Unexpected.be

Telling stories for a living

Search results: "D60" (page 1 of 2)

Een aantal weken terug werd er ter gelegenheid van een verjaardag een “feestbus” gehuurd. Zo een bus is niet meer dan een oude omgebouwde Lijn-bus die verdonkerde ruiten, een toog en een muziek- en lichtinstallatie heeft meegekregen en waarmee je een roadtrip naar keuze doet terwijl je aan boord een feestje bouwt.

In ons geval werd er een soort kroegentocht opgezet waarbij er in elk café een opdracht wachtte voor de jarige wat hem terugbracht naar herinneringen van vroeger. Onnodig om te zeggen dat die ervaring heel erg fijn was (en voor herhaling vatbaar!) en de jarige een unieke dag bezorgd heeft.
Naar goede gewoonte had ik mijn D60 mee en heb ik getracht om de sfeer aan boord (en bij de tussenstops) zo goed mogelijk in beeld te brengen. Hierboven vind je alvast enkele sample shots, maar voor de volledige set verwijs ik graag door naar mijn Flickr account. Feedback altijd welkom!
Alle foto’s zijn gemaakt met mijn Nikkor 35mm F1/8 (mijn lievelingsobjectief waar ik trouwens dringend nog iets over moet bloggen) en bij de grote meerderheid van de foto’s werd de SB-600 flitser gebruikt (achterwaarts gericht).

Een tijdje terug schreef ik een blogpost over de “third party” battery grip voor mijn D60 – de Hähnel HN-D60. Tot op vandaag ben ik daar nog altijd heel erg tevreden van en raad ik elke D60 gebruiker aan om dit accessoire eens van dichtbij te bekijken, ook als je niet veel portret foto’s maakt. De body ligt veel beter in de hand, waardoor je met nog meer enthousiasme naar je camera zal grijpen ;-).
Toen mijn D90 geleverd werd, wist ik niet wat te verwachten. Vanzelfsprekend had ik al eens met een D90 gespeeld, maar die paar minuutjes geven je geen echte indruk over hoe het toestel bij langdurig gebruik in de hand ligt. De body is gevoelig groter en zwaarder dan zijn kleiner broertje, maar na een dagje experimenteren wist ik hoe laat het was: ook voor mijn D90 moest er een battery grip gekocht worden.
Voor de D90 maakt Nikon zelf een battery grip (in tegenstelling tot de D60 waar je bent aangewezen op derden) – de MB-D80 – waardoor je het voordeel hebt dat de grip zowel een ontspanknop als de twee instelwieltjes voor de shutter / aperture bevat! Deze toevoegingen maken het erg handig om in portret-modus foto’s te schieten en zijn zonder twijfel een toegevoegde waarde aan de Nikon grip.

De MB-D80 biedt verder ook plaats aan twee Nikon batterijen of een setje AA-batterijen met de bijgeleverde houder. De installatie is eveneens simpel en verschilt niet van de HN-D60.

  • Batterijklepje losmaken.
  • Batterijklepje opbergen in de grip zelf (kwestie van het niet te verliezen).
  • De MB-D80 in het batterijcompartiment schuiven.
  • De “base” vastschroeven aan de body met behulp van het monteerpunt voor het statief.
  • Done!

Wanneer je AA-batterijen gebruikt, is het belangrijk dat je het goede batterijtype instelt in het MB-D80 menu op de D90. Op dit moment gebruik ik slechts één EN-EL3E batterij die erg lang meegaat. Op termijn is het de bedoeling om er nog een tweede bij te kopen zodat zowel de gebruiksduur van de camera als het gewicht van het geheel (body + grip) toeneemt.

Over de aankoopprijs van de Nikon MB-D80 kan ik bondig zijn: die ligt met zijn 140€ redelijk hoog voor wat het uiteindelijk is: een stukje plastic met een batterijhouder en wat knopjes. De afwerking is wel goed en sluit mooi aan bij de afwerking van de body. Dit maakt dat ik  uiteindelijk wel moet toegeven dat het gebruiksgemak van de D90 er serieus op vooruitgegaan is, waardoor de investering voor mij de moeite waard is. Het moet wel gezegd worden dat de ontspanknop op de grip erg gevoelig is in vergelijking met die op de body.
Kortom: een aanrader voor mensen die op zoek zijn naar meer houvast bij hun D90 ;-).

