Unexpected

Telling stories for a living.

Category: Lifehacking (page 1 of 5)

Ultra Wide Monitors: Yay or Nay?

Ergens eind jaren ’90 – begin 2000

Wie al lang genoeg met computers prult, herinnert zich ongetwijfeld het pre-flatscreen tijdperk met van die gigantisch lelijke, beige bakken van monitors.

Mijn allereerste computerscherm was een 14″ CRT scherm met een resolutie van 800×600 op 100Hz, maar het ding kon ook 1024×768 op 60Hz leveren. En ja, 60Hz dat was niet echt aangenaam om naar de kijken wegens teveel geflikker, maar screen real estate was bijzonder kostelijk in die tijd dus moesten er toegevingen gedaan worden.

Na de nodige vakantiejobs en flink wat sparen maakte die 14″ el cheapo monitor plaats voor de Rolls Royce van de CRT monitors: een Iiyama 21′ CRT monitor alstublieft! Een resolutie van 1600×1200 op 100Hz en als het moest zelfs 2048×1536 op 60Hz. Het ding kostte toen om en bij de 1000 EUR, maar het was elke cent waard.

Van een postzegelformaat naar een gigantische monitor was machtig plezant. Maar alles went en zo ook dat 21″ scherm. In die periode bestond er niks groter (en volgens mij zijn er nooit grotere CRT monitors geweest) en dus was de enige optie om voor een multi-monitor setup te gaan. Concreet: er kwam nog een identieke 21″ Iiyama monitor naast te staan. Twee scherm naast elkaar, hoe zalig was dat wel niet?!

Flash Forward

De jaren van CRT monitors liggen al een hele tijd achter ons en met die vieze, beige bakken, nam ik grotendeels ook afscheid van multi-monitor setups.

Ja, er waren periodes dat ik twee LCD (platte schermen in de volksmond) naast elkaar had staan, maar dat was meestal voor een specifiek project waar het echt nodig was. Een 24″ monitor was immers eerder mainstream dan uitzondering en daarbovenop hadden die scherm ook nog eens een hogere resolutie waardoor een tweede scherm zelden nog echt nodig was.

Desktops ruimden plaats voor laptops en als je dan een extern scherm aansluit, heb je eigenlijk al twee schermen ter beschikking. Daarbovenop is het ook vaak niet evident, laat staan mogelijk, om meer dan een extern scherm op een laptop aan te sluiten zonder te foefelen met dongles of dure externe kaarten.

Breed, breder, breedst!

Een opkomende trend die eigenlijk ingezet werd bij de televisies, heeft zich nu ook eindelijk een weg gebaand naar de computers: ultra wide monitors.

Ze bieden de voordelen van een dual multi-monitor setup, zonder het gefoefel om alles deftig aan te sluiten en zonder onderbreking in het schermoppervlak.

Ze bestaan in geuren en kleuren, van 24″ tot 38″ en meer (maar dan moet je waarschijnlijk een orgaan afstaan om de kost te dragen ;-)), in full HD en 4K resolutie en zelfs curved als je dat zou willen (immersive gaming anyone?).

En dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende aansluitmogelijkheden: DisplayPort, HDMI, USB-C,… en de mogelijkheid tot ingebouwde speakers, webcams of USB-hubs. Prijzen varieren van 200 EUR tot meer dan 1000 EUR en allemaal hebben ze wel een doelpubliek voor ogen.

Soit. Een snelle breakdown vanuit mijn situatie:

  • Een curved scherm boeit me weinig omdat dat alleen maar prima werkt als je er recht voor zit. Voor games en films kan dat leuk zijn, maar als je in programma’s zoals Excel werkt, kan ik me voorstellen dat het net iets minder interessant is. Een recht scherm it is dus.
  • Resolutiegewijs is 4K uiteraard de heilige graal, maar dan ben je al bijna verplicht om voor een 38″ te gaan, anders gaat het wel heel erg klein overkomen. Daarbovenop moet je ook rekening houden dat meer pixels ook meer power van je grafische kaart vragen dus als je wil gamen op een 4K scherm met native resolution, wees dan maar bereid om een deftige grafsche kaart aan te schaffen. Komt daar nog bij kijken dat de 4K schermen nog aan de dure kant zijn, waardoor je toch op een 800 EUR mag rekenen om iets deftig in huis te halen. Voor mijn gebruik is een full HD scherm prima geschikt en daarmee blijft de prijs ook schappelijk.
  • Het scherm moet op de computer aangesloten worden en daar kan je nooit genoeg opties open houden. Meerdere opties op een scherm hebben is ook handig als je bijvoorbeeld twee computers tegelijkertijd wil aansluiten. Dan hoef je niet telkens de kabels te wisselen. Zelf wou ik een scherm met DisplayPort aansluiting omdat mijn Microsoft Surface Pro 4 naar het schijnt moeite heeft om een UW monitor in zijn native resolutie aan te sturen via HDMI. Een gewaarschuwd man…
  • Andere gadgets zoals webcam, speakers of een USB-hub zijn leuk meegenomen, maar ik wil er niet extra voor betalen.

Mijn keuze is gevallen op de LG-34UM68-P, een non-curved 34″ full HD exemplaar met zowel HDMI als DisplayPort en ingebouwde speakers (die nog erg goed klinken voor ingebouwde speakers).

Kostprijs van dit lekkers: 369 EUR inclusief een HDMI kabel en exclusief de DisplayPort kabel die ook nog 25 EUR moest kosten. Het scherm staat op een in de hoogte verstelbare voet, heeft dunne randen en indien gewenst kan je het ook via een VESA-mount aan de muur of een draagarm bevestigen. Goeie deal lijkt me!

En? Content van?

Heel erg! Serieus.

