Apple is alweer grote kuis aan het houden in zijn productcataloog: nadat vorig jaar de 23″ variant naar de eeuwige jachtvelden mocht vertrekken, is vanaf heden de 20″ editie er ook aan voor de moeite. De enige displays die vandaag nog te krijgen zijn, zijn de 24″ LED display voor de portables (althans tot de andere producten met de mini display connector kunnen werken) en de op leeftijd komende 30″ cinema display. Vermoedelijk zal die laatste ook wel vervangen worden door een LED variant, maar voorlopig is daar geen nieuws van (en de prijs zal trouwens niet mals zijn als je weet dat de 24″ LED cinema display al 849€ moet opbrengen).
Category: Films (Page 4 of 6)
Gisterenavond was er een blogevent @ Kinepolis Brussel op vraag van Kinepolis zelf. Enerzijds willen ze hun klanten beter leren kennen en gezien de Facebook problematiek (voor zij die niet weten waarover ik het heb, er is een groep op Facebook waarin de hoge prijzen van hun tickets worden aangekaart) willen ze anderzijds uitleggen waarom hun prijzen hoger zijn.
Eerst kregen we een uitgebreide uitleg over het ontstaan van Kinepolis door Bob Claeys – zoon van een van de oprichters – R&D Manager van de groep. Film en bioscoop zijn duidelijk zijn passies, want de manier waarop hij de geschiedenis van het familiebedrijf, de evolutie van de technologie (van 35mm naar fully digital), de intrede van de popcorn at the movies (yep, allemaal zijn fout ;-)),… uitlegt heeft een zeer hoog “Martin Luther King” gehalte.
Spijtig genoeg was er mijn inziens net iets te weinig “action” en iets teveel “talk”. En onder het motto – less talk, more action – had ik liever wat meer technologische hoogstandjes van Kinepolis hun kunnen gezien, want een beeld zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden.
Wat we wel te zien kregen was een vergelijk tussen een gewone 35mm die schokt, lijnen vertoont, onscherpe subtitles en ander minder fraais en een digitale versie die met behulp van Texas Instruments, Sony, Dolby en nog enkele andere grote namen op het scherm tevoorschijn komt. In 2.2 miljoen pixels, met haarscherp beeld, scherpe ondertiteling en geen “vuiltje” aan de lucht. Knap. Daarna kregen we nog een 3D showoff met een trailer van de Ice Age 3 film en U2 in 3D. Om te laten zien dat ze ook gewone TV-uitzendingen kunnen tonen, kregen we Beyoncé met “If I were a boy” dat met behulp van een extreem dure appliance van Sony (geleend van Alfacam) geupscaled werd. Mooi!
Daarna was er een kleine drink met hapjes (lees: popcorn, taco chips en enkele gefrituurde snacks) met de bedoeling om te “netwerken”, zowel met andere bloggers als met mensen van Kinepolis zelf.
Zelf heb ik een leuk gesprek gehad met iemand van de marketing / persafdeling van Kinepolis (ik ben spijtig genoeg haar naam vergeten), maar heb ik ook eindelijk eens een gezicht kunnen kleven op Radiogirl, de gasten van Stew, Pietel, Michel, Stefan van Adhese, Luc Van Braekel, Goedles en nog een paar andere gasten die ik hier vergeet te vermelden.
Wat ik wel spijtig vond, is dat de organisatie wel vergeten was dat mensen uitnodigen om 19u zoveel wil zeggen als “kom rechtstreeks van uw werk naar hier”. Geen enkel probleem, want ik vond het een interessant gebeuren, maar dat betekent ook wel dat die mensen nog niet gegeten hebben op een beetje popcorn en taco chips kan ik niet leven ;-). Het moet niet veel zijn, een paar belegde broodjes is al voldoende hoor.
