Unexpected.be

Telling stories for a living

Search results: "iomega"

Als serieus tevreden gebruiker van de iOmega StorCenter IX4-200D NAS, check ik regelmatig de nieuwigheden die iOmega op ons loslaat. Gisteren kondigden ze een nieuw product aan voor de SMB markt aan: de iOmega IX12-300R.

Zoals de naam al doet vermoeden bevat deze NAS appliance maximaal maar liefst twaalf harde schijven met een totale capaciteit van 4 tot 24TB (mijn IX4 heeft er vier schijven met een capaciteit van 4TB) en beschikt het over vier gigabit ethernetpoorten om de netwerkconnectiviteit te waarborgen.

ix12-300R.jpg

Het hartje van deze NAS bestaat uit een Intel Core2Duo processor en om dataloss te vermijden, kan je gebruik maken van RAID6. RAID6 zorgt ervoor dat je tot twee disk failures overleven alvorens je data verliest. Vanzelfsprekend zijn de power supplies ook redundant en hot-swapable.

Het duurste exemplaar met 24TB aan opslagcapaciteit, komt op ongeveer $10.000. Veel geld voor thuisgebruik, betaalbaar voor KMO’s en een mogelijke concurrent voor HP zijn MSA reeks.

Zijn er dan geen nadelen? Mogelijk wel natuurlijk. Zo blijft het de vraag of een enkele Intel Core2Duo processor genoeg paardekracht heeft om vier gigabit ethernet poorten en een hoop I/O te kunnen verwerken. Verder is er blijkbaar geen dubbele disk controller, waardoor je daar dus een “single point of failure” krijgt. En om het klaaggezang af te sluiten: ze gebruiken geen snelle SAS disks :-(.

Voor de volledigheid: zoals gewoonlijk is deze iOmega NAS volledig gecertifieerd voor gebruik als shared storage met VMWare, Citrix en Hyper-V.

En nu nog een gulle weldoener vinden die mij dit leuk speelgoed eens wil uitlenen…

Storage is belangrijk, zoveel is wel duidelijk. In het bedrijfsleven staat dit al langer als een paal boven water, maar de laatste jaren is ook in de privé het belang van goede dataopslag van cruciaal belang. Internet heeft zijn intrede gedaan in vele huishoudens, met daarbij het aankopen van digitale media zoals bijvoorbeeld muziek of boeken, die stuk voor stuk op de harde schijf opgeslagen worden.
Naast internet heeft tegenwoordig ook iedereen een digitale fotocamera (en soms zelfs een videocamera) in huis waar duchtig mee geëxperimeneerd wordt. Ook deze gegevens worden opgeslagen op de harde schijf van de computer.
En dan heb ik nog niks gezegd over bijvoorbeeld de digitale rekeningsuitreksels, facturen, e-mails en andere documenten die we op onze schijven hebben zitten en die we liever niet willen kwijtspelen.
Kortom, de harde schijf heeft een erg belangrijke rol in het gemiddelde gezin – al is men daar meestal niet van bewust (althans, tot het te laat is).
Backups lossen mogelijke problemen op. Externe schijven zijn hier een oplossing voor, maar deze schijven hebben ook een nadeel: ze hangen vast een één machine. Vergeet het centraal beschikbaar maken van data zonder dat de “master” computer aan staat.
Apple lost dit op met zijn Time Capsule – een router met wifi en een ingebouwde schijf waarnaar je je backups kan schrijven met Time Machine en je iTunes muziekbibliotheek centraal kan plaatsen. Leuk, maar in feite zeer kostelijk en toch enigszins beperkt. Plus, ik heb al een router en ik ben daar erg tevreden van.
Daarnaast komt nog een derde item op mijn verlanglijst: ik zoek ook een oplossing om voor een aanvaardbaar bedrag een “shared storage” oplossing te hebben voor mijn VMWare testomgeving. Met shared storage bedoel ik een opslagsysteem dat door VMWare erkend wordt als een shared storage systeem – een omgeving die je kan presenteren aan verschillende ESX servers en zo bijvoorbeeld VMotion te gebruiken. Vergeet dus huis- tuin- en keukenoplossingen zoals de Western Digital Mybook en soortgelijken. Deze dingen zijn ten eerste veel te traag en zijn ook nog is serieus beperkt in hun kunnen. Mijn WD Mybook World NAS met 1TB opslag staat meer uitgeschakeld dan ingeschakeld.
Na veel reviews te lezen, blogs af te schuimen naar gebruikerservaringen, prijzen te vergelijken en specificaties te checken, is mijn oog op de Iomega ix4-200d. Sinds Iomega is overgenomen door EMC, heeft hun productportfolio enkele leuke uitbereidingen of verbeteringen gekregen en de ix4-200d is er daar een van.