Als ik van home office doe hangt mijn Surface via de DisplayPort aan de Ultra Wide en dat is extreem zalig om op te werken. De tekst is groot genoeg om goed leesbaar te zijn (yaaay full HD) en tegelijkertijd heb ik een gigantisch werkblad ter beschikking waarop een Excel, aandelen grafieken, verschillende browsers naast elkaar of Tweetdeck serieus staan te blinken.

Video content die UW-geschikt is, vult het scherm en dat is serieus machtig om naar te kijken. Ik heb ondertussen enkele pareltjes van YouTube kanalen gevonden die ik in een andere post zal delen.

Conclusie is dat als je op zoek bent naar een extern scherm voor je laptop of gewoon een nieuwe monitor voor je desktop (zijn er nog mensen die dat kopen, gamers niet meegeteld?), kijk dan zeker naar een Ultra Wide monitor.

 

En nu ga ik me nog wat immersen met UW content op YouTube.

PS: ik heb mijn MacBook Air 11″ uit 2014 ook al getest op dit scherm en dat werkt uiteraard ook prima!

Back

Weg met die veters: Meet Hickies!

Vroeger was alles beter… het weer, TV-uitzendingen, muziek, de verkeersdrukte… de lijst is eindeloos als je lang genoeg kan mijmeren ;-).

Wat ik me vooral aan “vroeger” herinner, is het ontbreken van veters in schoenen! Hoe zalig was dat wel niet? Schoenen aantrekken, velcro straps aanspannen en klaar voor vertrek.

Op een bepaalde leeftijd zijn “plakkers” (want zo noemden wij dat in onze jeugd) uit den boze en word je verondersteld om naar veters over te schakelen. Als we het estetische buiten beschouwing laten, dan moet je toch toegeven dat veters een pak minder handig zijn dan velcro.

Ik beken: velcro bij een volwassen man (of vrouw) zou er wat raar uit zien. En zelfs als je toch zou willen, veel succes om schoenen met velcro te vinden voor volwassenen.

De schoenen waar ik nog het meest die “plakkers” van weleer mis, zijn mijn sportschoenen. Goed aanspannen, na het sporten ook weer losmaken zodat je er de volgende keer zonder gepruts in kan. You get my drift.

En nu is er een oplossing voor: Hickies.

Hickies zijn niets meer dan plastic elastiekjes die je afhankelijk van de spanning die je zoekt horizontaal of gekruist vastmaakt. Je steekt ze door de overeenkomstige vetergaatjes en dan haak je de twee uiteinden in elkaar.


In mijn geval heb ik de twee onderste rijen in kruis vastgemaakt voor extra spanning terwijl al de andere gewoon parallel vastgemaakt zijn.

De loopschoenen aantrekken ging nooit zo vlot: de tong van de schoen omhooghouden en je voet erin laten glijden. That’s it. Ze weer uittrekken is gewoon een kwestie van je hiel vast te houden en je voet eruit te trekken.

Ondertussen heb ik er al een keer of drie mee gaan hardlopen en dat gaat gewoon prima. De Hickies blijven netjes op hun plaats en mijn schoen blijft als gegoten aan mijn voet zitten.

Wat moet dat kosten zo een setje Hickies? Ik heb er 20 EUR voor betaald, wat best veel is voor een paar vetervervangers uit plastic, maar anderzijds ook wel meevalt aangezien de slijtage zo goed als onbestaande is en je ze in theorie kan meepakken naar een nieuw paar schoenen.

Zelf heb ik de donkergrijze variant gekozen, maar voor de avonturiers zijn er Hickies in alle kleuren van de regenboog.

The Break Is Over

Augustus was een heel erg rustige maand. Het is te zeggen: rustig op sportief vlak, want ik heb slechts één of twee keer mijn sportschoenen aangetrokken. Shame on me :-(. 

Waarom? Een nieuwe job, vakantie en dus niet veel thuis, te warm om te lopen en als ik heel eerlijk ben ook niet altijd evenveel goesting. Eigenlijk allemaal excuses waar een mouw aan te passen valt natuurlijk.

Maar ik heb me herpakt! No more excuses!

Het schooljaar is terug begonnen, het verlof is een verre herinnering en mijn lievelingsseizoen staat voor de deur: allemaal goede redenen om mezelf op te rapen en terug de baan op te sturen. Lopen verdorie!

Ik ben gestart met twee trainingen per week en ben aan het opbouwen naar nummer drie. Als het wat meezit met de professionele activiteiten, moet het me zelfs lukken om er op regelmatige basis een vierde sessie in te murwen.

Als dat geen motivatie en ambitie is :-)?

Dat doet mij er trouwens aan denken dat ik eens wat nieuwe loop events in mijn kalender moet zetten, want niets geeft een betere motivatie om te gaan trainen dan een nakende loopwedstrijd waar je je ticket al voor op zak hebt…

“Ik Heb Nog Nooit…” De Lopers Editie

Je hebt ongetwijfeld al van het “Ik heb nog nooit…” spelletje gehoord: je krijgt een statement en als ze geldig is krijg je een punt (of moet je drinken), zo niet dan gebeurt er niets.

Lien van Fitmetlien.be deelde vandaag de lopers editie op haar blog en ik kon natuurlijk niet achterblijven.

Heb je zelf een blog en ben je een loper, voel je dan vrij om mee te doen en een linkje in de comments te droppen!

Never have I ever…

1) Een teennagel verloren tijdens het rennen

Nope. En wil ik precies zo houden!

2) De weg verloren

Nog maar twee keer… heeft me een paar kilometer extra op de teller opgeleverd (en ook wat gevloek, ik geef het toe).

3) Meer dan een uur op de loopband gelopen

Zeker wel! Ik ben namelijk gestart met hardlopen op de loopband en heb daar maanden aan een stuk op getraind zonder één keer buiten te rennen.

4) In de bosjes geplast

Meermaals.

5) 5 kilometer gelopen

Check

6) 10 kilometer gelopen

Check

7) Een halve marathon gelopen

Dit jaar op de planning.