Een jaartje terug sprong ik in mijn eerste DSLR avontuur – de Nikon D60 werd mijn partner in crime. Vandaag is mijn D60 nog steeds een goede vriend die zichzelf verrijkt heeft met enkele objectieven, een battery grip, een flitser,… en nog ander leuk materiaal. Echter, na een jaartje experimenteren met fotografie, durf ik te stellen dat ik tegen de beperkingen van mijn D60 begin aan te lopen.
Enkele zaken die mij na ongeveer 10.000 foto’s het meest storen, zijn:

  • 3 AF-punten is weinig
  • Alles boven ISO800 bevat teveel ruis
  • Geen mogelijkheid om de body als commander voor mijn SB-600 te gebruiken
  • Geen extern schermpje waarop ik de settings in een oogopslag kan aflezen
  • Slechts één selectiewiel (voor de shutter) wat toch lastig werken is op de “M” stand
  • Geen “echte” battery grip beschikbaar (lees: met selectiewielen en afdrukknop)

Bovenstaande “minpunten” zijn eigenlijk niet onoverkomelijk, maar wegen toch genoeg door om naar een nieuwe body uit te kijken. Dat de nieuwe body opnieuw van Nikon-makelij zou zijn, stond als een paal boven water – kwestie van al het extra materiaal te kunnen gebruiken op de nieuwe body. Full frame was niet echt een optie omdat ik ten eerste geen professioneel fotograaf ben en ten tweede geen zin had om mijn verzameling objectieven het raam uit te gooien.
In het DX gamma waren er twee modellen die mijn aandacht trokken: de D90 en de D300S. Die eerste is het topmodel van de consumer reeks terwijl de tweede de lijst van de pro-sumer aanvoert. Ten opzichte van de D90 heeft de D300S wel enkele features extra, maar als je de prijskaartjes naast elkaar legt, zie je dat je voor die extra’s ongeveer het dubbele betaalt! Een opoffering die ik niet meteen zag zitten en dus meteen ook een knoop die doorgehakt werd: de Nikon D90 zou mijn nieuwe DSLR worden.

Vorige week vrijdag werd hij geleverd. De D90 zonder meer, geen kitlens, geen andere toebehoren. Enkel de body met bijhorende strap, een batterij met batterijlader en een beknopte handleiding. Meer moet dat niet zijn want alle toebehoren van mijn D60 passen zonder enig probleem op de nieuwe aanwinst.

Ondertussen zijn we een week verder en heb ik al wat kunnen spelen met de D90 – het toestel leren kennen zeg maar. Wat opvalt is dat er op de D90 een hoop extra knopjes staan die het leven serieus gemakkelijker maken. Eigenlijk moet je bijna nooit het menu raadplegen om instellingen aan te passen. Alles kan via een dedicated knopje in combinatie met de selectiewieltjes. Handig en vooral snel!
Een ander opvallend verschil zit in de prestaties bij weinig licht. Hier ging de D60 nogal snel uit de bocht terwijl de D90 met “flying colors” er doorheen walst. ISO waarden van 1600 en zelfs 3200 leveren mooie resultaten op, wat in combinatie met mijn Nikkor 35mm F/1.8 serieus veel plezier oplevert. Ook de extra AF-punten maken het allemaal net iets gemakkelijker, al moet ik toegeven dat focussen en dan herkadreren al een automatisme geworden was.
Zonder twijfel heeft de D90 nog heel wat in petto, maar tot nu toe ben ik aangenaam verrast en voldoet de D90 aan alles wat ik verwacht had. De D60, die is nog niet afgeschreven. Voordien moest ik regelmatig van lens wisselen omdat ik meestal met de 35mm in de aanslag rondloop, maar op regelmatige basis mijn Sigma 10-20mm of een zoom-lens nodig heb. Nu ik twee bodies heb, kan de 35mm op de D90 zitten terwijl de 10-20mm op de D60 blijft staan. Hierdoor moet er enkel nog geswapt worden wanneer ik een zoom-lens nodig heb – perfect!
Hou mijn Flickr in de gaten, want één van de komende dagen upload ik de resultaten van mijn eerste stapjes met de Nikon D90.

