Unexpected.be

Telling stories for a living

Year: 2017 (page 3 of 3)

16K Hardlopen: Check!

Give or take a few days liep ik een jaar geleden voor het eerst 5KM en was ik apetrots! Nooit had ik durven dromen dat ik 5KM zou willen / kunnen hardlopen.
In de zomer van 2016, goed vier maanden later dus, werd de 10KM mijlpaal afgevinkt en zocht ik een nieuw doel dat enerzijds niet evident was om mij te verplichten te trainen, maar anderzijds met de nodige toewijding wel haalbaar zou zijn.
Dat doel werden de Antwerp 10 Miles en ik schreef me vastberaden doch naïef in.
No way back now!

Prepwork!

De 10 Miles vinden eind april plaats wat wil zeggen dat er nog ongeveer 8 weken zijn om klaar te zijn.
Fysisch was ik er al een tijdje van overtuigd dat dat geen enkel probleem zou zijn, ook al had ik tot dan nooit verder dan 12KM aan één stuk gelopen. Mentaal was het een ander paar mouwen en om innerlijke rust te krijgen en zonder stress aan de start van de 10 Miles te verschijnen, wou ik die afstand minstens een paar keer gelopen hebben.
Vorige week was het zo ver. Ik zat een paar dagen bij onze buren in Duitsland waar er een op wandelafstand van de verblijfplaats een gigantisch meer lag met daarrond zowel asfaltwegen als onverharde ondergrond. En helemaal autovrij. Ideaal voor een hardloopsessie!

Op dinsdag deed ik mijn eerste rondje en bleek het een toertje van iets meer dan 7KM te zijn. Perfecte omgeving om te rennen met zowel vlakke stukken als af en toe een helling om “lös te gehen” ;-). In totaal 81 hoogtemeters om precies te zijn.
Diezelfde avond wist ik het.
De combinatie van muziek door de koptelefoon met gedachten die door mijn hoofd maalden: over twee dagen was het D-Day en zou ik het toertje twee keer doen en voor de 16KM gaan. Ik was er fysisch en mentaal klaar voor. Het was nu of nooit. Het werd NU.

D-Day

De temperatuur lag rond het vriespunt, maximaal 2-3 graden boven nul als ik mijn Apple Watch mag geloven. Ideaal weertje om te rennen dus.
Doseren was de boodschap, want ik wou nog wat reserve hebben voor een potentieel moeilijk moment. Mijn eerste rondje deed ik op 58 minuten en dus aan iets meer dan 8KM/h. Helemaal op schema, het gevoel zat goed en ik ging positief de tweede ronde in.

Tot ergens aan kilometer 13 of 14 ging alles prima. Ik was één met mijn omgeving en kon genieten van het hardlopen. Een zalig gevoel dat elke hardloper herkent!
De laatste 2-3KM waren een ander paar mouwen: niet omdat ik niet meer kon, maar wel omdat ik een pijnlijke blaar op mijn linker voet voelde die bij elke pas meer pijn deed.
De benen waren nog niet kapot en het hoofd wou ook verder en dus ben ik op karakter en pijn verbijten die laatste kilometers in gegaan. Ik moest en zou mijn milestone aftikken. Mijn laatste 2KM lag mijn tempo hierdoor ompgemiddeld 9 minuten 30 seconden, maar ik heb de 16KM wel uitgelopen!

Mijn eindtijd lag op 2 uur en 7 minuten en dat heb ik helemaal te danken aan die gemene blaar. Zonder die pech had ik de 2 uur zeker benaderd en mits een beetje positivisme zonder probleem onder die magische grens gedoken.

Ready For Action!

