Unexpected.be

Telling stories for a living

Category: Weekend (page 1 of 3)

‘t Is Weer Voorbij…

De zomer van 2019 ligt achter ons.

Enfin. Het is te zeggen binnen een goede week of twee, want dan begint de klimatologische herfst.

Maar gevoelsmatig is de zomer voorbij, is iedereen terug aan het werk, worden de files weer langer (al heb ik niet het gevoel dat er nog zo iets is als zomerkalmte op de baan), daalt de temperatuur zachtjes en worden de dagen weer merkbaar korter.

Het was een goede zomer.

Eentje om met plezier op terug te kijken komende herst- en winteravonden, van achter het raam met een warme chocomelk starend naar de regendruppels of wie weet, de sneeuwvlokken die de grond raken.

De herst staat voor de deur vriendjes! En neen, ik vind dat niet erg want het is mijn favoriete seizoen: de natuur die zich klaarmaakt voor de koude winter, herfstweer dat uitnodigt voor een frisse wandeling om daarna gezellig op te warmen of soms onguur genoeg is om veilig binnen te blijven met een streepje muziek en/of een goed boek. Om nog maar te zwijgen van de oh zo lekkere winterkost die zich stilletjes aan weer op het menu laat zien! Mjammie!

Hopelijk hadden jullie ook een fijne zomer en kijken jullie net als ik uit naar het najaar.

Mindfulness

De laatste jaren lees je meer en meer artikels rond het nut van mindfulness en meditatie en hoe ze een positieve impact kunnen hebben op je algemene gezondheid. Uiteraard staat dat evenredig met de toename van burn-outs  waar klaarblijkelijk meer en meer mensen last van hebben.

Ik vind het eigenlijk “normaal” dat die laatste fenomenen meer en meer opduiken in ons dagelijks leven, bij onszelf of onze naasten. We draaien per slot van rekening allemaal al dan niet vrijwillig mee in de “Rat Race” van het leven nietwaar?

Daft Punk gewijs moet alles Harder, Better, Faster en Stronger zijn.

Succes meten we af aan scorecards, aan de stand van onze bankrekening en aan de spullen die we kunnen kopen dankzij het succesvol meedraaien in de mallemolen. En dan spreek ik nog niet over social media waar we ook allemaal ons beste beentje moeten voorzetten!

Een viscieuze cirkel zeg maar. En vroeg of laat wordt dat teveel voor menig mens en dan zit je in een diep dal waar je vaak voor maanden of zelf jaren in vast zit: de beruchte burn-out dus.

Spiegeltje spiegeltje…

Tot op heden ben ik zelf gelukkig gespaard gebleven deze hedendaagse ziekte en ik wil graag geloven dat dat deels te maken heeft met mijn karakter en het feit dat ik er meestal wel in slaag om de spreekwoordelijke knop om te draaien in mijn persoonlijke tijd. “Unwinden” door muziek te luisteren of te spelen, wat sport links en rechts of gewoon wat onnozel doen met vrienden en familie.

Ik heb vaak gedacht dat dat toch zo moeilijk niet is om de stress van de job ‘s avonds achter je te laten. Dat mensen met een burn-out een beetje karakter of olifantenvel moeten kweken en voor zichzelf moeten opkomen. Klop eens op tafel godverdekke!

Maar zo simpel is dat allemaal uiteraard niet en dat weet ik ondertussen ook wel. Omdat ik me heb ingelezen en mensen ken die er onder geleden hebben. En dat waren geen karaterloze wezens of mensen zonder ruggengraat.

Uiteraard geloof ik dat het wel helpt om er minder vatbaar voor te zijn, maar in the end zijn we er allemaal potentieel vatbaar voor, alleen zal het bij de ene wat langer duren dan bij de andere.

My 2 cents.

One step ahead

Toen mijn werkgever de mogelijkheid bood om een mindfulness workshop te volgen, mede met het oog op een goede balans vinden / behouden tussen de dagdagelijkse “Rat Race” op professioneel vlak en de prive sfeer waar je de batterijen terug oplaadt, heb ik eerlijk gezegd eventjes getwijfeld.