Vandaag was mijn laatste werkdag van 2009, want vanaf volgende week ben ik maar liefst twee weekjes thuis! Een langverwachte en welgekomen vakantie om de batterijen terug maximaal op te laden, leuke feestdagen te beleven en veel chillen en niks doen denk ik. Boeken lezen, nog boeken lezen, “must-see” TV-series inhalen, mijn D60 overvloedig gebruiken, een paar etentjes op de agenda,… het ziet er allemaal veelbelovend uit!
En wat doet u? Werken? Of vrolijk mee genieten?

Ondertussen heb ik mijn Nikon D60 al een tijdje en zijn er al enkele duizenden foto’s mee gemaakt. Je zou dus kunnen stellen dat ik mijn DSLR ondertussen wel begin te kennen. Wanneer je je fototoestel “kent” en dus beheerst, dan kan je er leuke foto’s mee schieten omdat je alle knopjes weet staan, omdat je weet wat je hoe moet instellen om het gewenste resultaat te krijgen, maar vooral omdat je weet waar je toestel niet goed in is.
Mijn D60 is een prachttoestel en tot op vandaag ben ik nog er nog altijd erg tevreden mee. Vanzelfsprekend is het een instapmodel, maar aangezien ik toen (en nu nog) een beginnende fotograaf ben – een rookie zeg maar – is dat ook geen enkel probleem, integendeel. Meer features, knopjes en andere zaken zouden het alleen maar moeilijker maken en de leercurve omhoogtrekken.
Er zijn echter enkele zaken die ik toch graag anders zou zien en waar ik op zou letten bij de aankoop van een nieuw toestel. Zo vind ik drie autofocus punten toch wel een beetje te weinig en zou ik graag een selectiewieltje vooraan het toestel hebben voor de diafragma instellingen aan te passen (nu moet ik een functietoets indrukken terwijl ik aan het wieltje draai dat zonder die functietoets instaat voor de sluitertijd).
Een iets grotere display zou ook handig zijn en zo een LCD schermpje bovenaan waarop je in een oogopslag alle informatie kan raadplegen zonder de primaire display in te schakelen zou ik met open armen verwelkomen. Technisch zal dat allemaal wel mogelijk zijn en de prijs zou er ook niet zoveel door stijgen, maar ik vermoed dat de mensen bij Nikon deze “verminkingen” met opzet toebrengen om je aan te sporen om een duurder model aan te kopen dat wel over die eigenschappen beschikt.
Met al die “minpunten” (opgelet, dit zijn eigenlijk wel een beetje luxeproblemen hoor, want zoals ik al zei, ik ben echt serieus content van mijn D60) heb ik hetgene dat mij het meeste opvalt nog niet genoemd: de grootte van de body zelf. De D60 is niet van de grootste / zwaarste modellen, waardoor mensen met grote handen (niet dat ik speciaal grote handen heb of zo) eigenlijk niet genoeg “bodyruimte” hebben om hun vingers kwijt te raken. De D60 in combinatie met mijn handen zorgt ervoor dat mijn pink onder de body zit en dus geen houvast heeft. Hoe meer houvast, hoe stabieler de camera is (zeker met een leuke lens!) en dus ook hoe beter de foto zal zijn (en hoe lager je je sluitertijd kan instellen in donkere omgevingen).
Duurdere camera’s hebben ook grotere bodies en wegen iets meer, waardoor het probleem zichzelf verhelpt. Toch zie je veel gebruikers nog een extra battery grip op hun toestel monteren, om dus nog meer “grip” te bekomen. Zoals de naam al doet vermoeden, huisvest zo een grip ook ruimte voor een 2de batterij en vaak zit er een verticale shutter op zodat je voor de verticale foto’s minder gewrongen zit.
Nikon bouwt zulke battery grips wel, maar niet voor de instapmodellen, waar ook mijn D60 deel van uitmaakt. Eigenaars van zo een DSLR’s zijn dus aangewezen op de aftermarket grips en daarom heb ik het internet afgeschuimd en gezocht tot ik gevonden had wat ik zocht: een kwalitatieve grip die me meer houvast zou geven en er toch uitziet alsof hij met de camera geleverd werd. Met andere woorden, geen lelijke, goedkope plastic add-on dus.