Deze NAS is bevat vier harde schijven en is verkrijgbaar in drie varianten: 2TB, 4TB en 8TB. De NAS heeft twee gigabit ethernet aansluitingen die je kan gebruiken voor redundantie of extra snelheid, een LCD scherm met de nodige informatie, drie USB poorten waar je USB-schijven, sticks of printers op kan aansluiten (ook NTFS schijven!), ondersteunt zowel NFS als CIFS, biedt RAID5, RAID10 of JBOD aan als disk-configuratie, ondersteunt Active Directory integratie, kan data kopieren van het ene volume naar het andere (en naar USB schijven / sticks) zonder dat de data door de client-pc passeert, heeft support voor Time Machine, kan als iTunes server dienst doen, werkt perfect samen met de PS3, XBOX360 en alle andere toestellen die DNLA ondersteunen, bevat een Torrent server zodat je kan downloaden zonder PC, kan met een optionele Bluetooth adapter communiceren met GSM’s, biedt een “truckload” aan reporting met o.a. SNMP mail alerts en logging én de kers op de taart is dat de ix4-200d door VMWare gecertifieerd is voor gebruik met VMWare Infrastructure. Lees hier de volledige specificatielijst gerust na, want ik ben hoogstwaarschijnlijk nog dingen vergeten.

Kort gezegd: deze NAS heeft alles wat ik zoek en meer. En wat moet het kosten hoor ik u denken? De 4TB variant kan je mits wat zoekwerk vinden voor net geen 900€ – dit model is dan ook de “sweetspot” van de reeks – de 8TB variant kost ongeveer het dubbele en de 2TB versie de helft. Let op, als je RAID5 gebruikt, ga je een derde opslagruimte verliezen om de redundantie te kunnen garanderen, met RAID10 verlies je de helft. JBOD geeft je de volledige opslagcapaciteit van de disks, maar biedt geen enkele bescherming tegen hardware falen en is dus sowieso geen optie voor mij.
Zijn er dan geen nadelen aan deze NAS? Weinig. Er zijn toestellen die sneller lezen / schrijven dan de Iomega (ook al doet die het zeker niet slecht in de tests – middenmoot zeg maar), maar die kosten ook direct een pak meer. Een ander nadeel is dat de harde schijven niet hot-swappable zijn in geval van defect. Om je garantie niet te verliezen, moet de swap gebeuren door Iomega zelf, maar tests hebben bewezen dat het perfect mogelijk is om het chassis te openen en de schijf zelf te vervangen, waarna de RAID-array zichzelf zonder probleem herstelt.
En nu nadenken of ik al dan niet op “Bestel Nu” ga klikken…

Homelab Upgrade

Vandaag mezelf nog eens nuttig gemaakt in het homelab: VMware vSphere 5.1 deploy’en op mijn server en mijn VM’s terug uploaden naar de nieuwe datastores. De vorige waren gescratched sinds mijn “ervaringen” met iOmega en het was er nog niet van gekomen om alles terug op te zetten zoals gepland.
Met een nieuw project waarvoor ik thuis ook “hands-on” moet kunnen werken, heb ik uiteraard een VMware omgeving nodig en had ik dus het uitgelezen excuus om er werk van te maken. Vanaf vandaag draait er in mijn homelab een heus Hitachi Content Platform :-).
Dat homelab upgrade’je zal ook van pas komen bij mijn plan om de komende maanden mijn VMware VCAP5-DCA voor te bereiden. En daar heb je echt wel hands-on ervaring voor nodig…
Kortom – genoeg om me mee bezig te houden. Eens alles up & running is, geef ik een jullie een zicht op wat een Content Platform is en kan betekeken voor een bedrijf.
Om deze update af te ronden, een korte “view” op het huidige homelab:

  • “Homemade” server met Intel quadcore 2.4GHz CPU
  • 8GB RAM (kom ik mee toe omdat ik niet zoveel VM’s tegelijk draai)
  • 3 x Intel 1Gb/s NIC
  • 64GB Crucial SSD voor caching in VMware
  • iOmega Storcenter IX4-200D NAS met 4x1TB disks (2.7TB usable met RAID5)
  • FreeNAS “homemad” NAS met in totaal 6TB usable capaciteit (ZFS als onderliggend filesystem)
  • NetGear 24-poorts Gigabit switch voor de bekabeling doorheen het huis + lokaal bij server 2 x 6-port 1Gb/s managed switches
  • In de garage nog een mobiele rack met 3 x Dell Poweredge servers (maken veel lawaai dus garage) die eveneens op de gigabit backbone in het huis kan geplugged worden (gebruik ik vooral als ik meerdere ESX hosts nodig heb voor HA / FT / VMotion tests

NAS Troubles III

Eureka! Er is licht aan het einde van de tunnel, denk ik. Het voorbije weekend heb ik nog wat zitten prullen met de instellingen van de iOmga NAS en als bij wonder wil het ding terug een “propere” shutdown uitvoeren.
De “search” functie uitgeschakeld (dit laat toe om vanuit de iOmega console de interne storage te doorzoeken naar een file – ik gebruik dat niet dus weg ermee), de UPNP server uitgeschakeld (dit gebruik ik wel en laat bv. iTunes, AppleTV, Eminent media player,… toe om de NAS automatisch te herkennen in een netwerk als media server), rSync gecheckt (stond al uitgeschakeld) en de FTP server ook afgezet (deze wil ik ook gebruiken, de MFP upload netwerkscans in PDF naar de NAS…).
De IX4-200D nog eens proberen uit te schalen en BOEMMM! – succes. De features die ik wil gebruiken (UPNP en FTP) terug ingeschakeld en nog eens getest – BOEEEEMMMM! – nog altijd succes. De search en de rSync staan nog uitgeschakeld (ik gebruik ze toch niet) dus vermoedelijk is één van die twee services de schuldige (ik gok op de search), maar dat ga ik binnenkort nog eens trachten te staven met een authentieke try & fail / win testje ;-).
Wordt vervolgd, maar voorlopig ziet het er rooskleurig uit (al ben ik nog altijd niet te spreken over de problematiek op zich met iOmega en hun support afdeling).

NAS Troubles II

Ondertussen is mijn iOmega IX4-200D niet veel meer dan een heel erg dure “presse-papier”. Het ding staat hier, maar het staat al een tijdje uitgeschakeld en ik vertrouw het niet (meer) om er data op te zetten die ik nergens anders heb staan (zelfs met RAID5 disk-protection).
In tussentijd zijn er nog wat mails op en af gegaan tussen mezelf en iOmega Support die eigenlijk nog altijd van ermbarmelijk laag niveau is. Over mijn data terughalen wordt er al lang niet meer gesproken, maar sinds de updates van de firmware enz die ze me laten uitvoeren hebben, wil het “ding” niet meer van shutdown doen.
Als je de NAS via de web-interface of via de fysieke power-off knop vraagt om zichzelf netjes uit te schakelen, dan krijg je de melding dat hij ermee bezig is (de web-interface gaat op non-actief) en het display op de NAS blijft tot in de eeuwigheid staan op het power-off logo. Vroeger kreeg je dit heel effe te zien, waarna het toestel zich uitschakelde. No more dus.
Oplossing van iOmega Support: kan je eens de volumes deleten (lees: RAID weghalen en opnieuw aanmaken waardoor alle data OPNIEUW weg is – moest ik die er al terug opgezet hebben) en ook de ingebouwde media server eens uitschakelen. Die laatste zorgt ervoor dan mediaplayers die de NAS gebruiken als storage platform, een index geserveerd krijgen van de NAS met wat er op de disks staat om zo dus veel sneller te navigeren.
Tot op heden (we zijn nu enkele weken na die laatste support vraag) is de goesting om mij er mee bezig te houden serieus zoek. Ik ben het beu om van het kastje naar de muur gestuurd te worden met oplossingen die eerder weg hebben van “try & fail” dan van echte support oplossingen. Een zoektocht op Google geeft trouwens aan dat ik niet de eerste ben met dit probleem en dat het blijkbaar gerelateerd is aan de firmware van de harde schijven (die ik moest upgraden van iOmega Support dus).
Op hun eigen support site is er niks terug te vinden… straffe toeren. Het huidig advies om geen zuurverdiend geld te spenderen aan iOmega storage blijft voorlopig staande. Mijn data is nog altijd met de noorderzon verdwenen en na de verschillende stappen van de helpdesk heb ik er nu nog een probleem bij gekregen…
Wordt vervolgd…

