Unexpected.be

Telling stories for a living

Page 182 of 236

Vannacht zal het weer druk worden op onze dakpannen want de Sint is in het land! Spijtig genoeg is hij al enkele jaren gestopt met langskomen ten huize Unexpected (mja ok, misschien zitten die 26 lentes daar voor iets tussen), maar morgenvroeg wacht er op het werk een heus Sinterklaas Ontbijt op mij! Jaja. Met koeken en koffie en warme chocomelk en mandarijntjes en speculaas enzo! En dan ben ik eigenlijk al best tevreden. En tegen morgen deze tijd zal de stoomboot alweer richting Spanje aan het varen zijn.

Zoals ik al gezegd had, ben ik de laatste tijd veel bezig met VMWare Workstation om te prutsen met Windows Clusters en zo. Nu wou ik graag een SAN simuleren, maar sinds versie 5.0 laat de Workstation versie van VMWare dat niet meer toe! En aangezien ik versie 6.0 gebruik was ik dus lichtjes gescheten ;-). Geen probleem lees ik op het net: VMWare Server (gratis!) ondersteunt wel shared disks (ok, geen snapshots maar das zo erg niet) en doet alles wat ik nodig heb. Zo gezegd zo gedaan, Workstation eraf, Server erop.
En inderdaad. Shared disks (SAN simulatie dus) is mogelijk. Maar rarara, de Server versie wil mijn virtuele machines van de Workstation niet importeren wegens te nieuw! Met andere woorden, ik kan al mijn servers herinstalleren! Grmmblll!! Toch eens zoeken op het net of er nergens conversietools te krijgen zijn.

OBD oftewel “On Board Diagnostics”. Veel voertuigen, waaronder mijn VW, zijn uitgerust met een OBD-poort, waarop de garagist zijn diagnosecomputer kan aansluiten om zo direct na te kijken wat er scheelt aan het voertuig. Diezelfde poort kunnen motortuners gebruiken om de prestaties van je voertuig te optimaliseren, en dat is nu precies wat ik laten doen heb, bijna een jaar terug.
Komende donderdag gaat de auto echter op onderhoud en om “gezever” te voorkomen, heb ik daarnet mijn originele afstelling terug “geupload” naar mijn auto. Laptop ernaast, stekker aansluiten, file aanduiden en uploaden. Klaar. En met die handeling zijn er dan ook 35pk’tjes minder aanwezig onder de motorkap.
Eigenlijk vind ik dat dus fantastisch eh, dat onze hedendaagse voertuigen volledig op software lopen en gemanipuleerd kunnen worden. Vroeger was de garagist een typische man met vieze handen. Vandaag is een technieker even goed een babe op naaldhakken die haar roze VAIO eventjes op uw auto komt aansluiten om hem beter te maken. Technologie heeft toch voordelen eh?

Lang geleden dat ik dat nummer nog gehoord heb.

t Is niet zo lang geleden
Maar ‘t lijkt een ver verleden
Ze heette Domino
Of ze noemde zich zo

En zij had in haar ogen
Het blauw van regenbogen
Ze hield niet van Clouseau
Wel van Mozart en zo

En bij het ochtendgloren
Was ik al lang verloren
Het was echt goed raak
Ik heb een vreemde smaak
Ze is niet lang gebleven
Heeft geen adres gegeven
Ze heette Domino
Domino of zo

Ze hield van verre landen
Van godverlaten stranden
Van wachten op Godot
Zij had kultuur en zo

Er was iets in haar haren
‘t Is moeilijk te verklaren
Het leek wel maneschijn
Moet mijn verbeelding zijn

Dan zei ze ik vergeet je
Ze lachte zelfs een beetje
Je komt er wel doorheen
Jij redt het wel aleen
‘t Was hard om te verduren
Maar ‘k ging door heter vuren
Ze heette Domino
Domino of zo

En zij had in haar ogen
Het blauw van regenbogen
Ze hield niet van Clouseau
Wel van Mozart en zo
Er was iets in haar haren
‘t Is moeilijk te verklaren
Leek wel maneschijn
moet mijn verbeelding zijn

Ze zeggen dat ik taai ben
Dat ik een echte haai ben
Het lijkt alleen maar zo
Vraag maar aan Domino
Ik heb in heel mijn leven
Om niemand veel gegeven
Maar wel om Domino
Domino of zo

Soms zou je haast vergeten dat muziek erg krachtig kan zijn. En op het moment dat ik daar dan terug achter kom, besef ik terug waarom muziek één van mijn grootste passies is.