Hahnel HN-D60

Na een beetje zoekwerk, kwam ik uit bij de battery grip van Hähnel, een fabrikant die gespecialiseerd is in extra’s voor fototoestellen zoals batterijen, grips,… en hun HN-D60. De afwerking is perfect en de grip ziet eruit alsof hij door Nikon gefabriceerd is: dezelfde structuur, dezelfde “feel & touch” en een vormgeving die perfect naadloos aansluit bij de D60. De installatie is supersimpel: je verwijdert het klepje van het batterijcompartiment van je Nikon (zeer simpel en ongevaarlijk) dat je veilig kan opbergen in de grip zelf (kwestie dat je het niet verliest), daarna schuift de grip in het batterijcompartiment en komt de overzijde van de camera in contact met de bovenzijde van de grip. Het enige dat je nu nog te doen hebt, is het vergrendelen van de grip op de D60. Hiervoor gebruik je een wieltje waarmee je een vijs kan aandraaien die in het mountpoint voor het statief schroeft. Supertight en gegarandeerd goed beveiligd.
De grip zelf beschikt over een nieuw mountpoint, zodat een statief gebruiken of een Blackrapid RS5 (of gelijkaardige riemen) perfect bevestigd kunnen worden.
Op gebied van stroomvoorziening wordt de Hähnel geleverd met twee batterijhouders: eentje kan tot twee camera batterijen huisvesten (eentje is voldoende, twee geeft twee keer meer uithouding en voegt ook extra gewicht toe – de laatste is de configuratie die ik gebruik) en de andere voorziet in het gebruik van AA-batterijen. Dat laatste is altijd handig als je een shoot moet doen en je zonder stroom valt: een setje reserve AA-batterijen in de fototas steken kan in dat geval soelaas brengen.
Last but not least, krijg je er nog een remote bij waarmee je de camera kan triggeren vanop afstand. Handig voor zelfportretten of andere situaties waar je geen timer wil / kan gebruiken.
Het enige dat deze grip niet biedt, is een verticale shutter. Normaal gezien stuurt zo een schutterknop het interne loopwerk aan via een connector waar de grip inklikt bij de installatie, maar aangezien Nikon voor de D60 geen grips voorziet, is zo een connector afwezig en is de traditionele verticale shutter niet mogelijk. Sommige fabrikanten van third-party grips voorzien deze mogelijkheid toch door een verticale shutter te installeren die via een IR-led de remote trigger aanstuurt van je camera. Echter in dat laatste geval kan je niet half drukken om te focussen én moet je camera op “remote” ingesteld staan. Een halve oplossing die ik toch nooit zou gebruiken, en van had ik het liever niet op de grip: het maakt het geheel minder strak en het zou de prijs opdrijven.
Als conclusie kan ik zonder twijfel de Hähnel HN-D60 aanraden voor elke gelukkige eigenaar van een Nikon D60 (hij past ook op de D40 en voor de D50 en zo goed als alle andere modellen, bestaan er ook varianten). De camera ligt veel beter in de hand, voelt robuuster aan en weegt meer, wat het gebruiksgemak serieus ten goede komt. En dit alles voor net geen 90€, inclusief twee batterijhouders en een remote trigger. Een no-brainer lijkt mij…

