Unexpected.be

Telling stories for a living

Tag: Minder

Wie kent ze niet? De vier coole kerels die met behulp van geschifte, maar superbe uitvindingen zoals ghost-traps, lasterguns die via een nucleare rugzak/kerncentrale gevoed worden New York City volledig spookvrij maken.

Ghost Busters I

Voor mij zijn deze films jeugdcentiment (ik heb de tweede film nog in de cinema gezien als ik me niet vergis) en mits enig speurwerk kan je ze op DVD bestellen voor minder dan 8€ per stuk: mooi opgekuisd, gedigitaliseerd, misschien een paar extra’s en de kans om nog eens terug te gaan in de tijd en mee te leven met hun ghostbustin’ avonturen. Rock on!

Ghost Busters II

Met ander woorden: ik heb nog eens geld uitgegeven aan een paar DVD’s. Ik heb ook het eerste seizoen van Desperate Housewives besteld (nooit gezien, maar veel goeds over gehoord dus we gaan dat is proberen) en een 2-for-1 DVD box met daarin Hitch en The Pursuit Of Hapyness – twee Will Smith kaskrakers die ik allebei gezien heb, maar zo leuk v(o)(i)nd dat ik ze wel op DVD wil.
En zeg nu zelf, 8€ voor twee DVD’s is niet veel. Daar kan je ze met moeite voor downloaden via de illegale distributie…
Genoeg filmplezier om de komende weken geen moment van verveling te kennen dus.

Vandaag ben ik er in geslaagd om op minder dan twee minuten tijd voor meer dan 12€ muziek te kopen in iTunes. Veel handiger dan in de cd-winkel, de “charme” mis ik niet maar door dat het zo snel en handig is, doe ik veel meer geld op aan muziek. You win some, you lose some zeker?
In ieder geval, één van de aankopen is een nummer dat ik recent ontdekt heb en eigenlijk heel goed vind. Het nummer heet “After Tonight” en wordt gebracht door een (nieuw? althans voor mij) talent genaamd Justin Nozuka. Doet me een beetje aan Milow denken eerlijk gezegd. Ik vind het een zomers nummer, net zoals ik dat ook vind van Tom Helsen zijn “Sun In Her Eyes” bijvoorbeeld.

Tijdens de laatste editie van MacWorld werd er een documentaire voorgesteld – MacHeads – waarin een cameraploeg op visite gaat bij verschillende bekende en minder bekende mac-addicts, oftewel “MacHeads”. Weirdo’s, grote meneren, freaks die 5 dagen kamperen voor een Apple Store, kunstenaars, muzikanten, sex bloggers,… you name it – ze passeren allemaal de revue om hun verhaal en hun “Apple overtuiging” te vertellen aan de rest van de wereld. Ik heb er daarnet naar gekeken en ik had er eerlijk gezegd veel meer van verwacht. Met momenten vond ik het best saai en met uitzondering van de geestige stukjes (Apple church anyone? Praise Steve Jobs!) en de nerdtalk vond ik het eigenlijk maar een slappe bedoeling.
Nog iemand die de docu al gezien heeft en zijn mening hier wil spuien? Laat u maar eens goed gaan…

De voorbije dagen is het hier een beetje rustiger geweest dan andere dagen. Oorzaak? Kapper, shopping, voorbereidingen voor kerst en oudjaar, op café gaan en dingen doen die ik anders niet kan doen wegens moeten werken,… kortom genoeg redenen om een beetje minder te bloggen zeg maar.
Vandaag vetrek ik voor enkele dagen richting familie alwaar er gegeten en gedronken zal worden, kwestie van de kerstsfeer goed op te snuiven en te genieten van deze dagen. Ik zal dus zo goed als niet online zijn en vermoedelijk pas terug actief worden ergens begin volgende week, misschien eind deze week. It depends.
Desalnietemin wil ik iedereen die hier langskomt (en ook al wie hier niet langskomt, maar die lezen dit natuurlijk niet) een fijne kerst wensen met veel gelach en gezever, veel drank en lekker eten (en fijne cadeautjes :-)). En voorzichtig zijn als u op de baan moet (lees: taxi of niet drinken of een Bob vinden).
Tot één dezer dagen…

De mannen achter Macheist hebben voor iedereen een geschenkje voor onder de kerstboom: gratis Mac software die anders minder gratis is. Een account aanmaken op hun site is voldoende om toegang te krijgen tot de gratis software. Maar je krijgt niet alles ineens… een deeltje nu en een ander deel op kerstdag zelf. Hehe. Kwestie van een leuk geschenk te krijgen dus… Allen dus richting Macheist Giving Tree.
En wie Macheist nog niet kent, die gasten presenteren een of twee keer per jaar een software pakket voor bijvoorbeeld 50€ met daarin software ter waarde van een tienvoud van de aankoopprijs. Nice deals dus en zeker te volgen.