Mijn iOmega IX4-200D NAS heeft me kopzorgen bezorgd! Er was ten huize Unexpected een stroompanne, waardoor een van de schijven in de RAID5 array eruit vloog. Geen erg, een rebuild (automatisch) lost dat op en klaar is kees.
Spijtig genoeg besloot mijn iOmega StorCenter er net op dat moment de brui aan te geven en mij te melden dat er nog een schijf gefaald had (tijdens de rebuild). Resultaat: data-loss.
Het ding gereboot en opeens zegt ie dat er vier nieuwe disks in de NAS zitten, maar dat er nog oude data op zit. En of ik wil confirmeren dat ze gewist mogen worden om een nieuwe RAID5 groep te maken! Ik denk het niet!
iOmega (EMC dus eigenlijk) support ingeschakeld en als enige “oplossing” gekregen: “probeer nog eens een stroomonderbreking te forceren, misschien springt ie dan terug in “rebuild mode”. Hallo?!! Dit is géén “home” NAS, maar een SMB-oplossing. Support?
Ik weet dat er SSH-toegang op dat ding zit en aangezien het op Linux draait, moet er zeker een commando zijn om dat rebuild-proces te herstarten, maar iOmega trekt zijn staart in en verwijst naar een “data recovery company”. Bedankt voor niets iOmega en EMC!
Uiteraard heb ik backups (lokaal en in de “cloud”) maar ik zou veel liever die data gewoon terug online krijgen dan dat ik 3TB aan data moet gaan restoren.
Na eens serieus mijn gedacht te zeggen tegen de support, is het laatste voorstel dat ze mij SSH-toegang willen geven (op mijn eigen NAS dus!) als ik zelf kennis heb om het probleem op te lossen… huh? Ze willen me dus toegang geven tot de Linux-shell, maar voor de rest moet ik mijn plan trekken en zelf de know-how hebben (voor een custom OS dat ze zelf gemaakt hebben dus).
Thanks but no thanks gasten. Ondertussen al speciale NAS-recovery software op de disks losgelaten (door ze in een gewone PC in te bouwen) en 90% van de data is gerecupereerd via dat systeem (dat ik in een latere blogpost nog ga toelichten).
Zo simpel is dat dus beste iOmega / EMC support afdeling. Gelukkig ben ik wel technisch aangelegd, want een “gewone” gebruiker zou pech hebben. Niet de support die ik verwacht voor een NAS-oplossing die op SMB’s gericht is en die meer dan 1200€ gekost heeft.
Wordt vervolgd…