Vooral omdat ik op dat moment nog vol overtuiging was dat een gezonde portie karakter en wilskracht genoeg is om te blijven gaan en niet te plooien. Ook omdat ik al die mindfulness dingen nogal een hoog “geitenwollensokken gehalte” vond hebben. Hippies met flodderbroeken die van Kumbaja zingen rond een kampvuur. Niks mis mee, maar totaal niet mijn ding.

Anderzijds vond ik dat ik pas een oordeel kon vellen over iets als ik het zelf geprobeerd had. Ik heb zelf de pest aan mensen die een mening hebben die niet onderbouwd is en dus zou het erg hypocriet zijn om mindfulness oefeningen af te schilderen als kwakzalverij als ik het zelf niet eerst zou proberen.

En dus zo geschiedde: ondergetekende nam halverwege 2018 deel aan een mindfulness workshop.

Mindfulness

De workshop vond plaats gedurende zes weken: wekelijks een halve dag op locatie met collega’s en een trainer waar je de basis meekrijgt, samen oefeningen doet en achteraf ervaringen deelt. De dagen tussen de workshops kreeg je opdrachten bv. dagelijks een bodyscan of ademhalingsoefeningen doen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik na die eerste les al overtuigd was. Sommige dingen waren inderdaad nogal fluffy (of toch voor mij), maar de trainer gaf ruimte om daar zelf invulling aan te geven en het je eigen te maken op een manier die goed aanvoelt.

In het begin is het allemaal wat onwenning en merk je weinig verschil, maar de aanhouder wint en na een week doorzetten begin je dat momentje van mentale afzondering te apprecieren. Je hoofd leegmaken of net niet. Aanvaarden dat het niet leeg is en dat ok vinden.

Dat klinkt allemaal niet rationeel, maar het werkt dus wel degelijk om innerlijke rust en focus te vinden. En komende van een erg rationeel en logisch ingesteld iemand zegt dat veel ;-).

En toen?

We zijn nu acht maanden na de laatste workshop. Veel van mijn collega’s hebben afgehaakt en doen geen mindfulness oefeningen meer. De “peer pressure” is weg en dan vervallen mensen al eens in hun oude gewoontes denk ik. Al zeggen ze wel bijna allemaal dat ze het missen en er eigenlijk tijd voor zouden moeten vrijmaken.

Persoonlijk heb ik nog niet opgegeven. Dagelijks komt het er niet van, maar ik probeer toch 2-3x per week 10 minuten te vinden om een oefening in te lassen.

Zelf maak ik gebruik van de app Headspace (let op: betalend, maar wel de moeite en werkt zowel op je mobiel als op je computer of tablet), maar de app Calm krijgt ook veel lof links en rechts. Beide apps bieden een enorm aanbod van mindfulness oefeningen aan: stress, verdriet, liefde, sport, motivatie,… voor ieder wat wils en voor elk doel wel een traject dat je kan volgen.

De apps zitten goed in elkaar en werken met “mindfulness streaks” waardoor ze gamification introduceren om je dagelijks aan het mediteren te krijgen. Binnenkort kan je mindfulness gaan doen om in het reine te komen met het feit dat je niet elke dag van mindfulness deed ;-).

Conclusie

Probeer het zelf! Kies een app, begin er aan en geef het een week of vier. Niet plooien in het begin, want het werkt niet direct. Je “mind” is net zoals een spier iets wat je moet trainen en dat kan niet op drie sessies.

In mijn agenda staat elke dag een slot van 15 minuten geblokkeerd om een oefening te doen. Boek een slot in je agenda voor jezelf in en doe jezelf een cadeau. Onder het motto baadt het niet dan schaadt het ook niet.

Ik ben mijn werkgever dankbaar voor de kans en de investering die ze hiervoor doen. De kosten om dit te organiseren wegen niet op tegen de kosten van werknemers die langdurig ziek vallen! Er is dus een duidelijke win-win situatie.

Als je nog geen voornemens had voor 2019 dan kan dit er alvast een goeie zijn voor de shortlist!

Succes!