Gisteren heb ik mijn nieuwste aanwist gaan afhalen bij de leverancier en bij thuiskomst ben ik direct overgaan tot installatie. Vanzelfsprekend was ik niet van plan om een “disk swap” te doen zonder ervoor te zorgen dat ik een goede, werkende backup had van mijn VAIO, en dus had ik gisterenmorgen Acronis True Image aan het werk gezet om een volledige backup te maken op mijn portable USB-hard disk. Na een goede 120 minuten was de backup en feit en heb ik bij wijze van test geboot van de Acronis True Image Boot CD om te controleren of de backup zichtbaar was en het mogelijk zou zijn om een restore te doen indien nodig. Alles zag er goed uit, groen licht voor operatie “disk swap” dus.
Mijn VAIO had standaard een 100GB harde schijf, maar ik weet dat Sony duurdere modellen van dezelfde reeks soms uitrustte met twee harde schijven, in RAID configuratie indien gewenst. Het zou me sterk verbazen dat Sony de moeite zou doen om dit dual disk systeem volledig weg te halen bij de minder dure modellen van de reeks, en bij het openmaken van het harde schijf compartiment, bleken mijn vermoedens geheel terecht: er was nog plaats voor een tweede harde schijf te installeren in mijn VAIO.
Zo gezegd, zo gedaan. De bestaande schijf heb ik van plaats gewisseld zodat zij op de “secondary controller” zou aangesloten zijn (puur esthetisch, want eigenlijk maak het niet uit op welke controller een harde schijf is aangesloten) en mijn gloednieuwe Seagate Momentus op de primaire controller aangesloten. Na een kwartiertje was de VAIO terug klaar voor gebruik en volgde het boot scherm. Direct werden beide harde schijven gedetecteerd en was alles ok. Het enige wat me nog restte, was het overhevelen van alle data naar de nieuwe schijf, want ik wou de Momentus als primaire schijf gebruiken daar deze veel sneller is dan de originele schijf.
Natuurlijk kon ik via Acronis True Image de backup gebruiken die op mijn externe USB-schijf stond, maar aangezien zowel de nieuwe als de originele harde schijf in de laptop zaten, dacht ik eerder aan “cloning”. Dit zou sneller gaan en terwijl ook een goede test zijn. Drie uurtjes later was de volledige inhoud van de oude schijf op de nieuwe schijf gekopieerd, was de oude schijf netjes gewist zodat ze klaar was om in gebruik genomen te worden als pure data opslag en was de VAIO klaar voor zijn eerste echte “trial run” met de nieuwe schijf als kapitein.
Nog voor het booten van Windows Vista stond er echter een foutmelding te schitteren: “er is een probleem met de opstartbestanden van uw Windows installatie. Plaats de Vista schijf en kies computer herstellen om dit recht te zetten”. Dit had ik al eerder tegengekomen toen ik mijn partities had samengebracht tot één grote partitie, dus ik wist dat het voorstel van Vista het juiste was en dat ik binnen vijf minuten kon verder werken. Vista DVD erin, computer herstellen gekozen en exact twee minuten later was Vista aan het opstarten en zag ik de vertrouwde desktop opduiken.
Na een halve dag met de nieuwe harde schijf merk ik toch al dat er serieuze snelheidswinsten geboekt zijn. Het opstarten zelf gaat opmerkelijk sneller, maar ook het starten van software zoals Outlook (waarbij de PST moet uitgelezen worden tijdens de start) gaat serieus veel sneller dan voordien.
De operatie was dus een groot succes. De VAIO is zijn bottleneck van weleer kwijt en tegelijkertijd heb ik nu twee harde schijven in de laptop, waardoor ik nog meer “stuff” kan meesleuren. Totale schijfruimte bedraagt nu 300GB. Niet slecht voor een laptop.

Daarnet heb ik naar de, volgens de omroepster van VT4, voorlopig laatste aflevering van Justice gekeken. Ik had deze namelijk opgenomen vorige week zondag en het is er nu pas van gekomen om te kijken. De trouwe lezer van mijn blog weet ondertussen wel dat die voorlopig gerust veranderd mag worden in voorgoed, daar de studio bonzen de serie vroegtijdig afgevoerd hebben, daar in de VS van A.
Wat ik me nu afvraag: zijn ze daar bij VT4 nog niet goed wakker en weten ze nog altijd niet wat ik al een tijd terug geschreven heb? Of weten ze het wel, maar willen ze liever niet afgaan tegenover hun kijkers en verkiezen ze dan maar om halve waarheden te vertellen?