Na het aftikken van mijn 16KM heb ik die blaar verzorgd en daags nadien had ik er eigenlijk al weinig of geen last meer van. Het nieuwe PR was prima verteerd. Dank u lijf.
In mijn hoofd ben ik nu ook helemaal zen. Ik wéét dat ik die 16KM kan lopen en nog ruimschoots onder mijn vooropgesteld doel van 2u30.
Mits wat geluk met de omstandigheden zit een eindtijd onder de 2u er misschien wel in. De komende weken ga ik nog een keer of vier die 16KM proberen te lopen en de rest van mijn sessies blijf ik gewoon bij de vertrouwde 5-8KM die ik het liefst loop. Tussendoor loop ik trouwens ook nog drie Urban Trails (Brugge, Gent en Antwerpen) die ook telkens 10KM tellen. Training genoeg denk ik dan.
Wat ik geleerd heb?
Dat ik proactief een Compeed pleister ga aanbrengen op die weke plek op mijn linkervoet. En dat ik verdorie goed bezig ben en geregeld grenzen verleg die ik een jaar geleden nooit had durven leggen!
Kudos to me 🙂 !

Starten Met Crossfit: De Eerste Maand

In mijn recap van 2016 had ik al een tipje van de sluier opgelicht en verklapt dat ik in 2017 zou gaan crossfitten.

CrossFit is een soort fitness waarbij een combinatie wordt gemaakt van gewichtheffen, atletiek, gymnastiek, cardio en allerlei functionele bewegingen die je dagdagelijks gebruikt. Het zorgt voor een betere conditie en een sterker lichaam.

Eind vorig jaar deed ik twee proeflessen mee en ondanks het feit dat die best zwaar waren, voldeden ze toch helemaal aan mijn verwachtingen over Crossfit. En dus heb ik me lid gemaakt en alvast voor zes maanden ingeschreven.

Why Oh Why?

Alvorens er mensen beginnen te roepen dat zes maanden niet genoeg zijn om een verschil te zien, licht ik mijn argumentatie graag toe:

  • Ik ben helemaal akkoord dat je geen of weinig verschil zal zien na zes maanden…
  • Maar ik zal het verschil zonder enige twijfel wel voelen en dat is nog altijd mijn eerste doel!
  • Ik voel er niet bijster veel voor om tijdens de warme zomermaanden in een gesloten hangar te staan bakken en braden… ik wil liever buiten sporten in die periode.
  • Daarbovenop geef ik mezelf zes maanden om Crossfit echt te evalueren. Op die periode heb ik genoeg WOD’s gedaan om in te schatten of ik het nog verder wil zetten of dat ik weer op mijn eentje verder ga.

Voor alle duidelijkheid: tot nu toe bevalt het me heel goed, maar ik ben ook nog maar een maand bezig en dan kan ik nog geen waterdichte evaluatie maken.
Waar ik wel zeker van ben, is dat Crossfit gelijk staat met afzien. Het is te zeggen: tijdens de WOD (WOD = Work Out of the Day) zie je af, maar daarna voel je naast spierpijn 😉 ook voldoening! I did it!
Uiteraard ben ik een beginner en zie ik af. Hard. Mijn shirt kan je letterlijk uitwringen na een sessie. Maar andere crossfitters die er al jaren mee bezig zijn, zien ook nog altijd af! Meer herhalingen, meer gewichten, harder pushen. Want dat is de essentie van Crossfit: niet opgeven, doorgaan, harder pushen en daarna helemaal van voor af aan. Grenzen verleggen en een sterker lijf kweken. Beast mode on!
Eigenlijk ben je constant in gevecht met jezelf, je eigen grenzen proberen te verleggen. En dat is de hoofdreden waarom ik zo graag wou crossfitten. Karakter kweken en niet plooien.

Combineren?

Mijn hoofddoel is en blijft nog altijd het hardlopen, laat daar geen misverstand over zijn. De lat ligt hoog voor 2017 (en nog hoger voor 2018) en daar wordt niet vanaf geweken. Crossfit zorgt voor een fitter en sterker lichaam en dat gaat mijn loopprestaties op termijn alleen maar verbeteren.
Mijn normaal loopschema houdt in dat ik vier keer per week ga hardlopen: drie keer door de week en één keer in het weekend. Meestal houdt dit in dat ik in de week 5-7KM loop waarvan zeker twee keer op de loopband en die laatste keer in het weekend is eerder een duurloop waar ik tussen de 10-12KM probeer uit te komen.
Crossfitten doe ik twee keer per week en altijd after-work en dus nooit tijdens het weekend. Indien mogelijk op dagen dat ik niet ga hardlopen omdat ik de spieren niet wil overbelasten.
Tot nu toe lukt dat prima, behalve die twee keer dat de Crossfit sessies zo intens waren dat ik twee dagen moest recupereren en hardlopen een slecht plan zou geweest zijn. Maar dat gaat ook wel beteren met dat mijn spieren de nieuwe oefeningen gewoon worden dus no worries and keep going strong!

