Unexpected.be

Telling stories for a living

Search results: "crashplan"

Een jaar terug heb ik me, na een omweg via Mozy, geabonneerd op Crashplan, een “backup to the cloud” oplossing.
 
Ergens vorige week kreeg ik een automatisch mailtje dat het tijd is om mijn abonnement te vernieuwen – ik had namelijk opgetekend voor één jaar, kwestie van alles te evalueren alvorens voor een langere periode in te schrijven.
 
Aangezien ik na een jaar gebruik erg tevreden ben van Crashplan, wou ik mijn aansluiting hernieuwen. Maar daar ging het mis… Hun website wou op geen enkele manier mijn kredietkaart(en) aanvaarden, hoewel ze perfect werken ;).
 
PayPal bieden ze niet aan dus had ik een probleem. En mijn aansluiting was op twee dagen van vervallen! Gelukkig wordt je data niet direct gedelete, maar kan je gewoon geen nieuwe backups of restores uitvoeren.
 
Ticket loggen bij de helpdesk dan maar. Na een uurtje al antwoord met de vraag of ik nogmaals kon proberen en screenshots sturen indien het nog niet zou lukken. Zo gezegd, zo gedaan. Probleem niet opgelost.
 
Beetje later opnieuw mailtje van de helpdesk met de melding dat ze mijn abonnement alvast voor een week verlengd hebben zodat ik zeker backups zou kunnen nemen terwijl ze naar een oplossing zochten. Top!
 
Daags nadien opnieuw mail: dat ze mij ofwel bellen om zo mijn kredietkaart te “billen” ofwel dat ik mijn PayPal gegevens mag doormailen en dat ze me dan zo een betalingsaanvraag zouden doorsturen.
 
Ik ben fan van PayPal dus zo verder gegaan. Een paar uurtjes later zat mijn nieuwe licentie in de mail.
 
Om maar aan te tonen dat goede support belangrijk is. Ik was al fan van Crashplan, maar na dit staaltje op maat gemaakte customerservice, zal dat zeker zo blijven!

Cloud Anywhere

Cloud storage is het nieuwe zwart.
Bedrijven kijken er steeds meer naar en eigenlijk hebben ze gelijk. Deze evolutie kadert mijns inziens in de verschuiving waar men “vroeger” over de bits en de bytes praatte bij storage (IOPS, aantal schijven, toeren per minuut,…) terwijl men nu eerder over “de oplossing” praat.
Mensen – klanten – zijn niet meer geïnteresseerd in hoe exact iets werkt. Het moet gewoon werken en voldoen aan de eisen van de business. Hoe dat het precies werkt, daar ligt men niet wakker van. Cloud past perfect in dit plaatje: je neemt een dienst af (al dan niet extern) die gekoppeld is aan een vooraf opgestelde SLA. Duidelijk. Goede afspraken = goede vrienden.
En zoals zo vaak, is dat eigenlijk een trend die eerst in de thuisgebruikers markt pioneert: denk maar aan cloud backups / archiving, denk aan cloud storage zoals DropBox, aan streaming cloud music zoals Spotify en ga zo maar door.
Meer en meer bedrijven stappen al mee in het “Email in the cloud” verhaal. Office 365 is een ander voorbeeld. DropBox is dan weer een prachtige oplossing die de meeste bedrijven echter liever niet zien komen: bedrijfsgegevens in een cloud waar ze geen controle over hebben? No way José!
Vooral een spijtige zaak voor de eindgebruiker, de sales guy, de mensen op de baan bij eindklanten en voor die eindklanten zelf, want niks zo handig als vanop elk toestel toegang hebben tot al je data, los van VPN’s, los van het platform en volledig in sync.
Tot op vandaag is er geen enkele enterprise storage vendor die erin slaagt om een “DropBox-like” naar voor te schuiven die zowel de features heeft als compliant is met de bedrijfspolicies…
Of toch?