8) Een marathon gelopen

Volgend jaar op de planning.

9) Een schuurwonde gehad

Yes. Tepels. Bloed en al. Vooral pijnlijk onder de douche na het lopen :-p.

10) Gesmolten zonnecrème in mijn ogen gekregen tijdens het lopen

Regelmatig ja. Hatelijk, maar verbranden is nog hatelijker dus ja…

11) Een val gemaakt tijdens het lopen

Nope.

12) De top drie gehaald tijdens een wedstrijd

Nope en ik denk niet dat dat er ooit zal van komen.

13) Een stop moeten maken om de weg te vragen

Neen. Duh. Mannen weten de weg zo ;-).

14) Gehuild tijdens een run

Gehuild niet echt, maar emotioneel worden en de spreekwoordelijke krop in de keel voelen wel. Mijn eerste 10KM en het finishen in de Ten Miles waren zo een momenten. Fierheid op mezelf zeg maar.

15) Gestopt om water of eten te kopen onderweg

Nope.

16) Gedacht: aah, die vieze geur, dat ben ik!

Niet tijdens het lopen. Wel soms daarna.

17) Een bruin kleurtje gekregen, puur door te lopen!

In mijn geval: minder wit. Maar ja, ik heb ook de sportwatch ingebrand in de arm en de “bretellekes” van het loopshirt.

18) Andere dingen afgezegd om te gaan rennen

Jep. Ik probeer het te combineren, maar als het echt niet gaat lukken dan gaat het hardlopen voor. Tenzij het een eenmalig iets is zoals een trouwfeest of zo. Dan niet.

19) Een vakantie gepland vanwege een wedstrijd

Nog niet, maar de bucketlist is langer geworden sinds ik hardloop.

20) Twee voeten met blaren gehad

Uiteraard.

21) Een wedstrijd gelopen als training

Al mijn wedstrijden zijn een training. Ik doe nooit mee om te winnen, altijd tegen mezelf. Als ik echt een slechte dag heb, loop ik inderdaad een rustig tempo en maak ik er een duurloopje van.

22) Gepraat met iemand die je niet kent tijdens een wedstrijd

Das zeker!

23) Gepraat met iemand die je niet kent tijdens je training

Neen. Wel al een headnod enz gedaan. Beetje zoals de motards, maar dan zonder moto :-D.

24) Gelopen met je doel/pace op je handen/armen geschreven

Neen. Altijd met de sportwatch.

25) Gerend met mijn hond

Moest ik er een hebben misschien wel…

26) Gerend in de regen.

Yep. Nooit zin om te vertrekken, maar eens bezig altijd leuk. Ik hou van het geluid van regen.

27) Gerend in de sneeuw

Yep. Sneeuw en koude. Meer mijn ding dan warme temperaturen.

28) Een vriend/vriendin overtuigd om mee te doen aan een wedstrijd

Meermaals :-D.

29) Zelf overtuigd om aan een bepaalde race mee te doen.

Nope. Altijd zelf de drijvende kracht achter mezelf geweest tot nu toe.

30) Geld betaald voor de foto’s van de wedstrijd

Nope.

31) Een selfie gemaakt tijdens het lopen

Vaak! POIDH en zo ;-).

32) Een wedstrijd gelopen in het buitenland

Nog niet. Bucketlist.

33) Wilde dieren tegen gekomen bij het lopen

Ganzen. Hatelijke beesten.

34) Verkleed een wedstrijd gelopen

Ken ik niet! Klinkt wel leuk.

35) Een blessure gehad

Buiten blaren niet neen, en ik ga proberen dat zo te houden.

36) Gelopen met een ‘running buddy’

Bijna al mijn wedstrijden.

Ik eindig dus met 21 punten op een totaal van 36. Valt goed mee denk ik, al zou ik ongetwijfeld strontzat zijn als ik telkens een shotje had moeten drinken ;-).

In De Lappenmand

Ik lag de voorbije week in de lappenmand. Met andere woorden: ik heb geen kilometer kunnen hardlopen!

Hoe komt het hoor ik je denken?

Blaren op mijn voeten na de Great Brewery Marathon! Ik wist dat ik erg gevoelig ben aan mijn voeten, maar die 25KM Walk (we deden met een groep vrienden mee) in combinatie met de extreem warme temperaturen en hoge vochtigheid waren dus dodelijk voor de voetjes… Gemiddeld 5 blaren per voet, netjes verspreid over de tenen, hielen en onderkant van de voeten… maar ik heb die medaille wel verdiend en ben na zes uren wandelen (inclusief tussenstops) over de finish gegaan!

Ondertussen zijn we een week verder en met uitzondering van de exemplaren op mijn hielen, is de schade al zo goed als hersteld. Het heeft wel een dag of vier geduurd alvorens ik gesloten schoenen kon verdragen en kon stappen zonder ingehaald te worden door de gemiddelde bejaarde op een slome zondag :-).

Die Great Brewery Marathon was trouwens wel plezant: leuk parcours met de nodige verfrissing op de baan, alleen was het iets te warm voor mij met alle gevolgen van dien. Of ik volgend jaar opnieuw mee doe durf ik niet te zeggen. Op dit moment ben ik geneigd om neen te zeggen, maar als de weersvoorspellingen volgend jaar wat gunstiger zijn, zou ik het misschien alsnog overwegen. Misschien kan ik dan de 25KM Run doen ipv de Walk ;-).

Enfin, deze week de draad terug oppikken dus!

Vanavond staat er een squash sessie op het programma en hopelijk gaat dat goed met de voeten. Morgen ga ik het hardlopen hervatten en begin ik aan de tweede week van mijn Slimmer Trainen schema.

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

PS: Compeed for the win :-D #blaren. 

Slimmer Trainen

Het is nu ongeveer anderhalf jaar geleden dat ik begon met hardlopen en op die tijd heb ik gigantische stappen, neen wat zeg ik, sprongen voorwaarts gemaakt!