Proberen?

Is Crossfit voor iedereen? Dat denk ik niet. Let me explain.
Crossfit is voor iedereen die zichzelf wil tegenkomen en zijn grenzen wil verleggen.
Af kunnen / willen zien hoort daar zeker bij, maar de voldoening achteraf is eens zo groot! Ook beginners kunnen gaan crossfitten, het is heus niet alleen voor spierbundels.
Als je jezelf herkent in bovenstaande en je wil die grenzen graag verleggen in het gezelschap van gelijkgestemden, dan is Crossfit mogelijks iets voor jou en zou ik zeker een proefles aanraden!
Beast mode on! *vuistje*

Loopband: Fixed!

Herinner je je nog mijn blog over hoe ik mijn loopband eind vorig jaar stuk gekregen had? Wel, volgens de filosofie dat elk probleem een nieuwe opportuniteit is, was dit er eentje om de post sales support van Decathlon en Domyos aan de tand te voelen.

Snel. Sneller. Snelst.

Zoals ik al had verteld waren de mensen van Decathlon razendsnel om te antwoorden op mijn hulpkreet en kreeg ik diezelfde zaterdag dat ik mijn support aanvraag had ingediend al reactie!
Op maandag (of dinsdag, ik weet het effe niet meer precies) had ik een finale reactie om te melden dat ze de nodige onderdelen voor de herstelling zouden bestellen en dat ik gecontacteerd zou worden zodra die stukken binnen kwamen zodat er een afspraak met een technieker ingepland kon worden.
Een kleine twee weken later kreeg ik inderdaad bericht en nog geen week later stond de tech dude op mijn oprit. Op minder dan twintig minuten was mijn loopband hersteld en was alles in kannen en kruiken zonder dat ik 1 Euro heb moeten betalen. Dat is wat ik noem een prima service en een argument om in de toekomst nog zuurverdiende centjes te spenderen bij Decathlon.
Wat er scheelde aan de loopband hoor ik u denken?
Er was een bout afgebroken die instaat voor de uitlijning van de loopband zelf. Hierdoor is de loopband scheef getrokken en was lopen dus geen optie meer. Kwestie van er een nieuwe bout in te draaien en alles netjes uit te lijnen dus.

Conclusie

Na iets minder dan drie weken was mijn loopband weer up & running. Het zou uiteraard nog beter geweest zijn als die drie weken herleid konden worden tot anderhalve week, maar al bij al viel het mee en ik ga ervan uit dat het eindejaar er ook voor iets tussen zat. En op zich was het ook de perfecte motivator om buiten te gaan lopen ;-).
Ondertussen heb ik er alweer vier sessies op afgewerkt en alles “loopt” op rolletjes ;-).
Juist op tijd om de laatste voorbereidingen voor het eerste loop event van 2017 af te werken!

Instant Throwback: The Radio's

Dit weekend een instant throwback naar halverwege de jaren ’90 gedaan toen ik The Radio’s herontdekte in Spotify. Pure nostalgie uit mijn tienerjaren!
Wie herinnert zich niet het overbekende “She Goes Na Na Na Na” dat als ik me goed herinner geassocieerd was met een wedstrijd van Delichoc waar scholen aan konden deelnemen om The Radio’s naar hun school te halen? Needless to say dat mijn school niet won…
Dat nummer doet mij trouwens altijd aan maandverband denken… of hoe reclame mijn geest verziekt heeft ;-).


Neen, mijn voorkeur gaat eerder uit naar “Gimme Love”, “SOS To An Angel” of de cover van “Non, Rien A Change”.  Ik heb die nummers in jaren niet gehoord en toch kan ik ze woord voor woord helemaal meezingen. Crazy shit dat menselijk brein eh ;-).
Anyway. Enjoy the trip to memory lane en nog een fijne zondag gewenst!

Newer posts »

© 2019 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