Nog Een Laatste

Deze week een kleine “addendum” aan mijn home backup oplossing toegevoegd: Crashplan niet alleen naar de “cloud” laten backuppen, maar een tweede dataset naar een NAS “lokaal” laten backuppen. Niet omdat ik geen vertrouwen heb in het online gedeelte, maar wel omdat restores gewoon een pak sneller lokaal lopen.
Voor een enkele file hebben we geen issue. Wanneer ik een “total meltdown” van mijn Mac heb en een nieuwe koop, dan wil ik die 500GB liefst niet hoeven te downloaden. En ja, dat zou pas moeten nadat ook mijn Time Machine backups corrupt zouden zijn én wanneer mijn snapshot images die elke dag lopen ook niet meer te restoren vallen.
Concreet kan ik stellen dat ik een vierde (en voorlopig laatste) “tier” heb toegevoegd aan mijn backup schema.
Awesoommmmeee. /*end geek chit-chat*/

Google Chromebook

U weet of u weet niet dat Google sinds een jaar een eigen laptop en desktop computer op de markt zet (met hulp van Samsung, Acer,…) die ze Chromebook en Chromebox genoemd hebben. U komt er zelf wel achter welke naam bij welk product hoort mag ik veronderstellen?
Soit. Concreet zijn het “cloud devices” wat zoveel wil zeggen als “we slaan al uw data op in de Google wolk waardoor er geen superstraffe hardware nodig is, waardoor de prijs zakt en waardoor Google voor alles zorgt. Dat is het concept en daar kan u al dan niet voor te vinden zijn (ahja, want uw data zit in de Google cloud en niet veilig bij u thuis op de harde schijf… al kunnen we over die veronderstelde veiligheid lustig discussieren).
Persoonlijk vind ik het concept prima en ik gebruik al jaren Google als toeleverancier (GMail, Google Calendar, Google Reader, Docs,…) waardoor ik tot het groepje mag gerekend worden dat fan is van alles in de cloud droppen. Ik ben trouwens ook een fervent gebruiker van DropBox en Crashplan. Dat eerste voor mijn documenten en het tweede voor alles te backuppen (meer dan 300GB moest u het zich afvragen).
Samsung C5
Google cloud devices dus. Ik heb een Chromebook van Samsung op de kop getikt. Een 5-series, in het wit en met 3G functionaliteit. Dat laatste omdat de 3G versie goedkoper is dan de wifi-only versie en ook omdat het een cloud toestel is, waarmee je bitter weinig kan doen zonder internettoegang (en dan ook zonder cloud toegang). Je kan wel lokaal op het flash geheugen bestanden bewaren of op een SD-kaartje, maar het concept is dat je alles in de cloud steekt.
De hardware specs zijn niet om achterover te vallen, maar dat maakt weinig uit. Intel inside (Atom CPU), 2GB RAM, onboard video, 16GB flash voor lokaal iets te bewaren, uitbereidingsslot voor SD kaartje, wifi, 3G, VGA-out, sound-out/in en een webcam. That’s it. Oh, het scherm is 12,1″ en heeft een resolutie van 1280×800. Niet onbelangrijk is dat de batterij verondersteld wordt om het 8,5u uit te houden!
Na twee maanden het toestel in huis te hebben, kan ik zeggen dat het een blijvertje is. De batterijduur en het gebruiksgemak zijn top en de Chromebook heeft zijn plaats tussen de Macbook en de iPad / iPhone te pakken. Als ik bijvoorbeeld ‘s avonds een blogpost wil schrijven, pak ik de Chromebook van de salontafel en begin ik er aan. Geen stroomblok voor een laptop nodig, maar wel een toetsenbord en touchpad ter beschikking voor lijvige posts.
Samsung C5
Kan een Chromebook een “echte” laptop vervangen? Neen. Daarvoor is het toestel niet krachtig genoeg en aangezien je ook geen lokale software kan installeren, kan ik er niet alles mee doen wat ik op de Mac doe (LightRoom bijvoorbeeld). Ik vind het een super interessant toestel om content te maken (waar een iPad voor mij vooral interessant is om content te consumeren) wanneer het vooral over tekst gaat. Multinedia content maken is teveel van het goede.
Bluetooth zou ook nog een welgekomen add-on zijn, zoveel kost een chipsetje niet dus voor de prijs moeten ze het niet laten. Een Chromebook is ideaal voor mensen die enkel willen surfen, mailen en “light” content maken en een laptop experience willen hebben.
Van software updates moet je je trouwens ook niks aantrekken. Bij het booten checkt het toestel met Google of er een update is en indien nodig kan je die dan installeren. Als het OS om zeep is, boot je in repair mode en installeer je een fresh copy via de cloud. En dat werkt goed – ik heb een reinstall getest en op een kwartiertje was alles up & running. Daarna gewoon je wifi netwerk toevoegen. aanloggen met je Google account en daar is al je data terug.
Kortom: als je de kans hebt om eens een Google device te testen, zeker doen. Maar let op, de kans is groot dat je het niet meer gaat willen afstaan ;-).