Feestje Op Het Schip

Het “groot verlof” is alweer een verre herinnering… maar aan alle mooie liedjes komt een eind (anders zouden ze niet mooi blijven, geef toe).
C’est la vie. 
Soit.
Mijn drie weken vakantie vielen dit jaar ook samen met het einde van de zomer en die werd dit jaar extra leuk afgesloten met een snoepreisje op The Ark samen met vrienden.


Of het meegevallen is?

De TL;DR versie: het was alles wat ik er van verwacht had en meer! Goeie beats, toffe locaties, goeie ambiance en lekker eten. Als ik een puntje van kritiek mag geven: volgend jaar Belgische bieren serveren en geen Heineken – pretty please!

Neen serieus. Het was super leuk! Toegegeven: aankomen in Barcelona met het vliegtuig en moeten schuilen voor geschifte regenbuien geeft niet direct goeie moed, maar na regen kwam de spreekwoordelijke en daadwerkelijke zonneschijn.
Bij het inchecken op Freedom Of The Seas – ons vervoer voor de daaropvolgende dagen – braken de eerste stralen al door het wolkendek en ze zijn niet meer weggegaan. Goed weer: check.


Eenmaal aan boord het schip ben je het eerste uur wel serieus flabbergasted: zo gigantisch groot, pracht en praal, de sfeer aan boord,… het moet allemaal inzinken en het duurt nog enkele uurtjes extra vooraleer je niet meer verdwaalt van het restaurant naar je kajuit ;-). Transport: goedgekeurd! 
Op gebied van eten en drinken was er geen enkele reden tot klagen (behalve dan dat Heineken foutje…): alles in buffervorm en dat wil zoveel zeggen als overdaad, meer dan genoeg keuze en 24/7 hongerkes ;-).
Al het eten en niet-alcoholische dranken waren inbegrepen in de prijs (het is te zeggen: hun water, limonade en ice-teas – voor een Cola softdrink moest je wel nog betalen).
Op zaterdagavond gingen we dineren in De Oesterput, een van de pop-up restaurants, en de kreeft en wijn die we daar geserveerd kregen waren van hetzelfde niveau als het eigenlijke restaurant. Op gebied van prijs (uiteraard was dit niet inbegrepen in het basispakket) viel dat ook goed mee en waren de prijzen in lijn met wat je hier op restaurant zou betalen.
Kortom: food was top, drinks waren ok maar met ruimte voor verbetering. 

Op musicaal vlak was het ook allemaal in orde. Ze hadden niet superveel grote namen, maar eigenlijk maakt dat ook niet zo heel veel uit vind ik. De sfeer zat er goed in en vaak zijn die iets mindere goden veel gemotiveerder dan de gevestigde en overbetaalde namen.
Feestje van de trip was voor mij zonder enige twijfel Yves De Ruyter zijn set: een uur vroeger begonnen en tot op de laatste minuut alles blijven geven en duidelijk geen goesting om de draaitafels af te staan. Het publiek was erg dankbaar en daardoor kreeg je een fantastische wisselwerking tussen de DJ en het gepeupel. It was EPIC.
Elke dag maakten we ergens een tussenstop waar je aan land kon om te shoppen, chillen, bootjes kijken of gaan clubben in een lokale club die speciaal voor The Ark open was.
Wij hebben het clubben laten passeren en genoten van de zon, cocktails en het uitzicht. Opladen voor het feestje ‘s avonds is een andere manier om het te verwoorden ;-).
Hoogtepunt voor mij was Ibiza en de lekkere cocktails met zicht op gigantische jachten van rijke Russen, maar ook het strand van Barcelona was een toppertje.
De Ramblas in Barcelona deden me dan weer helemaal niets. Samen te vatten als “tourist trap” en zeker geen reden om nog eens naar Barcelona voor af te zakken.