Vorige zondag was het zo ver: met een tiental mensen bevonden we ons in een gerenoveerde schuur in Vlaams-Brabant, meer specifiek “The Barn” in Steenokkerzeel, de uitvalsbasis van Bert Stephani, één van de twee fotografen achter het Squeeze The Lime concept.
Het was de eerste “Become friends with your DSLR” die door Bert en Pieter gegeven werd, maar dat was er eigenlijk niet aan te merken. Pieter was misschien iets stiller dan wat we gewoon zijn van hem, maar daar zat zijn griepaanval van de week voordien zeer waarschijnlijk voor iets tussen ;-).
Anyway, na de nodige tassen koffie (al een geluk dat het winteruur diezelfde nacht ingevoerd werd, waardoor er nog een extra uurtje slaap in zat) en een stukje fruit als ontbijt, waren we klaar om aan de dag te beginnen. Op de bovenverdieping van de schuur stond een Macbook Pro met projector en projectiescherm klaar, waarmee Bert het concept van LIME – Learn Inspire Motivate Experience – uitlegde. Heel erg kort gezegd: share the knowledge. Twee mensen weten meer dan één mens, drie mensen weten meer dan twee mensen en zo verder. Deze filosofie is in mijn ogen de enige juiste, want waar Bert en Pieter ze toepassen in hun expertisegebied – fotografie, zie ik diezelfde filosofie meer en meer opduiken in mijn vertrouwde wereld – ICT. Persoonlijk vind ik deze manier van redeneren de enige juiste, want no way in hell is het mogelijk om als “single entity” alles te beheersen. Tips & tricks van anderen brengen je altijd vooruit en mensen die nog steeds vasthouden aan hun “eiland-denken” zitten mijn inziens in een neerwaartse spiraal die vroeg of laat in hun gezicht ontploft.
Na de introductie van wie ze zijn, waar voor ze staan en wat ze willen bereiken, konden we starten met de workshop zelf. De manier waarop Bert en Pieter te werk gaan is met behulp van slides (die erg veel Steve Jobs gehalte hebben – which is a good thing!) enkele basisprincipes uit te leggen zoals waarvoor een diagrafma dient en sluitertijden en andere basisbegrippen die je echt moet kennen. Daarna komt er steevast een “experiment” wat in feite een opdracht is waarin je de net opgedane theoretische kennis in de praktijk tracht te brengen. Tijdens deze experimenten cirkelen zowel Bert als Pieter rond tussen de studenten zodat je heel snel hulp kan inroepen indien nodig. In totaal waren er vijf experimenten (de M-stand, belichting, regel der derden, concept / verhaal,…) waarna je eigenlijk de basis van fotografie in je persoonlijke “knowledge base” hebt zitten. Het enige dat je hierna nog kan helpen om beter te worden is oefening, oefening en nog eens oefening.
Heb ik nu iets geleerd gedurende deze workshop? Zeker en vast! Om te beginnen werk ik nu met mijn DSLR in de “M” stand, terwijl ik voordien zo goed als altijd in de “A” stand (Aperture oftewel diafragma) werkte. Af en toe switchte ik eens naar de “S” stand (Shutter oftewel sluitertijd) en dan vooral als ik snelbewegende voorwerpen (lees: airshow, GT2) wou fotograferen. Door een simpele, verstaanbare uitleg gecombineerd te zien met hands-on experience en assistentie waar nodig, lukt het mij nu om resultanten te verkrijgen op de “M” stand die gelijkwaardig zijn aan mijn vorige foto’s op de minder manuele standen. Sweet!
Naast het manueel instellen van diafragma en sluitertijd, stel ik de ISO waarden ook manueel in (dit deed ik al voordien) en staan alle extra features van mijn D60 op “disabled”. Sommige van die features hebben wel een meerwaarde, maar doordat ze in mijn plaats denken, zorgen ze ervoor dat ik niet altijd de foto’s krijg die ik dacht te krijgen omdat de camera mijn idee soms verkeerd interpreteert. En wanneer ze mijn doel wel juist interpreteren, zorgen ze er  voor dat ik minder snel bijleer omdat de camera mijn fouten soms wegtovert.
Naast het technische aspect was de workshop ook gewoon erg leuk. De aanwezigen waren allemaal met een serieus positieve mindset naar de schuur gekomen waardoor er vlug een “samen leren, samen sterk” mentaliteit in de groep zat. En aangezien zo goed als alle experimenten in groepjes van drie gedaan werden, kwam dat nogal goed uit ;-). Ik heb zelfs mensen leren kennen die ik zelf volg op Twitter (en omgekeerd) maar waarbij we niet van elkaar wisten wie ons virtueel alterego was…
Deze Squeeze The Lime workshop was voor mij een echte meevaller waar ik op een dag echt wel veel vooruitgang heb geboekt. Zoals Bert en Pieter al zeiden: het is belangrijk dat je de opgedane kennis zoveel mogelijk toepast, want als je na zo een workshop je DSLR aan de kant legt voor een paar weken, dan ga je er minder uithalen dan verwacht. De dag van de workshop heb ik net geen 400 plaatjes geschoten – de in mijn ogen goede resultaten komen asap op mijn Flickr pagina – en heb ik mijn Nikon D60 echt wel op een andere manier leren gebruiken.
Mission accomplished voor de mannen van LIME en een aanrader voor iedereen die meer met zijn DSLR wil doen dan op “Auto” modus werken.