Na het netwerken, kregen we de CEO van Kinepolis (good old Eddy volgens zijn collega’s) voor ons die zijn eigen positie en visie heeft uitgelegd en ook een heleboel vragen in duidelijke taal heeft beantwoord. Zijn insteek is duidelijk dat hun team zich elke dag opnieuw inzet voor hun publiek en dat ze liever in dialoog reageren op al dan niet terechte opmerkingen (zoals de Facebook historiek) en niet willen meewerken aan een “chantage” van het bedrijf door een massa bij elkaar te brengen die zich zonder verder nadenken / dialoog achter de mening van een individu schaart. Ik volg de man ergens wel – zijnde dat uitleggen waarom je prijzen hoger zijn dan de cinema om de hoek eigenlijk een manier van goede communicatie is naar je klant. En net die communicatie is waar Eddy en zijn team erkennen dat ze nog iets goed te maken hebben, vandaar hun idee om dit event te organiseren met een kritisch publiek dat bloggers al eens durft te typeren ;-).
Als kers op de taart was er nog voorzien om een avant-première bij te wonen, maar aangezien de presentaties / vragenrondes een beetje waren uitgelopen en iedereen nog huiswaarts moest geraken (treinen en zo), werd er geopperd om aan de aanwezigen enkele tickets te geven – een idee waar iedereen zich mee kon vereenzelvigen. Iets wat we wel nog kunnen doen hebben, is de “backstage” ruimte van de zalen bezoeken. De projectors, de spoelen met films, de montagetafels, de dolby-surround systemen,… allemaal heel leuk om eens van dichtbij te kunnen aanschouwen en volgens mij een gelegenheid waar je als gewone bezoeker niet gauw kans toe krijgt.
Ik vond het Kinepolis blogevent een geslaagd idee, met dank aan zowel Stefan van Adhese, reclamebureau Proximity.BBDO en Kinepolis zelf. Kinepolis heeft beloofd om ons in de toekomst op regelmatige basis uit te nodigen voor zulke events, spontane dialogen zeg maar, zonder veel tralala. Iets waar zij alleen maar kunnen bij winnen en waar bloggers sowieso een leuke avond aan beleven. Een win-win situatie zeg maar.
Ik kijk er nu al naar uit. Tot dan!
Vandaag was de grote dag! Na gisteren een paar telefoontjes gepleegd te hebben, heb ik een Apple Store gevonden die de Apple 24″ LED Cinema Display op voorraad had, namelijk Lab9 te Aalst. Ik had via Gwen van Dolcesque.org al gehoord dat die gasten goede service bieden en aangezien de Apple Stores in mijn buurt (lees: Easy-M – vroeger beter gekend als Easyware) er geen hadden en ook niet konden zeggen wanneer ze zouden binnenkomen, was de keuze snel gemaakt.
Deze namiddag in de auto gesprongen voor een dertig minuten durende rit over de E40 en een anderhalf uur later stond ik alweer thuis (ik ben eerst nog een lekkere pannekoek gaan eten, vandaar het tijdsverschil). Zoals gewoonlijk heeft Apple er weer zijn werk van gemaakt om de verpakking zo simpel mogelijk, doch met de nodige finesse te regelen. Doos open – boekje – piepschuim (of zo iets) aan de kant en daar staat het Cinema Display te wachten, veilig ingepakt in een soort stoffen enveloppe. Het enige dat je moet aansluiten is de stroomkabel (die een mooi afgewerkt kopje heeft, waardoor het veel minder lomp oogt dan zo een zwarte kabel die er nog 5cm uit steekt) en je bent ready for action.
Macbook opstarten – stroom, USB en displayport kabels erin en “tada”. Done. Geen hassles met drivers of zo. It just works. Dual screen setup gaat perfect en met de rode randen kan je perfect zien waar de overlapping tussen de twee schermen plaatsvindt. Maar ik gebruik die mogelijkheid voorlopig niet. Nah. Ik heb genoeg aan de 24″ oppervlakte om mijn ding te doen, dus zit de Macbook netjes toegeklapt naast het scherm.
