcro straps aanspannen en klaar voor vertrek.
Op een bepaalde leeftijd zijn “plakkers” (want zo noemden wij dat in onze jeugd) uit den boze en word je verondersteld om naar veters over te schakelen. Als we het estetische buiten beschouwing laten, dan moet je toch toegeven dat veters een pak minder handig zijn dan velcro.
Ik beken: velcro bij een volwassen man (of vrouw) zou er wat raar uit zien. En zelfs als je toch zou willen, veel succes om schoenen met velcro te vinden voor volwassenen.
De schoenen waar ik nog het meest die “plakkers” van weleer mis, zijn mijn sportschoenen. Goed aanspannen, na het sporten ook weer losmaken zodat je er de volgende keer zonder gepruts in kan. You get my drift.
En nu is er een oplossing voor: Hickies.
Hickies zijn niets meer dan plastic elastiekjes die je afhankelijk van de spanning die je zoekt horizontaal of gekruist vastmaakt. Je steekt ze door de overeenkomstige vetergaatjes en dan haak je de twee uiteinden in elkaar.

In mijn geval heb ik de twee onderste rijen in kruis vastgemaakt voor extra spanning terwijl al de andere gewoon parallel vastgemaakt zijn.
De loopschoenen aantrekken ging nooit zo vlot: de tong van de schoen omhooghouden en je voet erin laten glijden. That’s it. Ze weer uittrekken is gewoon een kwestie van je hiel vast te houden en je voet eruit te trekken.
Ondertussen heb ik er al een keer of drie mee gaan hardlopen en dat gaat gewoon prima. De Hickies blijven netjes op hun plaats en mijn schoen blijft als gegoten aan mijn voet zitten.

Wat moet dat kosten zo een setje Hickies? Ik heb er 20 EUR voor betaald, wat best veel is voor een paar vetervervangers uit plastic, maar anderzijds ook wel meevalt aangezien de slijtage zo goed als onbestaande is en je ze in theorie kan meepakken naar een nieuw paar schoenen.
Zelf heb ik de donkergrijze variant gekozen, maar voor de avonturiers zijn er Hickies in alle kleuren van de regenboog.

« Older posts

© 2019 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