  • Start to run 5KM
  • Een uur hardlopen zonder wandelen
  • Mijn eerste loopwedstrijd
  • De mijlpaal van de 10KM bereiken
  • Meer loopwedstrijden en events afwerken
  • Voor het eerst 12KM ver lopen
  • De 10 Miles van Antwerpen afwerken en dus 16KM hardlopen.

Ik ben best trots op het traject dat ik afgelegd heb en ik denk dat ik gaandeweg veel mensen verbaasd heb, mezelf op de eerste plaats.

Maar ik wil verder, sneller en meer. De volgende mijlpaal die ik dit jaar nog ga bereiken is 20KM hardlopen en dan schuilt de halve marathon met slechts één kilometertje extra, letterlijk om de hoek.

What’s Next?

Het échte doel is een marathon lopen.

Toen ik begon te lopen was dat niet mission impossible… neen, het was een driedubbele onmogelijkheid dat dat er ooit zou inzitten. No way. Never.

Of dat dacht ik toch.

Vandaag geloof ik rotsvast in het feit dat ik die marathon ga lopen!

Niet dit jaar, want een marathon loop je niet als een kip zonder kop zonder voorbereiding en aangepaste training. Ik wil blessures vermijden en het op een goede, onderbouwde manier aanpakken. Volgend jaar is het zo ver. Ik mik op de marathon van Antwerpen in april 2018.

En dus ga ik dat wetenschappelijk aanpakken, met loopschema’s op maat die me naar mijn doel gidsen en onderweg zowel de uithouding als de snelheid gaan verbeteren. Het is te zeggen: dat is het plan toch ;-).

Smart Sport

Dat persoonlijk schema heb ik verkregen door samen te werken met Bart Raes van Smart Sport. Bart is een personal trainer, fitness coach, ervaren hardloper maar bovenal gewoon een fijne kerel om je door te laten begeleiden!

Via de populaire Facebook groep “Keep On Running” kwam ik Bart op het spoor en heb ik me ingeschreven voor één van zijn groepstestmomenten. Het zit namelijk zo dat Bart zijn labo achterin zijn auto heeft zitten en dus door het ganse land testmomenten organiseert.

Die testen zijn lactaatmetingen waardoor je te weten komt hoe je beter kan trainen en vooruitgang kan boeken. Ik las verschillende getuigenissen van lopers die dankzij deze manier van werken mooie progressie gemaakt hebben en dus besloot ik om er zelf ook mee aan de slag te gaan.

Vorige week zaterdag heb ik mijn test afgelegd in de Blaarmeersen te Gent.

Samen met nog drie andere lopers deden we van toertjes lopen op de atletiekpiste binnen een bepaalde hartslagzone om daarna een lactaatmeting te ondergaan. Daarna terug de piste op om in een hogere hartslagzone te lopen en weer een meting te ondergaan. Dit herhaal je enkele keren tot wanneer Bart duidelijk ziet dat je je omslagpunt bereikt hebt.

Nadien nog wat zaken doorspreken zodat hij je beter kent (hoeveel keer loop je per week, wat zijn je doelstellingen, heb je ergens last van,…) zodoende je schema volledig op maat te kunnen maken en dan zit de test er op.

Mijn Schema

Ik kreeg mijn schema dit weekend in de mailbox en ik heb er zin in! Bedoeling is dat je na een drietal maanden opnieuw een test laat afnemen door Bart om je progressie te meten. Het is trouwens ook mogelijk om wekelijkse opvolging te bekomen en zelfs aangepast voedingsadvies behoort tot de mogelijkheid.

Ik ben nu al benieuwd om mijn progressie te zien en uiteraard hou ik op dit blog bij hoe alles verloopt. Als je zelf interesse hebt in deze aanpak, ga dan een kijkje nemen op Bart zijn site. Alles staat er haarfijn uitgelegd, inclusief voorbeeld schema’s zodat je weet wat je kan verwachten.

Zotjes plezant toch eigenlijk eh?

PS: dit is géén gesponsorde blogpost, just in case daar twijfel over zou zijn door al mijn enthousiasme ;-).

Stadsloop De Gentenaar 2017

Het was van de Antwerp 10 Miles geleden dat ik nog een event meeliep en dat was helemaal bewust: na de 10 miles heb ik een weekje rust genomen om het lichaam te laten herstellen van de inspanning. Aangezien ik niet gewoon ben om regelmatig meer dan 10KM te hardlopen, leek me dat een strak plan kwestie van kwetsuren te vermijden!

Daarna ben ik stilletjes aan terug begonnen met, vooral wegens tijdsgebrek, korte loopjes van 5KM. Ideaal om er terug in te komen en tegelijkertijd wat intervaltraining in te lassen. De week daarna kocht ik nieuwe loopschoenen waarover ik in een andere blogpost meer vertel en dan moest ik die natuurlijk ook rustig inlopen en mijn benen de kans geven zich aan te passen.

Stadsloop De Gentenaar is een parcours van 10KM wat ineens ook de eerste keer werd dat mijn nieuw schoeisel verder dan 5KM ging :-). En dat ging helemaal goed, zonder pijnlijke voeten of blaren. Feest!

Over het parcours en het event zelf kan ik kort zijn: het ging vooruit! Mijn eerste kilometer deed ik in 5’41” en de tweede ging nog altijd aan een vlotte 6’37”! Vanaf dan ben ik bewust trager gaan lopen, want anders ging ik naar het eind toe in de problemen komen.

Jezelf kennen is veel waard ;-).

Om die snelheid te kaderen: ik geloof dat de laatste loper over de finish kwam op 1u20′ wat in mijn ogen best snel is voor de laatste loper! Ik heb dan ook serieus mijn best mogen doen om zelf niet die laatste loper te worden wat met een tijd van 1u12′ nog net gelukt is. Vooral de laatste kilometer, bergop richting Vooruit, is een serieuze kuitenbijter waar het karakter het moet overnemen van de ratio.

