Unexpected.be

Telling stories for a living

Tag: VTM

Via Twitter binnengekregen: flashmobbing oftewel opeens beginnen dansen – uw ding doen – en als het gedaan is, gewoon weggaan alsof er niks gebeurd is. Dit is al eerder gedaan in Londen, New York en nog vele andere steden, maar ik had het nog niet op zo een schaal gezien hier bij ons. Het geheel is een marketingstunt van VTM voor het nieuwe programma “Op Zoek Naar Maria” – een nieuwe reeks rond een musical, beetje zoals Idool denk ik – en aan het spektakel namen 200 dansers en danseressen deel. Cool zou ik zeggen, had dat graag zelf meegemaakt!

Dat is het minste wat ik kan zeggen van het voorbije weekend. Zoals ik al had verteld, zat er een Exchange-migratie in de pipeline @ work en daar deze iets langer dan gepland duurde, heb ik van zaterdag 8u ‘s morgens tot zaterdagnacht 5u op het werk gezeten, in het gezelschap van enkele collega’s weliswaar.  Tussen de migratie in hebben we natuurlijk onze maag gaan vullen bij een Grieks resto in de buurt (kwestie van de nacht zonder grommende maag in te gaan) en tijdens de nachtelijke uurtjes heeft onder andere Katastroof, Pearl Jam en andere meer foute muziek ons wakker gehouden…
Zondag heb ik “uitgeslapen” tot de middag en de rest van de namiddag een beetje “hangin’ around” doorgebracht. Niet moe genoeg om te slapen, maar te moe om mezelf nuttig te maken. Zombienation dus. En toen was het maandag, vandaag dus – een dag die vooral bestond uit kleine problemen “patchen” die nog uit de migratie naar boven gekomen zijn. Niets onoverkomelijk hoor. Waar een wil is, is een weg zeg maar.
En ‘s avonds was er afgesproken in het stamcafé voor een natje en een droogje en de nodige inhaalsessies van wat iedereen de voorbije dagen zo al uitgestoken heeft. Meer moet dat soms niet zijn om de brains effe te “resetten” he ;-).
Trouwens, maandagavond is ook het moment dat mijn digicorder geprogrammeerd staat op VTM – jep, voor Beauty & de Nerd. Zonder echte inhoud en redelijk brainless television, I know. Maar ik skip de saaie stukken en ik vind dat nog wel geestig om te zien hoe die nerds volledig hun eigen verliezen als ze naast een meid slapen… En hoe die “beauties” (alles is relatief niet waar?) dan weer zo full of themselves zijn en dat niet eens beseffen :-).
En zeggen dat Temptation Island er zit aan te komen… “drank is den Duvel zeg ik u!”. Muahahah.

Daarstraks zat ik trouw op post voor een van de weinige programma’s op de Vlaamse buis die me kunnen boeien: Mijn Restaurant (jaja, rip-off van My Restaurant Rules uit Australië). Vandaag waren het nominaties en zijn de eerste twee restaurants geselecteerd waarvan er een volgende week dicht moet. De “winnaars” zijn De Charlekijn te Gent en D’Hogeschool te Leuven. Persoonlijk vind ik dat de Red Pepper (Oostende) een betere keus was geweest, maar het lot heeft anders beslist. Het heeft maar een puntje gespeeld en eerlijk is eerlijk zodus…
Leuven vind ik zo spijtig want die gasten doen dat goed. Niet dat het perfect is, zeker niet. Maar het zijn down to earth mensen die het wel zelf doen (in Antwerpen is alles heel goed, maar ze huren dan ook voor alles top personeel in, om maar een voorbeeld te geven). Idem ditto voor Gent trouwens. Die gasten doen het ook niet slecht en doen het zelf, met vallen en opstaan af en toe, maar zo is dat nu eenmaal als je met iets nieuws start.
Als ik écht moet kiezen tussen de twee, dan denk ik dat mijn voorkeur uit gaat naar Leuven. In Gent zijn ze te nonchalant naar mijn mening. Ze weten het beter en vegen de raad aan hun voeten. In Leuven beseffen ze dat ze nog veel te leren hebben en staan ze open voor feedback. Een betere mentaliteit. En daarom gaat mijn voorkeur naar hen uit. Dus allemaal sms’en naar 3274 met als boodschap “leuven”.
PS: de uiteindelijke winnaars van het programma zullen volgens mij de leuke meiden uit Limburg zijn (met hun Exquisa) ofwel de clevere gasten uit Antwerpen (Matisse). Voor mij mag Limburg winnen. Ze doen het goed, heel sympathiek, niet zelfvoldaan. Tot zo ver mijn pronostiek voor Mijn Restaurant…

© 2018 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