De eerste indrukken zijn “wow” en “super”. De beeldkwaliteit is echt heel erg goed en ik durf te zeggen dat ik nooit eerder zo een degelijke monitor heb gezien. De ingebouwde 2.1 speakers spelen voor ingebouwde speakers serieus goed, al gaat mijn voorkeur vanzelfsprekend uit naar mijn Logitech THX certified setje dat eveneens een 2.1 configuratie heeft, maar in totaal wel 400W RMS aan uitgangsvermogen heeft. In combinatie met de woofer die op de grond staat, is de Apple Cinema Display logischerwijs de gedoodverfde verliezer als het op soundquality aankomt ;-). Maar voor standaard zaken – lees wanneer ik geen luide muziek wil of wanneer ik geen film kijk – is de ingebouwde speakerset zeker in orde!
De iSight camera die er eveneens bij zit doet net zoals zijn broertje in de Macbook perfect zijn werk. Noteer wel dat ze hem iets of wat naar beneden gericht hebben, in tegenstelling tot de Macbook waar de iSight rechtdoor kijkt – om te vermijden dat je hooft er net op zit (ah ja, dat scherm staat hoger dan mijn hoofd).
Als ik dan toch een minpunt moet aanhalen, dan is het het ergonomisch aspect. Dit scherm kan je niet in de hoogte verstellen. Voor mij is dit niet nodig, maar ik kan mij voorstellen dat sommigen hier wel een probleem mee gaan hebben. Horizontaal kan alles en je kan het scherm wel “tilten” indien nodig. En nu ik toch bezig ben, de stroomkabel is niet van de langste.
Ah ja, en er is natuurlijk ook geen powerknop aan het scherm. Het ding detecteert zelf wanneer er activiteit is en past zich aan. Tof.
Het enige dat ik vergeten ben, is een extern Apple keyboard meebrengen. Gewoon niet aan gedacht! Voorlopig hangt er dus een slimline model van Dell aan, wat ook wel goed gaat, maar maandag ga ik toch effe shoppen voor een wired Apple keyboard. Alleen al om het design plaatje compleet te maken ;-). Waarom wired hoor ik u denken? Simpel: het wireless model is een laptop editie, dus zonder numeriek klavier. En het lijkt me handig om aan het bureau te beschikken over net dat extra aantal toetsen. En het klavier zal toch niet verhuizen, dus waarom voor wireless gaan…
Ik ben nu een dikke twee maanden een heel erg tevreden Mac user in de zin dat ik vermoed dat ik geen andere portable meer zou kunnen gebruiken. Zelfs mijn VAIO kan er niet aan tippen, laat staan van die plastic dozen zoals Fujitsu-Siemens, Packard Bell, Acer,… voor weggeefprijzen verkopen. OK, je hebt in zo een geval voor 700€ een laptop, maar daarmee is alles gezegd. Geen afwerking, veel gewicht, geen design, geen supercrisp scherm, verouderde hardware,…
Vanzelfsprekend is dat aan iedereen voor zich om uit te maken hoe belangrijk het bovenstaande is en of er meer budget wordt vrijgemaakt voor een duurder model. Voor mij is mijn portable een “necessity” en ik zou niet zonder kunnen. Mijn doen en laten is digitaal zeg maar. En dan geef ik graag dat beetje meer voor deftig gerief.
Mijn Macbook gaat dus overal mee naartoe en wordt op zijn minst 8u per dag gebruikt – soms voor echt te werken, andere keren om muziek of films te “serven”. Het is tijdens dat “werken” dat zijn mobiliteit (die serieus in het voordeel is wanneer je on the road bent) soms ook een nadeel met zich meebrengt: 13,3″ schermoppervlak met een bijhorende resolutie van 1280×800 is niet supergroot. Meestal stoort dat niet, maar als je foto’s gaat bewerken of filmpjes wil monteren, dan zou meer beeldoppervlak handig zijn.
Apple is daar zeer goed van op de hoogte en heeft daarom een “add-on” in zijn gamma zitten om aan die vraag te antwoorden: de 24″ LED Cinema Display. Full-HD resolutie van 1920×1200, supercontrast net zoals de andere Mac schermen, USB-hub, powercable om je Macbook tegelijkertijd op te laden, een ingebouwde iSight camera en een 2.1 luidsprekersysteem. Knap pakket denk ik dan. Ik heb ondertussen al van andere tevreden klanten gehoord en gelezen dat de LED display de moeite waard is… het enige nadeel is de prijs: 849€. Niet weinig als je ziet dat er andere 24″ monitors voor minder dan de helft te koop zijn. Maar zonder de extra’s, zonder het design, zonder de voorziene kabels.