De temperatuur was met 20-21 graden lekker te noemen, al mag het voor mij gerust een graad of vier-vijf minder zijn. Ik hou mijn hart al vast voor opkomende loopsessies in de zomer wanneer het kwik boven de 25 graden gaat… Dat wordt ofwel heel vroeg opstaan ofwel ‘s avonds laat rennen.

Op vlak van parcours was het een aanrader met veel afwisseling en fijne supporters her en der! Daar zal het mooie weer ongetwijfeld wel voor iets tussen gezeten hebben, maar toch – altijd plezant om aangemoedigd te worden! Bedankt lieve supporters! Trouwens, wie de Urban Trail van Gent gelopen heeft, zal ongetwijfeld heel wat passages herkend hebben.

Om af te sluiten naar goede gewoonte een honingkoek en een Aquarius gekregen en niet te vergeten een lekkere Gentse Strop voor thuis ;-).

Tot volgend jaar Gent! Of misschien tot in het najaar… ;-).

PS: mijn timelapse video komt naar goede gewoonte in mijn Youtube kanaal zodra ik tijd gevonden heb om er werk van te maken!

Antwerp 10 Miles 2017

Vorige zondag was het D-day.

23 April 2017 was de dag waar ik meer dan een jaar naartoe gewerkt heb.

De onhaalbare kaart waar ik nooit of te nimmer van had durven dromen toen ik eind 2015 voor het eerst langer dan 1 minuut ging hardlopen. Het wapenfeit waar niemand uit mijn directe omgeving nog maar van geloofde dat ik dat zou halen (muahaaa, in your face mother****ers :-)).

Het werd mijn “lifegoal” die me bleef motiveren om te blijven trainen en het onmogelijke toch mogelijk te maken.

Of om het met de befaamde woorden van wijlen Steve Jobs te zeggen:

Here’s to the crazy ones, the misfits, the rebels, the troublemakers, the round pegs in the square holes… the ones who see things differently — they’re not fond of rules… You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them, but the only thing you can’t do is ignore them because they change things… they push the human race forward, and while some may see them as the crazy ones, we see genius, because the ones who are crazy enough to think that they can change the world, are the ones who do. Steve Jobs

Wat er nu volgt is een omgekeerde tijdslijn van de aanloop naar D-day…

T-7 Dagen: 16KM gemoedsrust

Pasen. Nog zeven dagen voor het moment van de waarheid.

Tot op vandaag heb ik welgeteld één keer 16KM gelopen en dat was ergens in februari in Duitsland. Ik liep mijn 10 mijl toen uit, maar door een gigantische blaar op mijn voet waren die laatste kilometers puur op karakter en doorzettingsvermogen. Ik wist dus dat ik het kon, maar uiteraard zou ik het liever doen zonder kwetsuren. Het was toen ook een graad of drie Celsius en ook al is het nog geen zomer, voor mijn gemoedsrust zou ik graag nog eens 16KM lopen zonder pech onderweg en met een temperatuur die dichter bij de temperatuur van volgende week ligt.

Strava opengooien, een route mappen doorheen de dorpjes rondom me en een half uur later stond ik met mijn loopschoenen klaar om die 16KM er effe door te jagen.

Dat ging prima en zoals ik al eerder schreef, maakte ik van de gelegenheid gebruik om mijn nieuwe accessoires nog eens te testen. De 10 mijl werden goed verteerd en het hoofd had rust. Check.

T-4 Dagen: een laatste keer hardlopen

Vier dagen voor de jaarlijkse hoogmis had ik graag nog een laatste hardloop sessie ingepland. Geen 16KM maar een vlotte 6-8KM om de benen los te gooien en om een laatste keer die eeuwige twijfelaar in mijn hoofd het zwijgen op te leggen.

Spijtig genoeg sprak de agenda er zich anders over uit en werd het uitstel naar morgen. En morgen kwam er weer iets tussen waardoor uitstel overging in afstel en ik dus pas op zaterdagochtend tijd had om te lopen.

Een dag voor D-day nog gaan rennen? Naaah. Dat gaan we niet meer doen… Ik weet dat ik het kan en ik moet gewoon op die wetenschap vertrouwen.

T-1 Dagen: me & my running squad

Om zondag iets of wat haast en spoed weg te nemen, werd er maanden terug al door de “running squad” besloten om dichtbij Antwerpen te logeren. En wat is een betere plaats dan het mooie Mechelen? Ik heb er een paar jaar gewoond, de stad heeft altijd een leuke nasmaak voor me gehad en dus was dit de ideale gelegenheid om er nog eens wat tijd te spenderen.

Zaterdagmiddag aankomen in het hotel, de loopuitrusting direct uitladen en voor de vierde keer dubbelchecken dat ik niks vergeten ben om dan geduldig te wachten tot de rest van de crew toekomt. ‘s Avonds werden de eiwitten stevig bijgevuld met wat lekkers van bij M-Eatery om tegen een uur of elf onder de wol te kruipen. Niks beter dan een goede nachtrust om daags nadien grenzen te verleggen toch ;-)?

Nog een uurtje of 10 en dan vertrekken we richting Linkeroever! De gedachten gieren door mijn hoofd waardoor ik ondanks vermoeid te zijn, moeite heb om de slaap te vatten.

Tijd om op mezelf in te praten dus!

Dit is waarom ik die andere loop events afgewerkt heb. Ze gaven me race-ervaring. Ik weet wat er komt en hoe zo een event in zijn werk gaat. Ik ben voorbereid. I got this!

T-0 Dagen: D-day!

Mijn wekker roept me uit bed rond een uur of negen. Het plan is om 10u ontbijten en tegen een uur of twaalf richting onze eigenste wereldstad vertrekken. Goed op tijd, want we moeten onze startnummers nog afhalen.