DSLR’s zijn erom gekend veel sneller foto’s te maken dan een gewone point & shoot camera (naast het feit dat ze natuurlijk ook betere kwaliteit opleveren, meer uitbereidingsopties hebben,…) wat het fotograferen veel aangenamer maakt. Tot op heden gebruik ik geheugenkaartjes van Sandisk type II – oftewel 15MB/s lees- & schrijfsnelheid, welke ruimschoots volstaan wanneer er “gewone” foto’s gemaakt worden.
Vorig weekend kon je mij echter op een militaire luchtmachtbasis terugvinden en dan was het soms van vitaal belang om meerdere foto’s snel achter elkaar te kunnen schieten om het gewenste maneuver van zo een supersonische jet op de digitale plaat vast te leggen. Nu besef ik maar al te goed dat mijn D60 een instapmodel is en dat zijn burst-snelheid dus beperkt is ten opzichte van zijn grotere broertjes, maar als ik mijn buffer vol gekregen heb, dan moet ik 3-4 seconden wachten alvorens ik terug een foto kan maken. Hoe komt dat? Omdat de camera de foto’s in zijn buffer aan het wegschrijven is naar het geheugenkaartje en aangezien één foto ongeveer 9-10MB groot is, kom je aan ruw geschat 40MB. Als mijn kaartje 15MB/s aankan (theoretisch) dan zou het dus ongeveer 2.7 seconden duren alvorens de buffer leeg is en de foto’s overgezet zijn. Maar bij snelle actie kan het op enkele seconden aankomen of het “moment suprème” is gepasseerd…

Sandisk 16GB Extreme III

Oplossing? Snellere geheugenkaartjes! Sandisk heeft exemplaren die dubbel zo snel zijn als mijn huidige kaartjes, namelijk een lees- en schrijfsnelheid van 30MB/s. Deze kaartjes zijn trouwens speciaal gemaakt voor de D90 (Google daar maar is op) en ik ga er niet van uit dat mijn D60 even snel kan schrijven als een D90, maar ik hoop toch op een verbetering en dus een kortere wachttijd. En zo niet, dan ben ik al voorzien tegen dat ik mijn D60 vervang door een beter toestel (maar daar moet ik eerst nog wat voor bijleren, want ik ben mijn D60 bijlange nog niet ontgroeid!). Ik heb een kaartje van 4GB en eentje van 16GB besteld zodat ik afhankelijk van de plannen, niet zonder opslag val. Mijn 2GB en 8GB Ultra II exemplaren gaan gewoon mee als extra reserve.

Sandisk Card Reader

Ik heb trouwens ook een deftige kaartlezer besteld: de Sandisk Image Mate All-in-one. Dit toestel ziet er strak uit en garandeert ook dat het de 30MB/s haalt die de geheugenkaartjes halen. Tot op heden kopieer ik mijn foto’s via een USB-kabel op mijn D60 naar de Macbook en dat gaat tergend traag (wegens een beperking van Nikon).
Het kaartje van 4GB heb ik bij Digicamshop besteld omdat die zeer snel leveren en ik het kaartje voor het weekend wou hebben. De overige producten heb ik bij Amazon.de gekocht. Veel goedkoper dan alle andere winkels en nog is gratis shipping erbij. Verwachte leveringsdag: volgende week maandag of dinsdag. Meer moet dat niet zijn.