Hoe meer data je hebt, hoe meer de noodzaak voor een goed systeem om alles een plaats te geven. Backups, documenten, foto’s, bookmarks, text-files, slidedecks,… you name it. De tijd van megabytes is al lang vervlogen. Zelfs gigabytes beginnen geschiedenis te worden. Vandaag, zelfs in “consumer” omgevingen – lees: in je eigen huis – zijn terabytes al schering en inslag.
Ik heb twee laptops: mijn persoonlijke Macbook en een ThinkPad van de werkgever. Daar begint het probleem al. Ik wil graag al mijn werkgerelateerde documenten  beschikbaar hebben op mijn Macbook, maar ook op mijn iPhone of iPad bijvoorbeeld. Als ik ‘s avonds aan iets denk of ik wil nog snel een document of presentatie overlopen, dan heb ik geen zin om mijn ThinkPad te gaan zoeken, op te starten en te wachten. Dan wil ik gewoon mijn iPad van de salontafel pakken en dat document openen.
Vroeger werd zo iets opgelost met zaken doormailen. Of op een USB-stick zetten. Maar dan zit je met verschillende versies van een bestand, met alle gevolgen vandien. Corrupte files (ik denk aan “Available Offline” van Windows – de slechtste uitvinding ooit), niet meer weten welke versie de juiste is, de verkeerde versie meehebben,…
Om dat euvel op te lossen, gebruik ik “de Cloud”. In mijn geval is die cloud DropBox (en in beperkte mate iCloud en Google). Dat cloud-gebeuren lost mijn probleem van verschillende versies her en der op. Ik moet ook slechts één “file repository” backuppen. Win-win dus.
Maar DropBox is niet alles uiteraard. Mijn werklaptop wordt niet verder gebackupped. Alles wat van belang is, zit in mijn eigen “private cloud”, de rest – lees: OS en applicaties – kan mij gestolen worden. Als mijn ThinkPad sterft, kapot gaat, gestolen wordt,… is het gewoon een kwestie van een nieuwe ThinkPad te bestellen en mijn cloud applicatie erop te installeren.
Mijn Macbook zit naast dat cloud-gebeuren, wel nog verwikkeld in een backup structuur. Mijn Macbook bevat ook mijn muziek, mijn foto’s, mijn hebben en mijn houden zeg maar. Documenten zitten in de cloud, maar de “media” niet. Of toch niet in DropBox en consoorten, want daarvoor is mijn storage capacity daar veel te kleinschalig.
Neen. Mijn Macbook stuurt in eerste instantie alles naar de USB-schijf met TimeMachine van Apple. Dat is mijn eerste toevluchtsoord in geval van nood. Daarnaast wordt er elke nacht een “smart copy” gemaakt via Super Duper. Smart copy impliceert dat enkel de eerste backup een full copy is en dat elke daarop volgende backup in feite bestaat uit delta’s. Sommige backup toepassingen noemen dat ook wel “incremental forever”.
Die Super Duper backup gaat naar een FreeNAS netwerk opslag met een capaciteit van om en bij de 4TB (ZFS als onderliggend filesystem).
Als derde vangnet heb ik een kopie van alles wat echt belangrijk is (een iTunes backup, een LightRoom backup,…) ook gekopieerd naar mijn iOmega StorCenter, eveneens een NAS box. RAID5 voor de disk-config, in totaal 4TB raw capacity, 2,7TB usable capacity. Die backups zijn een manueel gebeuren en doe ik gemiddeld eens per maand, meer als ik veel nieuwe data op de Mac heb gedumpt.
Lokaal is mijn backup systeem dus meer dan redundant, maar dat was nog niet genoeg. Wat als mijn huis in vlammen op gaat? Of wat als er dieven over de vloer komen die alles meesleuren, ook mijn backup devices? Oplossing? De cloud natuurlijk! De volledige Macbook wordt opnieuw permanent naar de cloud gestuurd via CrashPlan. Ook hier kan je spreken over “incremental forever” backups, maar daarop nog eens deduplicatie zodat de upload naar de cloud (de delta’s van daarnet) zo klein mogelijk is.
Om dat allemaal overzichtelijk te houden, is een goede structuur in je folders en disks onontbeerlijk. Anders zit je met zoveel data her en der verspreidt, dat je niet meer weet wat waar zit. Resultaat: dubbels, dubbels en dubbels. En dat kost geld aan opslag, aan tijd, aan storage en aan bandbreedte (want alles moet geupload worden naar de cloud).
Data brengt dus werk met zich mee. Vroeger hadden we ocharme 500MB opslagcapaciteit en daarmee was de kous af. Vandaag zijn terabytes goedkoper dan ooit en staan we niet meer stil bij een gigabyte’je meer of minder. Alles netjes een plaats geven is belangrijk en houdt de boel handelbaar, maar wat ik nog veel liever zou hebben, is een complete indexering van al mijn data.
Indexeer al mijn bestanden. Dan kan ik zoeken op filename en *BOEM* – daar is mijn file. Maar ik wil meer dan dat. Ik wil dat ook alles geïndexeerd word op content. Ik wil niet al mijn filenames onthouden, dat is onbegonnen werk! Maar als ik over een bepaald onderwerp iets zoek, dan kan een index die ook in bestanden kijkt, mij serieus helpen.
Voeg daar nog meer metadata aan toe zoals tijdstippen, exif data, locatie gegevens,… en ga zo maar door, en je krijgt een systeem dat al die data kan doen samenvallen en een correlatie kan aanbieden aan de gebruiker.
Dat zou ik graag hebben, thuis. Dat zou het gemakkelijk maken. En dat bestaat bij mijn weten nog niet voor de consumer markt. Er bestaan wel softwares die dat doen, maar die zijn niet cross-platform, cross-storage-device, cross-… dus dat is niet helemaal wat ik zoek.
Tot wanneer dat mogelijk is, zit er niks anders op dan een goede structuur aanhouden en een nette “flow” te respecteren voor mijn data. Alles heeft zijn plaats, zijn folder, zijn bestemming. Door dat systeem consequent toe te passen, kan ik erg snel iets terugvinden, maar het blijft een taak om dat systeem netjes te volgen.
Hoe doet u dat, al uw data een plaats geven? Welk systeem gebruikt u? Welke software? Welke backups? Neemt u überhaubt wel backups? Consequent? Ik ben eens curieus.