De enige vraag die me nog rest: bestel ik online of ga ik er komend weekend zelf om in de dichtsbijzijnde Apple Store. Ik gok op het laatste, dan kan ik er al dit weekend mee “spelen” ;-).
Dit weekend het ik er weer twee films doorgejaagd:
- Tropic Thunder: een film van Ben Stiller (u welkbekend uit Meet The Parents) die zoals we dat van hem gewoon zijn, in de komedieindustrie zit. Deze film krijgt op IMDB goede punten, maar ik vond het eerlijk gezegd maar een hoop gezever en gezeik en was dus serieus blij toen de ending credits op het scherm verschenen.
- Quantum Of Solace: de nieuwe Bond film dus. Ik had er veel van verwacht, maar de reviews hebben gelijk gekregen. Dit is geen goede Bond film. De eerste helft gaat zodanig snel dat ik er koppijn van kreeg (al die flitsende beelden, de actie die zo snel over het scherm passeert dat je de film drie keer moet zien om alles gezien te hebben,…) terwijl er serieus weinig plot in zit en het tweede deel komt dan weer over als “shit, we moeten het verhaal een beetje vertellen rap rap doen” met daarbij natuurlijk ook nog wat actie. Versta mij niet verkeerd: de actie is knap in scene gebracht (wel te weinig Aston Martin in beeld en teveel andere Ford afgeleiden vond ik), de Bond girls mogen er zeker zijn, Daniel Craig vind ik een uitstekende Mr Bond… maar het verhaal trekt op niets. Next time better luck?
- Max Payne: een film gebaseerd op een populair videospel. Soms slecht. Soms goed (Hitman anyone?). Ik heb Max Payne nog ergens origineel liggen en ik vond dat “in den tijd” een bangelijk spelletje. Bullet time en zo. Woohoo. Maar de film vond ik barslecht. Aan de acteurs zal het niet gelegen hebben (we zien onder andere die lekkere Bond girl terug, een van die grieten uit That 70’s Show, Mark Wahlberg), maar het soort film dat ze er van gemaakt hebben, ligt mij niet. Zo wat duister gedoe, veel suggestief gezever, zwarte spoken (doet me zelfs aan Lost denken),… nee. Ik had hier een vlammende actiefilm verwacht met een licht plot en knappe actie, maar het heeft niet mogen zijn. Eveneens te vermijden als kiespijn als het van mij afhangt.
En that’s it voor deze week. Misschien was ik wel in mijn “slechte filmweek”, wie zal het zeggen, maar geen enkele van bovenstaande prenten kon mij boeien.
Zaterdagavond ben ik naar Loft gaan kijken – gelukkig had ik mijn tickets op voorhand gekocht via de Kinepolis website want beide zalen zaten vol – en ik moet eerlijk zeggen dat de reviews die ik tot nu toe gelezen had, er niet om gelogen hebben. Loft is een steengoede film waar ik mij geen moment bij verveeld heb en waar ik ook niet na 5′ doorhad wie het gedaan had en waarom.
Want in sé gaat het daarover: er is een moord gepleegd en niemand weet wie, wat, hoe of waarom. En dat is aan de hoofdrolspelers (en ook een beetje de kijker) om op te lossen. De “verdachten” bieden zich aan sneltempo aan, de een net iets meer geloofwaardig en capabel als de andere, terwijl de verhaallijn u constant om te oren slaat met intriges, lekkere babes, seks, catchy one-liners en nog veel meer van dat.
Op het einde vallen al de puzzelstukjes vaneigens in hun plaats en ik moet toegeven dat ik het niet had zien aankomen, zelfs niet op het allerlaatste moment. Straf! Want er zijn weinig films die de spanning er zo lang kunnen in houden.
Proficiat Bart & Eric! En voor iedereen die van een goede thriller / who did it film houdt, ga naar Loft kijken (maar vergeet niet uw tickets op voorhand aan te kopen, tenzij u op de eerste rij wil zitten of twee uur op voorhand al wil gaan aanschuiven).