Vooraleer ik uit bed rol en de douche in spring, heb ik op de Facebook pagina van de Antwerp 10 Miles de start van de marathon bekeken. Wat een kick! Stiekem droom ik al van de volgende uitdaging! Ik ben écht een “runner” geworden denk ik bij mezelf als ik die gedachte door mijn hoofd hoor knallen.

Aan het ontbijt treffen we nog andere deelnemers. Ik zal zelfs meer zeggen: ik denk dat er slechts een enkeling was die niet naar Antwerpen zou afzakken die ochtend! De eerste gezonde zenuwen steken op!

Om iets na twaalven zaten we met de squad in de auto richting Antwerpen met een strak plan voor ogen: parkeren aan de slachthuislaan en dan met de tram richting Linkeroever. We spreken nu twee en een half uur voor de start van Wave 1.

Ruimschoots op tijd dus.

Not.

Om de slachthuislaan te bereiken hebben we een dik kwartier file gedaan aan het Sportpaleis. Daarna richting tramhalte en daar nog eens een kwartier wachten en meerdere trams laten gaan wegens volgepropt als sardienen in blik. Ik schat dat we ergens rond twintig voor twee op de site toekwamen en toen moesten we onze startnummers nog bemachtigen.

Op eerdere events zoals de 10KM Van Brussel of de verschillende Urban Trails die ik al deed was dit allemaal erg vlot en snel geregeld. Niet zo op de 10 Miles…

Een tent gevuld met winkels en sponsors met achteraan in die veel te warme tent lange rijen mensen die hun nummer kwamen halen. Hier hebben we ook nog zeker een half uur moeten aanschuiven waardoor het al kwart na twee was voor we terug uit de tent waren en dan moesten we ons nog ontdoen van jasjes en onze rugzakken inleveren… de start van Wave 1 zou niet lukken, maar gelukkig zijn er drie waves en mag je altijd in een latere wave van start gaan.

Opnieuw hel, want ook voor je rugzak af te geven moest je een goede portie geduld hebben en als je daarna nog langs het toilet wou mocht je weer de nodige wachtrijen respecteren.

Concreet: we stonden in de startbox voor Wave 3 met slechts een kwartier overschot! Een geluk dat we in Wave 1 zouden starten, want anders waren we grandioos te laat geweest en hadden we onze start letterlijk en figuurlijk gemist.

Antwerp 10 Miles

Eens in de startbox kwam er innerlijke rust. Ik had hier voor getraind, ik had alles bij wat ik bij moest hebben, de beats knalden vrolijk door de speakers en iedereen was positief geladen en klaar voor de start!

As usual ging de GoPro mee en het resultaat daarvan kan je hieronder bekijken:

De start ging goed en na verschillende events heb ik het ondertussen afgeleerd om vol enthousiasme aan een razend tempo weg te schieten. Hartslag in de gaten houden en vooral de eerste twee kilometer een oog op de tijd houden zodat ik niet in overdrive ga door me met de massa te laten meesleuren.

Na de start gingen we rechtsaf richting E17 (direct al een klein kuitenbijtertje die oprit) om dat de snelweg op te gaan richting Kennedytunnel. Wat een belevenis was dat! Cool!

De Kennedytunnel richting Gent is ook best pittig bergop en geeft direct aan dat matigen en overschot houden voor het einde nodig is. Wie de 10 Miles al eens gelopen heeft, weet wat ik bedoel ;-) *kuch* Konijnenpijp *kuch*.

Na de tunnel kwam de eerste bevoorrading bij kilometer 6 om dan verder te rennen richting Justitiepaleis, door de Bolivartunnel zo de Amerikalei op. Een 180 doen op het kruispunt en dan direct rechtsaf richting het Zuid. Hier loop je ettelijke kilometers rechtdoor langs de Schelde en passeer je ook het halfwegpunt op 8.05KM met opnieuw bevoorrading inclusief sportdrank.

Daarna richting binnenstad met een passage over de Meir (best veel supporters hier – feest!) om daarna stilletjes aan richting het sluitstuk te vlammen: de Waaslandtunnel roept! We zijn nu aan kilometer 12 en krijgen nog een laatste keer water aangereikt.

Aangezien dit mijn eerste 10 Miles was, had ik enkel de feedback van eerdere deelnemers gehoord: een lange tunnel waar je het einde niet van ziet en die naar het laatste stuk echt stevig inhakt op de kuiten.

Ik heb hier veel mensen zien wandelen (ik heb hier zelf ook een stukje gewandeld trouwens), maar ik had bij het afdalen in de tunnel een tandje bijgestoken omdat ik wist dat het bergop gedeelte trager zou gaan en ik zo de schade enigszins zou kunnen beperken.

De laatste 100M waren afzien, maar daarna draai je rechts de finale rechte lijn op met om de 100M borden om aan te geven dat je er bijna bent. In de verte duikt de finishboog op en hoor je de mensen roepen en knalt de muziek hard door de speakers. Dit geeft een instant adrenalineboost waardoor ik er alsnog in geslaagd ben om er een laatste sprintje uit te persen richting finish.

How Did I Do?

Goed en niet goed. Mijn doel voor de start was minder dan twee uur onderweg zijn.

Halverwege zat ik op schema met twee minuten overschot, maar die laatste kilometer in de Konijnenpijp heeft me de das omgedaan. Ik kwam over de finish in 2u en 3 minuten wat ineens ook mijn snelste 16KM ooit werd.

Het doel van sub-twee uur heb ik net niet gehaald, maar dat maakt me zeker niet minder trots op mijn prestatie en het feit dat ik mijn persoonlijke mijlpaal met succes heb gehaald!

Zou ik de 10 Miles opnieuw doen?