The Ark  had nog een dagje langer mogen duren. Het was plezant, ik heb me geen moment verveeld en als ze mij volgend jaar vragen of ik terug mee vaar, ben ik erg geneigd om volmondig “JA” te zeggen.
Voor veel meer foto’s en filmpjes verwijs ik je naar mijn Instagram account

The Ark Cruise 2017

Nog twee dagen en dan gaat het richting Barcelona van waar The Ark Cruise 2017 van start gaat.
The Ark? Cruise? Say what? 
Let me enlighten you with a trailer:

Tomorrowland op een cruise schip dus. Of om het in cijfers samen te vatten:

  • Drie bestemmingen op vier dagen: van Barcelona naar Marseille, van Marseille naar Ibiza en van Ibiza terug naar Barcelona

  • Weervoorspelling: 28-32 graden 😀
  • Een schip van 340 meter lang: Freedom Of The Seas 

  • Some name dropping: 2 Many Deejays, Amelie Lens, Cassius, Boys Noize, Chris Liebing, Claptone, Dave Lambert, Felix Da Housecat, Henri PFR, Yves Deruyter, Jaydee, M.I.K.E. PUSH, Martin Solveig, Nick Bril, Regi, Roger Sanchez, TLP and many, many more! Epic indeed!
  • 8 Tomorrowland stages (Versuz, Zundays, Age Of Love, Ministry Of Sound…)
  • 4000 passagiers People of Tomorrowland (33 verschillende nationaliteiten toen het uitverkocht was)


  • Flowrider (surfen aan boord dus)
  • Drie zwembaden

  • Mini-golf
  • Arcade
  • Basketball court
  • Rotsklimmen
  • Wellness, spa, solarium & water park
  • Verschillende restaurants waaronder een pop-up van The Jane, De Oesterput en nog enkele anderen.
  • Ochtend yoga met Nina De Man – hier ga ik nog wat X-factor voor moeten zoeken denk ik 😉
  • Cinema, theater en casino aan boord (voor wanneer je effe geen zin hebt in feestgedruis)
  • Shop til you drop at The Promenade (probably expensive shizzle too…)
  • Leven volgens de 10 Commandments Of The Ark – hell yeah!




De zwembroeken, zonnebril, zonnecreme, teenslippers en GoPro liggen al klaar! En of ik klaar ben om de zomer van 2017 in stijl af te sluiten :-D!
Nog twee keer slapen! Keep an eye on my Instagram for Ark updates ;-).

In De Lappenmand

Ik lag de voorbije week in de lappenmand. Met andere woorden: ik heb geen kilometer kunnen hardlopen!
Hoe komt het hoor ik je denken?
Blaren op mijn voeten na de Great Brewery Marathon! Ik wist dat ik erg gevoelig ben aan mijn voeten, maar die 25KM Walk (we deden met een groep vrienden mee) in combinatie met de extreem warme temperaturen en hoge vochtigheid waren dus dodelijk voor de voetjes… Gemiddeld 5 blaren per voet, netjes verspreid over de tenen, hielen en onderkant van de voeten… maar ik heb die medaille wel verdiend en ben na zes uren wandelen (inclusief tussenstops) over de finish gegaan!
Ondertussen zijn we een week verder en met uitzondering van de exemplaren op mijn hielen, is de schade al zo goed als hersteld. Het heeft wel een dag of vier geduurd alvorens ik gesloten schoenen kon verdragen en kon stappen zonder ingehaald te worden door de gemiddelde bejaarde op een slome zondag :-).
Die Great Brewery Marathon was trouwens wel plezant: leuk parcours met de nodige verfrissing op de baan, alleen was het iets te warm voor mij met alle gevolgen van dien. Of ik volgend jaar opnieuw mee doe durf ik niet te zeggen. Op dit moment ben ik geneigd om neen te zeggen, maar als de weersvoorspellingen volgend jaar wat gunstiger zijn, zou ik het misschien alsnog overwegen. Misschien kan ik dan de 25KM Run doen ipv de Walk ;-).
Enfin, deze week de draad terug oppikken dus!
Vanavond staat er een squash sessie op het programma en hopelijk gaat dat goed met de voeten. Morgen ga ik het hardlopen hervatten en begin ik aan de tweede week van mijn Slimmer Trainen schema.
Wordt ongetwijfeld vervolgd…
PS: Compeed for the win 😀 #blaren. 