Deze voormiddag heb ik doorgebracht in de zetel, bij het haardvuur met chocomelk en ontbijtkoeken. Het enige dat je dan nog nodig hebt, is een leuke film en op de digicorder vond ik Red Eye terug, een thriller van Wes Craven die ik mij herinner van de trailers toen hij in de zalen kwam, maar waar ik tot mijn spijt nooit naar gaan kijken ben.
Anyway, vandaag heb ik deze print uit 2005 eindelijk gezien en het was leuke televisie. Niet spectaculair awards winnend of zo, maar onderhoudend en spannend met een goed gecaste bezetting (Cillian Murphy – Scarecrow uit de recente Batman movies – neemt de rol van psycho op zich en Rachel McAdams – o.a. bekend van Wedding Crashers – is het slachtoffer) waardoor het een goed anderhalf uur achter de televisie werd.
Als u deze prent dus nog niet gezien hebt en vanavond zin heb in een leuke actie / thriller film, ga dan als een wind naar de dichtsbijzijnde dvd-theek en amuseer er u mee!
Vorig weekend In Kinepolis Kortrijk de nieuwste actiethriller gaan bekijken, genaamd Eagle Eye. Oplettende kijkers herkennen Shia LaBeouf uit The Transformers, Billy Bob Thornton (de ex van Angelina, inderdaad) en de knappe maar (voor mij) minder bekende Michelle Monaghan.
Over de film kan ik erg kort zijn: zware aanrader. De actie begint vanaf de eerste minuut en blijft volop doorgaan tot en met de allterlaatste 120ste minuut. Twee uur vol actie, ontploffingen, car chases, dialogen, conspiracy, NSA, FBI, bommen, computers, hacking en nog veel meer van dat! Echt geweldig.
De dialogen komen goed over, ik geloof de personages in hun rol en de actie is niet “nutteloos” maar vult het verhaal wel degelijk aan. Deze “big brother is watching you” prent doet je in feite serieus nadenken in welke mate hetgeen je ziet zich ook “echt” afspeelt… of misschien is het zelfs nog “erger”?
Aanrader en zeker voor in de cinema te gaan zien. Allé hop, je moest al weg zijn! Juuu!
Gisteren heb ik Iron Man gezien, de nieuwste action-hero movie met Robert Downey Jr en Gwyneth Paltrow in de hoofdrollen. Iron Man gaat over een rijke wetenschapper die wapens maakt en op een dag, bij een demonstratie van zijn nieuwste tuig, ontvoerd wordt door terroristen. Ze willen dat hij voor hen ook zulke wapens maakt en op dat moment wil hij zijn leven veranderen en de mensheid helpen in plaats van mee te vernietigen. Iron Man is geboren. Als genie ontwikkelt hij vaneigens zelf zijn “kostuum” wat vol high-tech shit zit en waarmee hij het kwade aanvalt.
De film duurt iets meer dan twee uur, wat toch wel te lang was voor deze film. Het was niet slecht, maar het was net iets te lang zal ik maar zeggen. Ik denk dat een anderhalf uur ideaal geweest was, want naar het einde toe betrapte ik mezelf erop dat ik naar mijn horloge keek… geen goed teken denk ik.
Toffe film voor wie van actie houdt, leuke effecten, comicbook action en Gwyneth Paltrow natuurlijk. Maar niet meer dan dat. Brainless television dus. En in dat genre zijn er vele betere action-hero films: Spiderman en Batman om er twee te noemen.
Ziehier een teaser film – Reverie – die gemaakt is met deze nieuwste DSLR van Canon (uhu, FILM met een fototoestel). En als ik zeg dat dat gemaakt is met een preproduction sample, dan val je toch gewoon omver? Spijtig genoeg zal dat met de prijs ook wel zo zijn, maar zeggen dat deze technologie binnen enkele jaren “mainstream” en dus betaalbaar zal zijn… Ferm! Lees de filmmaker in kwestie zijn blog voor “behind the scenes” stuff.
Wil er iemand mij soms een Canon 5D Mark II cadeau doen? Pretty please?
Recente Comments