Ja, omdat ik echt onder die twee uur wil duiken. Neen, omdat ik het parcours wel leuk vond voor een keer gedaan te hebben, maar niet zo spectaculair dat ik het elk jaar opnieuw zou lopen. Te weinig afwisseling van het uitzicht voor mij.

De lange wachtrijen overal en de chaos bij het openbaar vervoer (de wachtrijen bij de tramlijnen om huiswaarts te keren waren mogelijks nog erger dan al het voorgaande, gelukkig konden wij op een bus springen die net voorbij kwam) zouden nog een reden zijn om het niet opnieuw te doen.

De sfeer en de kick die zo een groot event geeft is dan weer een reden om er graag terug bij te zijn!

In ieder geval: als ik volgend jaar terug meeloop, dan ga ik nog vroeger richting Linkeroever vertrekken en misschien ook mijn startnummer op voorhand afhalen.

Kwestie van me geen twee keer aan dezelfde steen te stoten ;-).

Now What?

Het knaagt al een tijdje en ik ken weinig mensen die 10KM hardlopen, laat staan 10 mijl lopen, maar ik heb de smaak te pakken en de ambitie reikt verder.

Een marathon aan het palmares toevoegen heeft toch nog net iets meer kaliber en steekt mijn ogen serieus uit. Op dit moment is dat echt een mission impossible, maar dat zei ik rond deze tijd een jaar geleden ook over de 10 Miles lopen en we weten hoe dat afgelopen is…

Ik denk dat ik volgend jaar dus wel weer opnieuw in Antwerpen zal staan. Time will tell of het voor de 10 Miles zal zijn of dat het dat tikkeltje verder wordt ;-).

In tussentijd rest er mij maar een ding te doen: keep on running!

10KM Van Brussel

Anderhalve week terug trok ik de sportschoenen weer aan om de start van de Brusselse loopzomer mee in te luiden met de 10KM Van Brussel.

Net als al mijn voorgaande loopafspraken, was het ook hier mijn eerste keer en tevens ook mijn eerste keer dat ik überhaupt in onze hoofdstad liep! Om direct met de deur in huis te vallen: onze hoofdstad heeft veel meer te bieden dan grijze gebouwen, schimmige figuren en vunzige dreefjes! Ik zag enorm veel groen, wijde vlaktes vol met mensen die genoten van het schitterende weer en een sfeer vol warmte waardoor je je direct thuis voelt! Chapeau Brussel en mea culpa dat ik verkeerd was.

3, 2, 1 Start

Starten deden we om 11u15 waardoor ik mezelf voorgenomen had om ter plaatse te zijn rond een uur of 10. Parking zoeken, borstnummer afhalen, acclimatiseren en jezelf klaarmaken voor alweer een nieuwe uitdaging. Ik doe dat allemaal graag zonder stress zodat ik ontspannen aan mijn wedstrijd kan beginnen.

Het weer was trouwens top: weinig tot geen wind en stralende zon. Ik zou mezelf niet zijn moest ik niets over het hoofd zien: deze keer was ik zonnecrème vergeten. Neen het was geen midzomer dag met temperaturen boven de 30 graden, maar met mijn spierwit vel slaag ik er zelfs in om in de winter een “sun kiss” te krijgen :-).

Gelukkig viel het allemaal mee waardoor ik niet meer dan een gezonde gloed overhield – de ideale opener om daags nadien te vertellen dat ik de 10KM van Brussel liep wanneer men mij op de werkvloer vroeg of ik in het zonnetje had gezeten ;-).

Hulpmiddelen

Borstnummer Troubles

Nu ik mezelf zonder enige schroom een “runner” mag noemen en ik de smaak goed te pakken heb, laat ik mezelf toe om mijn arsenaal aan hulpmiddeltjes uit te breiden. Natuurlijk had ik al aangepaste sportkledij en een degelijke koptelefoon, maar iets waar ik me bij elk event aan ergerde, waren die hatelijke veiligheidsspelden waarmee je je borstnummer vastmaakt aan je T-shirt.

Bij de vrienden van Decathlon kan je een riempje kopen met daarop pinnen waar je je borstnummer op vast kan spiesen. Hoe handig is dat wel niet? Gedaan met de veiligheidsspelden! Gedaan met jezelf prikken! Gedaan met gaatjes maken in je kledij! En het ding kost ocharme vijf Euro. Kan je niet voor sukkelen toch?

Je kan er trouwens ook van die “gelletjes” in vastmaken, maar daar lees ik van dat de riempjes te klein zijn om die tubes er deftig in te krijgen. Zelf nog niet geëxperimenteerd met geltubes dus ik kan er niet over meespreken.

Enfin. Ik ben er heel tevreden mee en kan het dus aanraden als je af en toe een wedstrijd loopt en een haat-liefde relatie hebt met die veligheidsspelden.

Dorst?

Het tweede accessoire dat ik mezelf cadeau gedaan heb, is een riem met daaraan een klein tasje voor bv. je autosleutel plus ook nog eens twee drinkbusjes.

Ik zocht eigenlijk een oplossing voor de autosleutel daar die niet in het armzakje voor de smartphone paste. In de winter heb ik loopkledij met opbergzakjes, maar mijn loopshorts en T-shirts hebben geen zakjes die veilig afgesloten kunnen worden en het laatste waar ik op zit te wachten is het verliezen van mijn autosleutels tijdens een loopwedstrijd.

Tijdens de zoektocht naar een klein tasje dat me niet zou hinderen, viel mijn oog op het Kalenji (huismerk van Decathlon) exemplaar dat naast een opbergtasje ook beschikt over twee 115ml drinkflesjes.

Op alle events die ik tot nu toe liep, waren er één of meerdere bevoorradingsposten, maar als het wat warmer is heb je misschien soms toch nog dorst op een moment dat er geen drank voorhanden is. Ook wanneer ik alleen ga lopen tijdens een training is er uiteraard geen bevoorrading en dan heb ik ook al eens dorst en dus kocht ik de riem met het tasje inclusief de drinkbusjes.