Antwerp 10 Miles 2017

Vorige zondag was het D-day.
23 April 2017 was de dag waar ik meer dan een jaar naartoe gewerkt heb.
De onhaalbare kaart waar ik nooit of te nimmer van had durven dromen toen ik eind 2015 voor het eerst langer dan 1 minuut ging hardlopen. Het wapenfeit waar niemand uit mijn directe omgeving nog maar van geloofde dat ik dat zou halen (muahaaa, in your face mother****ers 🙂).
Het werd mijn “lifegoal” die me bleef motiveren om te blijven trainen en het onmogelijke toch mogelijk te maken.
Of om het met de befaamde woorden van wijlen Steve Jobs te zeggen:

Here’s to the crazy ones, the misfits, the rebels, the troublemakers, the round pegs in the square holes… the ones who see things differently — they’re not fond of rules… You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them, but the only thing you can’t do is ignore them because they change things… they push the human race forward, and while some may see them as the crazy ones, we see genius, because the ones who are crazy enough to think that they can change the world, are the ones who do. Steve Jobs

Wat er nu volgt is een omgekeerde tijdslijn van de aanloop naar D-day…

T-7 Dagen: 16KM gemoedsrust

Pasen. Nog zeven dagen voor het moment van de waarheid.
Tot op vandaag heb ik welgeteld één keer 16KM gelopen en dat was ergens in februari in Duitsland. Ik liep mijn 10 mijl toen uit, maar door een gigantische blaar op mijn voet waren die laatste kilometers puur op karakter en doorzettingsvermogen. Ik wist dus dat ik het kon, maar uiteraard zou ik het liever doen zonder kwetsuren. Het was toen ook een graad of drie Celsius en ook al is het nog geen zomer, voor mijn gemoedsrust zou ik graag nog eens 16KM lopen zonder pech onderweg en met een temperatuur die dichter bij de temperatuur van volgende week ligt.
Strava opengooien, een route mappen doorheen de dorpjes rondom me en een half uur later stond ik met mijn loopschoenen klaar om die 16KM er effe door te jagen.
Dat ging prima en zoals ik al eerder schreef, maakte ik van de gelegenheid gebruik om mijn nieuwe accessoires nog eens te testen. De 10 mijl werden goed verteerd en het hoofd had rust. Check.

T-4 Dagen: een laatste keer hardlopen

Vier dagen voor de jaarlijkse hoogmis had ik graag nog een laatste hardloop sessie ingepland. Geen 16KM maar een vlotte 6-8KM om de benen los te gooien en om een laatste keer die eeuwige twijfelaar in mijn hoofd het zwijgen op te leggen.
Spijtig genoeg sprak de agenda er zich anders over uit en werd het uitstel naar morgen. En morgen kwam er weer iets tussen waardoor uitstel overging in afstel en ik dus pas op zaterdagochtend tijd had om te lopen.
Een dag voor D-day nog gaan rennen? Naaah. Dat gaan we niet meer doen… Ik weet dat ik het kan en ik moet gewoon op die wetenschap vertrouwen.

T-1 Dagen: me & my running squad

Om zondag iets of wat haast en spoed weg te nemen, werd er maanden terug al door de “running squad” besloten om dichtbij Antwerpen te logeren. En wat is een betere plaats dan het mooie Mechelen? Ik heb er een paar jaar gewoond, de stad heeft altijd een leuke nasmaak voor me gehad en dus was dit de ideale gelegenheid om er nog eens wat tijd te spenderen.
Zaterdagmiddag aankomen in het hotel, de loopuitrusting direct uitladen en voor de vierde keer dubbelchecken dat ik niks vergeten ben om dan geduldig te wachten tot de rest van de crew toekomt. ‘s Avonds werden de eiwitten stevig bijgevuld met wat lekkers van bij M-Eatery om tegen een uur of elf onder de wol te kruipen. Niks beter dan een goede nachtrust om daags nadien grenzen te verleggen toch ;-)?
Nog een uurtje of 10 en dan vertrekken we richting Linkeroever! De gedachten gieren door mijn hoofd waardoor ik ondanks vermoeid te zijn, moeite heb om de slaap te vatten.
Tijd om op mezelf in te praten dus!
Dit is waarom ik die andere loop events afgewerkt heb. Ze gaven me race-ervaring. Ik weet wat er komt en hoe zo een event in zijn werk gaat. Ik ben voorbereid. I got this!