Vrijdag heb ik het weekend ingezet met een film: Vermist, de nieuwe prent van Jan Verheyen. In deze nieuwe Vlaamse film volgen we het reilen en het zeilen van “de cel” vermiste personen met Koen De Bouw en Joke Devynck als ervaren rotten in het vak en Stan Van Samang, Kevin Janssens en Catherine Cools als de nieuwe garde in het team.
De film zat goed in elkaar en was erg onderhoudend. De Zaak Alzheimer vond ik eerlijk gezegd beter, maar daarmee wil ik zeker niet gezegd hebben van Vermist niet goed is. Integendeel. De reviews waarin men zegt dat Vermist eigenlijk een lange aflevering van Flikken zou kunnen zijn, kloppen wel een beetje, maar eigenlijk stoort dat totaal niet. En ik vind Flikken ook wel goed eigenlijk, dit geheel terzijde. Ik zou durven zeggen dat Vermist op hetzelfde niveau mag geplaatst worden als Verlengd Weekend, de vorige Vlaamse film die ik in de bioscoop heb mogen aanschouwen. Vlaams, leuk, overtuigende personages en dus voor mij zeker en vast de moeite om voor naar de cinema te rijden en geld boven te halen.
Wat me wel opviel was de stevige “product placement” in deze prent. Om de haverklap zie je wel een Nissan opduiken (en zeg nu zelf, de vrouwelijke collega’s van “de cel” die als firmawagen een Nissan Micra CC hebben, das toch niet geloofwaardig?) of een Samsung LCD-TV opduiken. Ik kan me niet direct herinneren dat ik dit al eerder gezien heb in Vlaamse films (alhoewel, Team Spirit was zwaar gesponsord door Telenet en VTM meen ik me te herinneren), maar bon het stoorde niet echt, het viel me gewoon op.

Oftewel “Internet Everywhere” van Mobistar. Ik heb er al eens over geschreven, meer bepaald de dag voor en da dag na mijn aankoop van het product. Ondertussen zijn we een tweetal weken verder en heb ik al de nodige evaluaties kunnen doen.
Op het werk haal ik spijtig genoeg geen UMTS dekking, waardoor ik terugval op Edge. Weliswaar volledige ontvangst, waardoor de snelheid schommelt tussen de 25-30kB/s, wat eigenlijk heel werkbaar is voor een RSS-feeder, Outlook 2007 en een occasioneel website’je. Zelfs downloaden van kleine programma’s (onder andere AutoRoute, een handigheid die onder de noemer freeware zit en waar ik het later nog wel over heb) gaat vlotjes.
Hier thuis breek ik het ene snelheidsrecord na het andere (ok ik overdrijf, maar het klinkt wel cool niet?) op UMTS, maar aangezien ik hier ook een wireless netwerk ter beschikking heb, en zelfs gigabit ethernet heb liggen, moet ik niet uitleggen dat ik hier geen beroep doe op de capaciteiten van de Mobistar.
Problemen ben ik nog niet tegengekomen, niet op gebied van software / hardware, maar ook niet op gebied van connectie verlies, dekkingsproblemen, …  waar ik eigenlijk nog het meeste schrik voor had. Op de agenda staat nu nog te blinken het opzetten van een VPN zodat ik van op het werk, over EDGE/UMTS kan “binnenbellen” op mijn thuisnetwerk en mezelf zo connecteren op mijn NAS. Het nut is eigenlijk ver te zoeken daar mijn NAS alleen ISO files bevat van applicaties (veel handiger dan CD’s / DVD’s, en vooral sneller!) en audio en video materiaal, dingen die ik op het werk niet nodig heb. Maar alleen de “sport” om het ding op te zetten en te proberen is op zich al een reden om me er eens achter te zetten.
Mobistar Internet Everywhere – een goed product waar ik na veertien dagen dagelijks gebruik nog steeds erg tevreden over ben. En had ik al gezegd dat ik enkele dagen na aankoop een brief kreeg thuis van de Mobistar Business afdeling om mij te bedanken voor mijn aankoop en me op de hoogte te brengen dat ik binnenkort een telefoontje mag verwachten om mijn mening over hun nieuwe product te horen. Natuurlijk is dat een automatische brief, mail merge weet u wel, maar toch “werkt” dat. Ik voel mij geapprecieerd, en dus ben ik een tevreden klant.