Vorig weekend was ontzettend druk, maar wel heel plezant. Vrijdag had ik een dagje vakantie genomen omdat ik om 8u ‘s morgens al op de militaire basis van Kleine Brogel moest zijn voor de NATO Tiger Meeting 2009. NTM is een “event” tussen verschillende NATO landen waarbij de luchtmacht van elk van de deelnemers een detachement afsturen om dan samen te trainen en “war games” te doen.
Eén team speelt vijand, een ander team zijn de “good guys”. Van die fake gevechten konden we natuurlijk niets zien aangezien ze dat boven trainings area’s doen, maar je kon wel aan de runway post vatten en genieten van de vele landing- en take-off maneuvers! En vaneigens deden de piloten af en toe een “specialleke” als ze terug kwamen (loopings, fly-by, rolls,…). Onder andere de F-16, F-18, Eurofighter, Rafale, Tornado’s, Mirage, Saab,… zijn het toneel gepasseerd en het was de moeite en na een lange dag (met veel zon!) was ik omstreeks 18u terug thuis. ‘s Avonds stond er nog een verjaardagsdrink op de agenda en die heeft geduurd tot 5u ‘s morgens…
Zaterdag was shoppen voor het bouwproject en was ik dus alweer van 11u op de baan tot half zeven als de laatste winkel de deuren sloot. Vermoeiend!
En zondag moest er ook vroeg opgestaan worden, want zondag was het de airshow van Sanicole (5 minuten van Kleine Brogel). Om 7u opstaan, tegen 8u30 on-site zijn, om 18u het terrein verlaten en pas om 20u30 thuis komen wegens zeer veel file op en rond de parking van Sanicole.
But it was worth it! Over die twee dagen vol vliegtuigen heb ik iets meer dan 1600 foto’s gemaakt met de D60. Nu nog tijd vinden om ze op de Macbook te plaatsen en het kaf van het koren te scheiden. En daarna eventueel nog wat post-production. Maar eenmaal ready, post ik er wel op mijn blog en Flickr account.
En u, hebt u zich geamuseerd het voorbije weekend?

Bij mijn D60 zaten twee kitlenzen en aangezien ze er bij Nikon vanuit gaan dat er altijd één exemplaar op de body gemonteerd zit, krijg je maar één enkele lenscap – type LF1 meegeleverd.
Tot vorige week was dat geen probleem, daar er inderdaad altijd één van de twee lenzen op de camera zat en de andere veilig opgeborgen werd – met de LF1 op de lens geschroefd.

Nikon LF-1

Echter, vorige week kocht ik mij een Sigma 10-20mm lens en wanneer ik die gebruik, heb ik een probleem: de lenscap van Sigma past niet op de Nikkor lenzen. Een snelle zoektocht leerde mij dat ze voor die dingen schandalig veel geld vragen bij “gewone” winkels, maar Unexpected zou Unexpected niet zijn als ik geen andere oplossing zocht.
En die vond ik op Ebay. Vanzelfsprekend zijn er daar ook afzetters die 12€ + shipping durven vragen per stuk of bedriegers die namaak lenscaps verkopen – op zich geen probleem, als ze passen, maar ik wil graag de originele van Nikon…
Een beetje verder zoeken en “bang” – een Ebay’er die originele stuks verkoopt voor faire prijzen. Zo fair dat ik er direct twee gekocht heb, eentje reserve weet je wel. Alles samen 8€ betaald, inclusief verzending vanuit “the UK”.
Zoek en u zal vinden is dus de boodschap! Ah ja, en ik had ze op twee dagen in huis! Van service gesproken.

Mijn D60 en ik, wij spenderen tegenwoordig veel tijd samen. Sinds kort reist hij mee in een Lowepro Nova 180 AW, die de Nikon veiligheid garandeert tussen twee fotoshoots.
Tijdens het fotograferen, bengelt mijn camera echter rond mijn nek met behulp van de standaard meegeleverde Nikon “strap”. En die voldoet prima, alleen vind ik ze nogal kort waardoor mijn fototoestel soms onhandig voor mij rondzwiert.
Het liefst van al zou ik mijn “strap” diagonaal dragen zodat mijn D60 net achter mijn zij zit. Onmogelijk met de bijgeleverde riem en dus werd de zoektocht naar een goede third-party riem gestart.
Via Twitter zag ik dat nog wat andere fotografen best tevreden zijn van de BlackRapid riemen en na hun site doorzocht te hebben, heb ik de RS-5 besteld. De RS-4 is ook erg populair en heeft eigenlijk als enige verschil met de RS-5 dat het zakje op de schouderstrap zelf kleiner is. Bij de RS-5 kan je er een smartphone en nog wat ander gerief in kwijt en aangezien ik een iPhone-gebruiker ben, ging de voorkeur daarnaar uit.

BlackRapid RS-5

Alles tesamen kost de riem mij 55€, inclusief transport vanuit de VSA – BlackRapid is een Amerikaans bedrijf.
Als alles meezit zou mijn bestelling ergens volgende week geleverd worden en mag je hier een korte review verwachten!

« Older posts

© 2019 Unexpected.be

Theme by Anders NorenUp ↑