Hoe meer data je hebt, hoe meer de noodzaak voor een goed systeem om alles een plaats te geven. Backups, documenten, foto’s, bookmarks, text-files, slidedecks,… you name it. De tijd van megabytes is al lang vervlogen. Zelfs gigabytes beginnen geschiedenis te worden. Vandaag, zelfs in “consumer” omgevingen – lees: in je eigen huis – zijn terabytes al schering en inslag.
Ik heb twee laptops: mijn persoonlijke Macbook en een ThinkPad van de werkgever. Daar begint het probleem al. Ik wil graag al mijn werkgerelateerde documenten  beschikbaar hebben op mijn Macbook, maar ook op mijn iPhone of iPad bijvoorbeeld. Als ik ‘s avonds aan iets denk of ik wil nog snel een document of presentatie overlopen, dan heb ik geen zin om mijn ThinkPad te gaan zoeken, op te starten en te wachten. Dan wil ik gewoon mijn iPad van de salontafel pakken en dat document openen.
Vroeger werd zo iets opgelost met zaken doormailen. Of op een USB-stick zetten. Maar dan zit je met verschillende versies van een bestand, met alle gevolgen vandien. Corrupte files (ik denk aan “Available Offline” van Windows – de slechtste uitvinding ooit), niet meer weten welke versie de juiste is, de verkeerde versie meehebben,…
Om dat euvel op te lossen, gebruik ik “de Cloud”. In mijn geval is die cloud DropBox (en in beperkte mate iCloud en Google). Dat cloud-gebeuren lost mijn probleem van verschillende versies her en der op. Ik moet ook slechts één “file repository” backuppen. Win-win dus.
Maar DropBox is niet alles uiteraard. Mijn werklaptop wordt niet verder gebackupped. Alles wat van belang is, zit in mijn eigen “private cloud”, de rest – lees: OS en applicaties – kan mij gestolen worden. Als mijn ThinkPad sterft, kapot gaat, gestolen wordt,… is het gewoon een kwestie van een nieuwe ThinkPad te bestellen en mijn cloud applicatie erop te installeren.
Mijn Macbook zit naast dat cloud-gebeuren, wel nog verwikkeld in een backup structuur. Mijn Macbook bevat ook mijn muziek, mijn foto’s, mijn hebben en mijn houden zeg maar. Documenten zitten in de cloud, maar de “media” niet. Of toch niet in DropBox en consoorten, want daarvoor is mijn storage capacity daar veel te kleinschalig.
Neen. Mijn Macbook stuurt in eerste instantie alles naar de USB-schijf met TimeMachine van Apple. Dat is mijn eerste toevluchtsoord in geval van nood. Daarnaast wordt er elke nacht een “smart copy” gemaakt via Super Duper. Smart copy impliceert dat enkel de eerste backup een full copy is en dat elke daarop volgende backup in feite bestaat uit delta’s. Sommige backup toepassingen noemen dat ook wel “incremental forever”.
Die Super Duper backup gaat naar een FreeNAS netwerk opslag met een capaciteit van om en bij de 4TB (ZFS als onderliggend filesystem).
Als derde vangnet heb ik een kopie van alles wat echt belangrijk is (een iTunes backup, een LightRoom backup,…) ook gekopieerd naar mijn iOmega StorCenter, eveneens een NAS box. RAID5 voor de disk-config, in totaal 4TB raw capacity, 2,7TB usable capacity. Die backups zijn een manueel gebeuren en doe ik gemiddeld eens per maand, meer als ik veel nieuwe data op de Mac heb gedumpt.
Lokaal is mijn backup systeem dus meer dan redundant, maar dat was nog niet genoeg. Wat als mijn huis in vlammen op gaat? Of wat als er dieven over de vloer komen die alles meesleuren, ook mijn backup devices? Oplossing? De cloud natuurlijk! De volledige Macbook wordt opnieuw permanent naar de cloud gestuurd via CrashPlan. Ook hier kan je spreken over “incremental forever” backups, maar daarop nog eens deduplicatie zodat de upload naar de cloud (de delta’s van daarnet) zo klein mogelijk is.
Om dat allemaal overzichtelijk te houden, is een goede structuur in je folders en disks onontbeerlijk. Anders zit je met zoveel data her en der verspreidt, dat je niet meer weet wat waar zit. Resultaat: dubbels, dubbels en dubbels. En dat kost geld aan opslag, aan tijd, aan storage en aan bandbreedte (want alles moet geupload worden naar de cloud).
Data brengt dus werk met zich mee. Vroeger hadden we ocharme 500MB opslagcapaciteit en daarmee was de kous af. Vandaag zijn terabytes goedkoper dan ooit en staan we niet meer stil bij een gigabyte’je meer of minder. Alles netjes een plaats geven is belangrijk en houdt de boel handelbaar, maar wat ik nog veel liever zou hebben, is een complete indexering van al mijn data.
Indexeer al mijn bestanden. Dan kan ik zoeken op filename en *BOEM* – daar is mijn file. Maar ik wil meer dan dat. Ik wil dat ook alles geïndexeerd word op content. Ik wil niet al mijn filenames onthouden, dat is onbegonnen werk! Maar als ik over een bepaald onderwerp iets zoek, dan kan een index die ook in bestanden kijkt, mij serieus helpen.
Voeg daar nog meer metadata aan toe zoals tijdstippen, exif data, locatie gegevens,… en ga zo maar door, en je krijgt een systeem dat al die data kan doen samenvallen en een correlatie kan aanbieden aan de gebruiker.
Dat zou ik graag hebben, thuis. Dat zou het gemakkelijk maken. En dat bestaat bij mijn weten nog niet voor de consumer markt. Er bestaan wel softwares die dat doen, maar die zijn niet cross-platform, cross-storage-device, cross-… dus dat is niet helemaal wat ik zoek.
Tot wanneer dat mogelijk is, zit er niks anders op dan een goede structuur aanhouden en een nette “flow” te respecteren voor mijn data. Alles heeft zijn plaats, zijn folder, zijn bestemming. Door dat systeem consequent toe te passen, kan ik erg snel iets terugvinden, maar het blijft een taak om dat systeem netjes te volgen.
Hoe doet u dat, al uw data een plaats geven? Welk systeem gebruikt u? Welke software? Welke backups? Neemt u überhaubt wel backups? Consequent? Ik ben eens curieus.