Professioneel ben ik op regelmatige basis bezig met het opzetten van demo en POC (Proof Of Concept) omgevingen. In januari van dit jaar hadden we ook enkele demo booths op Storage Expo 2010 waardoor ik ondertussen een basis heb opgebouwd om snel een omgeving op te zetten.
Niet helemaal onverwacht gezien mijn interesse in virtualizatie, maak ik in 90% van de gevallen gebruik van een VMWare oplossing om mijn demo-omgeving op te bouwen. Met die wetenschap in het achterhoofd, zijn er in feite twee opstellingen mogelijk:
Wanneer rauwe rekenkracht ondergeschikt is:
– Lenovo ThinkPad R500
– Intel Core 2 Duo 2.0GHz
– 320GB HDD on-board + 48GB SSD via PC-Card slot + 500GB mobile HDD via USB 2.0
– 4GB RAM
– MS Windows 7 Ultimate
– VMWare Workstation 7
In dit geval draait alles op en rond mijn lokaal geïnstalleerde VMWare Workstation 7 virtualizatie software waarin ik mijn virtuele machines aanmaak. De VM’s (virtuele machine’s) met de meeste I/O plaats ik op de SSD, de overige machines op de mobiele schijf. Ik tracht zoveel mogelijk de interne harde schijf te sparen, want die is de grootste bottleneck in dit verhaal.
Dit “mobiele” labo gebruik ik vooral voor functionele demo’s waar je bepaalde features van een product wil laten zien. Performantie is van ondergeschikt belang, want daarvoor is er puntje twee, namelijk…
Wanneer performantie belangrijk is:
SUN X4275 server
– 64GB (of meer) RAM
– 2 x Intel QuadCore 2.26GHz
– 6 x 300GB SAS 15K HDD in RAID5 (RAID level hangt af van doel, soms RAID0,RAID10 of RAID50)
– 16GB Flash Disk (buffer voor bv. swapfiles)
– 8 x Gbit ethernet NIC
– 2 x Fibre-Channel HBA (4Gbit)
– VMWare vSphere Update 1

Bovenstaand “labo” is nog altijd mobiel, maar vanzelfsprekend minder mobiel dan mijn ThinkPad. Deze omgeving is dan ook eerder gericht op demo’s tijdens workshops, events, product launches,…

Hier is het OS van de machine in kwestie geen Microsoft variant, maar VMWare’s meest recente hypervisor – vSphere Update 1. Eenmaal dat vSphere geconfigureerd is, installeer (of beter gezegd, “upload” want ik recycleer mijn VM’s) ik de virtuele servers / workstations en kan de fun beginnen. Gezien de disk capaciteit, het overschot aan netwerkkaarten, de acht fysische CPU cores en niet te vergeten, het broodnodige RAM geheugen kan ik op dit platform zo goed als alles tonen wat ik wil.
Het management van de deze tweede omgeving gebeurt trouwens opnieuw via de ThinkPad, met behulp van de VMWare Infrastructure Client of “de VIC” voor de vrienden. De VM’s zelf configureer ik in eerste instantie via de console view, maar eenmaal het netwerk in orde is, verkies ik een simpele RDP connectie wegens voor de hand liggende redenen.
Voila, daarmee heb ik de basis van mijn testlabo’s uit de doeken gedaan. In de volgende artikels zal ik enkele concrete demo omgevingen uit de doeken doen dus stay tuned for more virtual geekness ;-).

Mijn ThinkPad volgt mij professioneel gewijs altijd en overal en aangezien ik vaak dingen moet kunnen testen, draait er op mijn laptop VMWare Workstation 7 – gratis gekregen door toe te treden tot de VCP4 kudde – met daarin een mobiel labo. Op dat mobiel testlabo draait een serieuze waslijst aan servers:

  • VMWare ESX 3.5 Server
  • VMWare ESX 3.5 Server (kwestie van VMotion te kunnen doen met de eerste)
  • VMWare VCenter Server voor bovenstaande ESX servers
  • VMWare vSphere 4 Server
  • VMWare vSphere 4i Server
  • VMWare vSphere 4i Server (kwestie van VMotion te kunnen doen met de eerste)
  • VMWare VCenter vSphere Server voor bovenstaande vSphere ESX servers
  • Openfiler iSCSI SAN emulatie server
  • Wiki Server waarin ik veel documentatie en info dump
  • Drie W2K3 SP2 servers die dienst doen als Active Directory, DHCP en DNS servers (twee van de drie) en als test server
  • Windows XP Pro test machine
  • VCB Server zodat ik VMWare Consolidated Backup kan testen in bovenstaande omgeving
  • Networker Server met zoals de naam al doet vermoeden EMC Networker Backup Server

Alle servers tegelijkertijd laten draaien is geen optie omdat er niet genoeg geheugen / CPU rekenkracht in mijn ThinkPad (of eender welke andere laptop for that matter) zit om dat mogelijk te maken zonder dat alles aan een slakkegangetje vooruit gaat. Gelukkig heb ik ook nooit alle servers tegelijkertijd nodig, maar het gebeurt wel eens dat er twee ESX servers + een VCenter + VCB + een Networker server tegelijkertijd draaien, wat als geheel toch een serieuze impact heeft op de beschikbare resources.
Mijn laptop beschikt over 4GB RAM en een dual-core Intel Centrino 2 processor op 2.0GHz wat net genoeg is om een deftige testomgeving werkbaar te maken. VMWare Workstation levert goed werk door de beschikbare resources deftig te managen waardoor alles werkt zoals ik verwacht. Er is echter één bottleneck waar geen enkele software iets aan kan doen: de harde schijf.
Hoe je het ook draait of keert, het geheel loopt op één enkele “spindle” oftewel harde schijf, wat nefast is voor de performantie. Zowel de virtuele machines als het host-besturingssysteem – mijn Windows 7 dus – gebruiken dezelfde harde schijf en allemaal op verschillende momenten – problematisch!
Om dit te counteren zit er in een van de PC-Card sloten een SSD-disk van 48GB waarop naast een “ReadyBoost” partitie (extra swapfile waardoor Windows iets pittiger zou moeten zijn), de “zwaardere” virtuele machines draaien. Meestal zijn dit de ESX servers, maar het gebeurt al eens dat ik er SQL servers op draai (veel I/O).
Maar daarmee is mijn probleem nog niet volledig opgelost! 48GB is leuk, maar eigenlijk veel te weinig. Een SSD van 128GB of 256GB zou al beter zijn, maar ik heb niet direct zin om meer dan 500€ uit te geven. Ik zocht een goedkope oplossing die mobiel is en toch extra performantie met zich meebrengt. U raadt het al, ik heb een externe harde schijf ter hulp geroepen.
Mijn keuze is gevallen op de iOmega Select Mobile Hard Disk van 500GB. Het “Select” gedeelte wijst er in feite op dat het over een budget harde schijf gaat, maar de term budget is nogal slecht gekozen. De duurdere broertjes hebben meestal een mooiere shell (al vind ik de mijne ook wel netjes), krijgen er “gratis” backup software bij (die ik toch niet gebruik) en beschikken soms naast USB2.0 ook over FireWire / eSata aansluitingen. Die laatste had ik eventueel wel zien zitten, maar ik had geen zin om daarvoor twee keer zoveel geld uit te geven. En dus was de keuze snel gemaakt – 69€ voor een mobiele schijf van 500GB. Let op: het gaat hier over een 2.5″ exemplaar dat stroom via de USB-poort krijgt, niet over een “gewone” 3.5″ externe schijf met aparte voeding. Ik ben me bewust dat je daar meer opslag / snelheid voor je geld krijgt, maar de focus lag op mobiel.

Waar vroeger een waslijst aan virtuele machines op mijn laptop disk stonden te pruttelen, is de impact vanaf nu verdeelt over mijn externe mobiele schijf en mijn interne SSD van 48GB. Deze combinatie houdt mijn laptop snel zodat ik naast mijn testlabo ook nog andere dingen kan doen, iets wat vroeger meestal onmogelijk was.

De enige bottleneck die ik nu nog heb is het RAM geheugen en de CPU, en dan vooral dat eerste. Mijn laptop kan met 4GB uitgebreid worden tot een totaal van 8GB intern geheugen, maar de kostprijs van 400€ vind ik er een beetje over… dus voorlopig doen we het zo, tot de prijzen van het RAM geheugen weer eens in elkaar zakken ;-).

© 2019 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