De laatste dag van mijn ingekorte SAN opleiding zit er bij deze dus alweer op (ik ben ondertussen ook al terug in ons Belgenlandje) en ik kan zeggen dat het goed was. Heel veel nieuwe dingen heb ik niet geleerd, maar hier en daar is er toch een licht geworpen en heb ik dingen kunnen testen en proberen die je in productie nu eenmaal niet kan uitproberen (zoals je SAN omgeving volledig “invalid” zetten en dan gans de configuratie terugzetten met behulp van SSSU).
Wat ik ondertussen al wel ondervonden heb (en dat wordt alleen maar erger naarmate ik langer in het vak zit) is dat ik hoe langer hoe minder bijleer op cursussen. Niet dat de cursussen slecht zijn of zo, maar vaak heb ik door zelfstudie (o.a. door het net af te schuimen , fora’s na te pluizen, vaklectuur te lezen) al heel veel zelf geleerd. Cursussen lijken mij interessanter voor mensen die tijdens hun job enkel bezig zijn met wat ze kennen, maar nooit op zoek gaan naar nieuwe dingen (al dan niet in hun vrije tijd). 
Door voorgaande feiten, vind ik cursussen vandaag de dag veel minder fijn om naar toe te gaan dan een paar jaartjes geleden. Toen was dat zo van “yihaa, feeding the brain” en een weekje offsite gaan bijleren, maar tegenwoordig doe ik eigenlijk liever aan autodidactiek (of hoe zeggen ze dat?) en ondervind ik dat ik daar in feite heel veel uit leer.
Soms verveel ik me dan eens tijdens de cursus, maar waar anderen dan alles proberen te onthouden wat ik al lang wist, kan ik mezelf verdiepen in de details die ik niet op het internet of in boeken heb teruggevonden en de lesgever daarover vragen stellen (met als gevolg dat die gasten soms ook effe moeten nadenken ipv alles af te ratelen). 
Anyway, drie dagen cursus is meer dan genoeg. Vroeger vond ik vijf dagen net iets te weinig, vandaag denk ik dat ik twee dagen ideaal vind, maar er soms nog drie nodig heb om rond te komen.
En wat hebben we vandaag geleerd?

  • Continious Access – oftewel het dupliceren van uw gegevens van SAN A naar SAN B en al de mogelijke varianten
  • RSM – Replication Storage Manager – oftewel het queue’en (zeg maar jobs creëren met behulp van RSM scripts) van het aanmaken van snapshots / snapclones en alle varianten daarrond om die dan bijvoorbeeld aan een andere host (lees: server) te presenteren en er dan een backup van te maken.
  • Best practises – zit er in elke cursus wel bij zeker? Meestal pure logica… 
  • Monitoring van je SAN omgeving – en dan vooral de performantie en wat er gebeurd als je van controller wisselt, als je write-back in plaats van write-through toepast,… Boeiende materie die je in feite toelaat om te bewijzen dat “die trage applicatie” niets te maken heeft met de SAN :-).
En daarmee zijn de twee theorieboeken en het labo boek netjes afgerond en ben ik klaar om de verworven kennis in de praktijk te gaan toepassen. Duimt u mee?

Regelmatig check ik de vacatures zowel op het net als degene die via automatische mailings of via andere kanalen (in person soms) bij mij terecht komen. Vaak interessant, maar vaak ook minder interessant. Zo is het leven niet waar?
Maar soms krijg ik het wel op mijn “siskes” van job inquiries die er uit zien alsof ze persoonlijk aan mij gericht zijn, maar die in feite naar – weet ik veel – 1000 man gestuurd zijn?
Vandaag had ik er weer zo eentje voor een positie als system engineer (tot hier ging het goed) in een Brussels bedrijf waar ze specialisten zoeken voor IP telefonie en LAN beheer op Cisco platformen. En daar ging het dan ook volledig mis beste mensen, want Cisco en IP telefonie en LAN beheer… dat is mijn winkel niet!
Ik ben geen network engineer. Ik ken wel de basis van netwerken en ik kan mijn plan wel trekken in dagdagelijkse dingen, maar om zo maar eventjes een netwerk topologie te gaan uittekenen voor een groot bedrijf – daar ben ik niet aan toe en dat interesseert mij ook niet! Cisco knowledge is al geleden van op school en ik vermoed dat daar ondertussen ook al veel nieuw bijgekomen is om maar een mogelijk probleem te noemen…
En als zo een vacature mij dan zou bereiken via een standaard mailtje van Vacature.com of StepStone of weet ik veel… tot daar nog aan toe (al is mijn CV op die sites ook wel redelijk up to date hoor). Maar deze vacature kwam in mijn brievenbus terecht via LinkedIn, waar mijn activiteiten en kennis toch wel heel up to date bijgehouden wordt. Men zou dus kunnen denken dat de head hunter in kwestie in principe zulke fouten niet kan maken… maar toch. Zucht. 
En dan klagen dat ze niemand geschikt vinden zeker?

Oftewel “trackball” in het Engels. Daarnet nog een kleine omweg naar huis gemaakt om mijn nieuwe aanwinst te gaan kopen: een Logitech Cordless Optical Trackball. Het ding is al geinstalleerd en ik maak er dus volop gebruik van, al moet ik toegeven dat het toch eventjes wennen en zoeken is zo… na jaren van muisgebruik :-). 
Maar het bevalt. En het gaat zeker en vast minder belastend voor de pols en andere RSI letsels zijn…

Vorig weekend In Kinepolis Kortrijk de nieuwste actiethriller gaan bekijken, genaamd Eagle Eye. Oplettende kijkers herkennen Shia LaBeouf uit The Transformers, Billy Bob Thornton (de ex van Angelina, inderdaad) en de knappe maar (voor mij) minder bekende Michelle Monaghan. 
Over de film kan ik erg kort zijn: zware aanrader. De actie begint vanaf de eerste minuut en blijft volop doorgaan tot en met de allterlaatste 120ste minuut. Twee uur vol actie, ontploffingen, car chases, dialogen, conspiracy, NSA, FBI, bommen, computers, hacking en nog veel meer van dat! Echt geweldig. 
De dialogen komen goed over, ik geloof de personages in hun rol en de actie is niet “nutteloos” maar vult het verhaal wel degelijk aan. Deze “big brother is watching you” prent doet je in feite serieus nadenken in welke mate hetgeen je ziet zich ook “echt” afspeelt… of misschien is het zelfs nog “erger”? 
Aanrader en zeker voor in de cinema te gaan zien. Allé hop, je moest al weg zijn! Juuu!

© 2018 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