Backups zijn kritisch en hun belang is van groot belang, niet alleen voor bedrijven, maar hoe langer hoe meer ook voor particulieren. Meer en meer mensen bewaren hun “leven” op hun computer via digitale foto’s, digitale video’s, documenten, rekeninguitreksels, klantengegevens, boekhouding,… you name it.
Vroeg of laat gebeurt er iets waardoor je al die belangrijke data voorgoed kwijt bent. Overstromingen, brand, diefstal, user mistake,… the sky is the limit als het op vlak van mogelijke rampen aankomt, maar dat je een van die zaken tegenkomt is een kwestie van tijd.
Of je nu op Windows, op Mac OS, op Linux of nog een ander besturingssysteem werkt, backups heb je altijd nodig. Hoe vaak ik al mensen in paniek aan de telefoon had met de vraag of ik hun foto’s nog kon redden van een defecte schijf, ik kan de tel niet meer bijhouden. De ene keer kan ik met succes alles terughalen, de andere keer hebben ze pech en is de enige mogelijke optie (die niet altijd succesvol is) de schijf opsturen naar een gespecialiseerde firma die dan ettelijke duizenden Euro’s aanrekent om de schijf in kwestie te ontleden en een data recovery te doen.
En zeg nu zelf, wie gaat er een paar duizend Euro op tafel leggen (willen of kunnen) voor die foto’s van dat familiefeestje terug te halen? Meestal laten de mensen het zo en pakken ze het verlies er maar bij…
Gelukkig zijn er genoeg betaalbare oplossingen om bovenstaande situaties te vermijden! De goedkoopste is een externe harde schijf naar waar je op regelmatig tijdstip je belangrijke data overzet. Als Apple gebruiker maak ik hiervoor gebruik van Time Machine voor een backup per uur. Daarnaast neem ik ook nog wekelijks een “image” backup met behulp van SuperDuper!.
Time Machine is handig voor bestanden terug te halen, maar kan ook gebruikt worden bij een herinstallatie. SuperDuper! images zijn niet alleen bootable, maar ze geven je ook je Mac terug zoals die op het moment van backup was. Naast het grote voordeel van bootable zijn, zorgen image backups ook voor snelle restores (bijvoorbeeld als je je harde schijf vervangt met een nieuw, groter exemplaar).
Time Machine in combinatie met SuperDuper! geeft al een zeer goede backup policy naar externe schijven, maar je zit opnieuw met een “SPOF” oftewel Single Point Of Failure: de externe schijf in kwestie! Om dit te voorkomen, kopieer ik mijn data ook nog eens naar mijn NAS (Network Attached Storage) die zijn schijven in een RAID5 opstelling geconfigureerd heeft.
Om nu dataverlies te ondergaan moet mijn primaire harde schijf (in mijn geval SSD) het begeven, moet de externe harde schijf de pijp aan Maarten geven én moet mijn NAS er ook mee ophouden.
Onmogelijk hoor ik u denken? Fout! Wat bij een overstroming of een brand? Of wat als er dieven over de vloer komen die al je computermateriaal meepakken?
Backups naar DVD’s is geen optie: te klein, duurt te lang en DVD’s (en andere optische media) verliezen na een tijd hun data (enkele jaren, maar toch). Backup naar tapes is een beetje passé en eerlijk gezegd, voor thuis vind ik dat totaal niet gebruiksvriendelijk en goedkoop is het ook al niet.
Recent is er echter een nieuwe mogelijkheid waar iedereen die een beetje in de tech-wereld thuis is, zeker en vast al van gehoord heeft: backups naar de “cloud”.
Met de “cloud” bedoelt men eigenlijk een externe provider. Je huurt ergens storage, je stuurt je data daarnaartoe via het Internet en klaar is kees. De externe provider moet zorgen voor redundantie en veiligstelling van je data.
Vroeger was zo iets ondenkbaar wegens veel te beperkte internetabonnementen in ons Belgenlandje, maar recentelijk zijn de limieten hoog genoeg om zulke zaken mogelijk te maken. Het staat je trouwens ook vrij om niet al je data naar de “cloud” te backuppen, maar je bijvoorbeeld te beperken tot je fotoarchief of je werkdocumenten om maar enkele voorbeelden te noemen.
Als je toch al je data online wil backuppen, dan kan je in plaats van alles te uploaden, ook je data op een externe schijf kopieren en die schijf opsturen naar je cloud backup provider. Zij kopieren de data dan naar je storage en daarna doe je de “updates” van je dataset via het gekende kanaal. Simple!
De cloud backup is tevens ook je “last resort”. Eerst probeer je restores te doen van je lokale backups en pas als die onbruikbaar zijn, ga je beroep doen op je cloud backup. Als je in dat laatste geval een volledige restore van bijvoorbeeld 200GB wil, kan je (tegen betaling welteverstaan) een externe schijf laten opsturen via koerier met daarop al je data. Kwestie dat je niet eerst 200GB moet downloaden alvorens je je gegevens terug hebt.
Mijn eerste “cloud” provider is Dropbox. Zowel de documenten van mijn werklaptop als die van mijn prive computers, zijn gehuisvest bij Dropbox. Al mijn documenten zijn dus eigenlijk al safe. Naast Dropbox (waar ik een abo van 50GB op heb notabene) heb ik sinds een tweetal maanden ook een abonnement op “Crashplan” waar mijn volledige Macbook zijn data naartoe stuurt.