T-0 Dagen: D-day!

Mijn wekker roept me uit bed rond een uur of negen. Het plan is om 10u ontbijten en tegen een uur of twaalf richting onze eigenste wereldstad vertrekken. Goed op tijd, want we moeten onze startnummers nog afhalen.
Vooraleer ik uit bed rol en de douche in spring, heb ik op de Facebook pagina van de Antwerp 10 Miles de start van de marathon bekeken. Wat een kick! Stiekem droom ik al van de volgende uitdaging! Ik ben écht een “runner” geworden denk ik bij mezelf als ik die gedachte door mijn hoofd hoor knallen.
Aan het ontbijt treffen we nog andere deelnemers. Ik zal zelfs meer zeggen: ik denk dat er slechts een enkeling was die niet naar Antwerpen zou afzakken die ochtend! De eerste gezonde zenuwen steken op!
Om iets na twaalven zaten we met de squad in de auto richting Antwerpen met een strak plan voor ogen: parkeren aan de slachthuislaan en dan met de tram richting Linkeroever. We spreken nu twee en een half uur voor de start van Wave 1.
Ruimschoots op tijd dus.
Not.
Om de slachthuislaan te bereiken hebben we een dik kwartier file gedaan aan het Sportpaleis. Daarna richting tramhalte en daar nog eens een kwartier wachten en meerdere trams laten gaan wegens volgepropt als sardienen in blik. Ik schat dat we ergens rond twintig voor twee op de site toekwamen en toen moesten we onze startnummers nog bemachtigen.
Op eerdere events zoals de 10KM Van Brussel of de verschillende Urban Trails die ik al deed was dit allemaal erg vlot en snel geregeld. Niet zo op de 10 Miles…
Een tent gevuld met winkels en sponsors met achteraan in die veel te warme tent lange rijen mensen die hun nummer kwamen halen. Hier hebben we ook nog zeker een half uur moeten aanschuiven waardoor het al kwart na twee was voor we terug uit de tent waren en dan moesten we ons nog ontdoen van jasjes en onze rugzakken inleveren… de start van Wave 1 zou niet lukken, maar gelukkig zijn er drie waves en mag je altijd in een latere wave van start gaan.

Opnieuw hel, want ook voor je rugzak af te geven moest je een goede portie geduld hebben en als je daarna nog langs het toilet wou mocht je weer de nodige wachtrijen respecteren.
Concreet: we stonden in de startbox voor Wave 3 met slechts een kwartier overschot! Een geluk dat we in Wave 1 zouden starten, want anders waren we grandioos te laat geweest en hadden we onze start letterlijk en figuurlijk gemist.

Antwerp 10 Miles

Eens in de startbox kwam er innerlijke rust. Ik had hier voor getraind, ik had alles bij wat ik bij moest hebben, de beats knalden vrolijk door de speakers en iedereen was positief geladen en klaar voor de start!

As usual ging de GoPro mee en het resultaat daarvan kan je hieronder bekijken:

De start ging goed en na verschillende events heb ik het ondertussen afgeleerd om vol enthousiasme aan een razend tempo weg te schieten. Hartslag in de gaten houden en vooral de eerste twee kilometer een oog op de tijd houden zodat ik niet in overdrive ga door me met de massa te laten meesleuren.
Na de start gingen we rechtsaf richting E17 (direct al een klein kuitenbijtertje die oprit) om dat de snelweg op te gaan richting Kennedytunnel. Wat een belevenis was dat! Cool!
De Kennedytunnel richting Gent is ook best pittig bergop en geeft direct aan dat matigen en overschot houden voor het einde nodig is. Wie de 10 Miles al eens gelopen heeft, weet wat ik bedoel 😉 *kuch* Konijnenpijp *kuch*.
Na de tunnel kwam de eerste bevoorrading bij kilometer 6 om dan verder te rennen richting Justitiepaleis, door de Bolivartunnel zo de Amerikalei op. Een 180 doen op het kruispunt en dan direct rechtsaf richting het Zuid. Hier loop je ettelijke kilometers rechtdoor langs de Schelde en passeer je ook het halfwegpunt op 8.05KM met opnieuw bevoorrading inclusief sportdrank.
Daarna richting binnenstad met een passage over de Meir (best veel supporters hier – feest!) om daarna stilletjes aan richting het sluitstuk te vlammen: de Waaslandtunnel roept! We zijn nu aan kilometer 12 en krijgen nog een laatste keer water aangereikt.
Aangezien dit mijn eerste 10 Miles was, had ik enkel de feedback van eerdere deelnemers gehoord: een lange tunnel waar je het einde niet van ziet en die naar het laatste stuk echt stevig inhakt op de kuiten.
Ik heb hier veel mensen zien wandelen (ik heb hier zelf ook een stukje gewandeld trouwens), maar ik had bij het afdalen in de tunnel een tandje bijgestoken omdat ik wist dat het bergop gedeelte trager zou gaan en ik zo de schade enigszins zou kunnen beperken.
De laatste 100M waren afzien, maar daarna draai je rechts de finale rechte lijn op met om de 100M borden om aan te geven dat je er bijna bent. In de verte duikt de finishboog op en hoor je de mensen roepen en knalt de muziek hard door de speakers. Dit geeft een instant adrenalineboost waardoor ik er alsnog in geslaagd ben om er een laatste sprintje uit te persen richting finish.

How Did I Do?

Goed en niet goed. Mijn doel voor de start was minder dan twee uur onderweg zijn.
Halverwege zat ik op schema met twee minuten overschot, maar die laatste kilometer in de Konijnenpijp heeft me de das omgedaan. Ik kwam over de finish in 2u en 3 minuten wat ineens ook mijn snelste 16KM ooit werd.
Het doel van sub-twee uur heb ik net niet gehaald, maar dat maakt me zeker niet minder trots op mijn prestatie en het feit dat ik mijn persoonlijke mijlpaal met succes heb gehaald!

Zou ik de 10 Miles opnieuw doen?
Ja, omdat ik echt onder die twee uur wil duiken. Neen, omdat ik het parcours wel leuk vond voor een keer gedaan te hebben, maar niet zo spectaculair dat ik het elk jaar opnieuw zou lopen. Te weinig afwisseling van het uitzicht voor mij.
De lange wachtrijen overal en de chaos bij het openbaar vervoer (de wachtrijen bij de tramlijnen om huiswaarts te keren waren mogelijks nog erger dan al het voorgaande, gelukkig konden wij op een bus springen die net voorbij kwam) zouden nog een reden zijn om het niet opnieuw te doen.
De sfeer en de kick die zo een groot event geeft is dan weer een reden om er graag terug bij te zijn!

In ieder geval: als ik volgend jaar terug meeloop, dan ga ik nog vroeger richting Linkeroever vertrekken en misschien ook mijn startnummer op voorhand afhalen.
Kwestie van me geen twee keer aan dezelfde steen te stoten ;-).

Now What?

Het knaagt al een tijdje en ik ken weinig mensen die 10KM hardlopen, laat staan 10 mijl lopen, maar ik heb de smaak te pakken en de ambitie reikt verder.
Een marathon aan het palmares toevoegen heeft toch nog net iets meer kaliber en steekt mijn ogen serieus uit. Op dit moment is dat echt een mission impossible, maar dat zei ik rond deze tijd een jaar geleden ook over de 10 Miles lopen en we weten hoe dat afgelopen is…
Ik denk dat ik volgend jaar dus wel weer opnieuw in Antwerpen zal staan. Time will tell of het voor de 10 Miles zal zijn of dat het dat tikkeltje verder wordt ;-).
In tussentijd rest er mij maar een ding te doen: keep on running!

De Voorbije Week…

Geen enkele keer gaan hardlopen wegens tijdsgebrek en te laat thuis komen. En dan zo moe zijn dat de zetel en het bed roepen. Niet goed bezig dus! Nochtans weet ik maar al te goed dat je op die momenten moet doorbijten, die sportschoenen moet aantrekken en er gewoon voor gaan, maar dat is dus overduidelijk niet gelukt deze week.
Agendapuntje voor volgende week dus: mij herpakken en die laattijdige wintermoeheid de kop in drukken, zeker nu de eerste zonnestralen in aantocht zijn.