Het was plezant. Heel plezant zelfs. Om 9u30 was ik “on site”, zonder file enz. Normaal gezien ben ik een 45 minuten onderweg naar Brussel centrum, waar ik zo een 15km vandaan woon. Gisteren was ik op diezelfde hoeveelheid minuten in Antwerpen centrum, waar ik dus een goede 65km af woon. Straf nietwaar?
Anyway, over de Security Day gesproken dus. Na eerst een verse koffiekoek naar binnen gewerkt te hebben, vergezeld van een lekkere verse tas koffie, zijn we aan de presentaties begonnen. Gespreid over een goede werkdag waren er ongeveer 8 presentaties, telkens drie kwartier lang, met een kwartiertje tussen elke presentatie om iets te drinken en te verorberen. De ene presentatie was al interessanter dan de andere, maar over de globale lijn was het leerrijk en de moeite waard. ‘s Middags was er een walking dinner, ideaal om te netwerken met andere aanwezigen, gevolgd door nog een paar… u raadt het al… presentaties.
Naar goede gewoonte (alhoewel, goed?) heb ik de “boite” daar mee gesloten en ben ik pas buitengegaan anderhalf uur nadat het event eigenlijk al gedaan was. Netwerken en zo, weet u wel? Moesten we (mijn collega en ikzelf) gewild hebben, we zater er nu nog ;-). Nadien zijn we, goede collega’s als we zijn, nog “eentje” gaan drinken voor het naar huis gaan. Dat eentje werden er twee… en drie… en vier… met als gevolg dat het niet ver van middernacht was voor ik terug thuis was.
Ah ja, voor ik het dus vergeet. Security Day gaat dus, zoals de naam al aangeeft, over security. Meer bepaald op IT-niveau. Netwerkbeveiliging, WAN optimalisatie, process control, netwerk monitoring, … allerhande zaken komen er aan bod en worden voorgesteld door leveranciers van producten die juist die zaken doen. Vanzelfsprekend is alles gedipt in een sausje “sales” en “marketing”, en dus moet je je gezond verstand gebruiken en soms een wat relativeren, eruit halen wat er uit te halen valt zeg maar.
Maar het was dus plezant en leerrijk, die Security Day in Antwerpen. Zeker en vast voor herhaling vatbaar. En dat allemaal “van te moeten eh” … alles voor de job ;-). Heb ik al gezegd dat ik eigenlijk de tofste job heb van de hele wereld?

Herinner je je nog mijn berichtje over clustering? Wel, op dat moment was ik bezig met NLB – Network Load Balancing en was de wereld nog rooskleurig. De dag nadien heb ik me toegelegd op een “echte” Windows Cluster met failover en shared disks en application switching enz… the full monty dus. En ik heb serieuze problemen tegengekomen waar ik op gevloekt heb en geprutst heb, maar na 18 uren bijten en proberen en lezen en opnieuw proberen, heb ik alle problemen van de baan gekregen en was de cluster volledig up & running. Volledig autodidactisch met de hulp van “a man’s best collegue – Google”, technet en enkele white papers.
En dat is eigenlijk de taak van een system engineer naar mijn bescheiden mening. Nieuwe projecten opzetten, nieuwe technologie verkennen, je erin vastbijten en de nodige tegenslagen tegenkomen, wetende dat er niemand “na” jou komt om je te helpen in geval je het niet meer weet (dus geen vangnet zoals ik wel had als support engineer). In mijn ogen is dat het verschil tussen een goede system engineer en een minder goede. En de “satisfaction” die je hebt na uren en uren problemen troubleshooten is enorm op het moment dat je alles werkende hebt. Dàt is voor mij het mooie aan mijn job.
En trouwens, wat is ervaring? Ervaring is volgens mij een ander woord voor fouten maken (of gemaakt hebben) en er iets uit leren. Dus een “ervaren” system engineer, is iemand die fouten gemaakt heeft, problemen tegengekomen is, en ze opgelost heeft. IT is toch “ne schone wereld” nietwaar?

« Older posts Newer posts »

© 2026 Unexpected.be

Theme by Anders Noren — Up ↑