Crashplan heeft een mooie interface, is zuinig op je resources, doet aan deduplicatie en compressie zodat je minder upload te verwerken krijgt, biedt unlimited storage aan en is daarnaast nog een van de goedkopere providers van cloud storage / backup. Plus ze kunnen je updates van je backups sturen via Twitter en andere sociale media en ze zijn zelf ook vertegenwoordigd op Twitter en reageren snel op vragen.
En ja, ik heb andere alternatieven getest zoals Backblaze en Mozy. Ik vond Crashplan beter werken en dus was de keuze snel gemaakt, maar mogelijk denk je er zelf anders over, dus testen is de boodschap. Crashplan laat ook toe om lokaal een backup te maken (als alternatief op bijvoorbeeld Time Machine) en in dat geval zal hij eerst een restore van die lokatie proberen te doen alvorens naar de “cloud” te gaan.
Er zijn nog veel meer mogelijkheden met Crashplan, maar check hun site voor al die details, ze leggen dat beter uit dan dat ik dat hier kan ;-). Weetje: ik betaal $50 per jaar om onbeperkt veel data naar de bewuste cloud te backuppen via Crashplan. Voor dat geld kan je nog geen extra externe schijf kopen die je dan bij vrienden of familie zou leggen als “offsite” backup oplossing.
Oh ja, en voor ik het vergeet: mijn Windows machines backuppen elke dag naar mijn Windows Home Server, kwestie dat ik ook die machines snel kan terugbrengen naar een werkende status ;-).
Conclusie: backups zijn belangrijk en een goed plan van aanpak is cruciaal om in tijden van miserie geen extra zorgen te hebben. Backups zijn zoals anti-biotica. Niemand neemt ze graag, maar iedereen die goed ziek is, is toch serieus content dat er een middel is om hen weer beter te maken.
Begin er vandaag mee, want morgen is het misschien te laat…

© 2019 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