Run baby, run!

Enfin, morgenvroeg een kort loopje inlassen om de benen los te gooien, want zondag is het tijd voor de tweede Urban Trail van 2017: Antwerpen city! Ik heb het “geluk” om in de eerste wave van start te gaan en dat wil dus zoveel zeggen als om 9u van start gaan.
Met andere woorden: ondergetekende mag rond 7u15 richting Antwerpen cruisen om zonder stress en gejaag op tijd te zijn. En dat op een zondagochtend! Dedication als je het mij vraagt! Ik ben trouwens superblij dat het weer meezit, want het weer van begin deze week en vorige week is een pak minder plezierig om in te sporten…

Buitenleven

Morgen na het lopen duik ik de tuin in, want die moet stilletjes aan ook klaar gemaakt worden voor de lente. Het gras roept om zijn eerste maaibeurt, een berg dode bladeren moet richting composthoop en er liggen nog wat dode takken de wachten op een enkele rit richting hakselaar. En als dat allemaal klaar is, wachten er nog wat nieuwe lichtarmaturen op hun vaste plek. Genoeg op de agenda om die zonnige zaterdag te vullen me dunkt.

Amsterdam

Volgende week wordt het er trouwens niet kalmer op, want behalve een dagje op kantoor maandag, zit ik de rest van de week bij onze noorderburen in Amsterdam. De EMEA collega’s terug zien, het voorbije jaar bespreken en vooruit kijken naar wat 2017 in petto heeft.
Dat het weer snel weekend zal zijn… oh wait…

Tomorrowland 2015 – Here I Come!

De voorbije jaren waren rond deze periode telkens een moment van frustratie. Een moment van achter een laptop of twee klaar zitten, dikwijls in confcall met enkele vrienden.
Allemaal met één enkel doel: tickets proberen te kopen voor Tomorrowland. Enkele jaren terug kocht ik nog gewoon mijn toegangspas aan de kassa zelf… om maar te kaderen hoe dat festival gegroeid is de voorbije vijf jaar.
Vorig jaar was ik de enige van vier die überhaupt het scherm gezien heeft om tickets te kiezen. De rest is nooit zover geraakt. Uiteindelijk ging het mis omdat de servers van Paylogic de stormloop van betalingen niet aankonden, waardoor mijn betaling geweigerd werd en ik terug mocht aanschuiven in de queue… met het gekende resultaat:
Tomorrowland is uitverkocht, sorry!

Dit jaar zaten we opnieuw klaar. Opnieuw was ik de enige die succes had, maar tot mijn grote verbazing verliep deze keer alles pico bello en hebben we dus voor het eerst sinds jaren tickets voor Tomorrowland kunnen bemachtigen!
Onnodig te zeggen dat de vreugdekreetjes door de telefoon gierden :).
Op Twitter kreeg ik een paar keer de vraag “how I did it?” dus bij deze: niets speciaals gedaan eigenlijk. Rond 10:50 ingelogd op de website met mijn persoonlijke pre-registratie link en vanaf dan niets gedaan behalve wachten. Geen refresh. Niets. Omstreeks 11:09 versprong het scherm en kon ik kiezen. Op dat moment waren alle tickets nog beschikbaar trouwens.
De site gaf trouwens aan dat ik vanaf dat moment 15 minuten had om het ganse proces inclusief betaling te voltooien… een gewaarschuwd koper is er twee waard denk ik dan (met het oog op de internationale verkoop volgend weekend)?
Good luck aan zij die volgend weekend nog eens proberen. Tot in juli voor degenen die al bij de lucky few zijn!

Planckendael

Dat abonnement op Planckendael was één van mijn betere ideëen (eigenlijk al het 2de jaar): in de buurt zijn en voor een uurtje binnenlopen en diertjes kijken en terwijl wat gezonde buitenlucht opdoen.
Zonder abonnement zou je dat niet doen wegens te duur voor een uurtje…
Aanrader dus.

Weekendje Weg

Naar de Ardennen om precies te zijn. Ziet er alvast veelbelovend uit.
living pool pooltable sauna

« Older posts

© 2019 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