Ik ging voor het 2 x 115ml exemplaar omdat dat relatief klein is en dus niet veel hinder veroorzaakt en omdat ik op dit moment geen afstanden overbrug waar meer extra vloeistof noodzakelijk is. Weet dat er ook exemplaren met 2 x 250ml en zelfs 2 x 500ml bestaan moest je daar nood aan hebben. Kostprijs van dit hebbeding: vijftien Euro.

Zowel het borstnummer riempje als het tasje met de drinkflessen werden voor de leeuwen gegooid tijdens de 10KM Van Brussel en beide voldeden helemaal aan de verwachtingen. Ik had helemaal geen last van de riemen noch van het extra gewicht, terwijl het toch wel aangenaam was om te kunnen drinken wanneer ik dorst had.

Mogelijks zou ik de 2 x 250ml overwegen als ik mijn aankoop opnieuw zou doen, vooral voor de runs die ik op eigen houtje en dus zonder bevoorrading afwerk.

De Wedstrijd Zelf

De 10KM Van Brussel ging dit jaar van start op de piste van het Koning Boudewijn stadium en ik moet zeggen dat dat toch speciaal is! Mogen lopen waar normaliter alleen de sportgoden van onze planeet hun sportschoenen op verslijten geeft toch een kick!

De nu al “legendary” foto van 2017 voor mij:

Een andere “first” voor mij waren de pace runners. Dit zijn getrainde lopers die een vlag op hun rug dragen met daarbij hun streeftijd bv. 5min/km, 6min/km en zo verder.

Als deelnemer kan je op die manier aansluiten bij het team dat jouw streeftijd als doel heeft en vanaf dat moment moet je gewoon je karretje aanhangen en volgen. Geen nood aan je tempo monitoren, gewoon zorgen dat je in de buurt van je groep blijft en alles komt goed.

Ik had me aangesloten bij het team met de zwarte vlag met als einddoel 1u10′ oftewel een tijd van 7min/km.

Toffe mannen die pace runners! Ik zag er eentje stoppen bij iemand die aan de kant stond met krampen om te checken dat alles ok was, op een ander moment zag ik hen lopers motiveren die het moeilijk hadden. Mooi en plezant om die “together we can do it” mentaliteit te zien. Bedankt heren van het zwarte team!

Spijtig genoeg ben ik niet samen met hen over de finish gegaan: iets voorbij kilometer acht was er een opeenvolging van extreem steile heuvels waar ik mijn tempo naar beneden heb moeten bijstellen omdat ik mijn hartslag in overdrive zag gaan.

Achteraf bekeken had ik de eerste vier kilometer een hoger tempo aangekund waardoor ik die opgebouwde marge had kunnen gebruiken om aan kilometer acht wat gas terug te nemen en alsnog binnen de vooropgestelde tijd van 1u10′ over de finish te gaan, maar zonder parcourskennis zijn dat uiteraard “wat als” en “had ik maar” scerario’s van het eerste uur ;-).

Mijn eindtijd was uiteindelijk 1u13′ met een gemiddelde van 7min19 per kilometer – een tijd waar ik zeker tevreden mee ben en die volgend jaar alleen maar beter kan ;-).

GoPro Natuurlijk!

Naar goede gewoonte had ik ook deze keer mijn GoPro op de chestmount bevestigd zodoende een timelapse te kunnen opnemen van mijn ervaring. Het resultaat kan je hieronder checken:

Als afsluiter een foto waar ik sta te blinken met mijn 10KM Van Brussel medaille (gekregen bij het over de finish gaan in het Koning Boudewijn stadium, where else?).

See you at the 10 Miles of Antwerp!

MagicGrips

Ik ben al jaren een tevreden Apple gebruiker en sinds een goed jaar hoort daar ook een iMac desktop computer bij.

De intrede van de iMac was voor mij ook de eerste echte introductie tot de Magic Mouse. Bij mijn laptop kreeg ik ook zo een exemplaar, maar met dat de Apple touchpads op Macbooks zo fantastisch zijn en ik principieel zo mobiel mogelijk wil zijn (en dus zo weinig mogelijk randapparatuur meesleur), maakte ik er zo goed als geen gebruik van.

Op de iMac zit dat natuurlijk anders en gebruik ik de Magic Mouse constant en dan moet het toch gezegd dat ze bij Apple een paar steken hebben laten vallen. Dat ding ziet er wel fancy en modern uit, maar op vlak van gebruiksgemak hebben ze toch nog het een en ander te leren van de gevestigde waarden zoals Logitech.

Maanden gingen voorbij en daar ik geen zin had om een nieuwe muis te kopen (toch weer snel €50 of meer als je iets deftigs wil) deed ik verder met de Magic Mouse met bijhorende frustraties en soms zelfs pijntjes.

Tot ik recent op de MagicGrips van EvolutionLab stootte – de oplossing voor mijn probleem! Op zich zijn die dingen niet meer dan rubberen verbredingen die je met behulp van de bijgeleverde 3M adhesive tape aan de zijkanten van je Magic Mouse plakt. Ze passen perfect en als ik de site mag geloven, komt dat omdat ze de Magic Mouse met behulp van lasers hebben gescand om zo een perfecte fit te bekomen met de MagicGrips.

Ik betaalde alles inbegrepen $22 en voor die prijs kan je nog kiezen of je de normale of de extra brede grips gebruikt (beide meegeleverd). Ik ging voor die laatste en na een half minuutje monteren was mijn Magic Mouse geüpgrade. Het verschil lijkt miniem op het eerste zicht, maar in daadwerkelijk gebruik maakt het best veel verschil!

De Magic Mouse is niet opeens de meest ergonomische muis ever, maar het gebruiksgemak is gigantisch veel hoger voor een zeer betaalbare prijs terwijl het esthetisch nog altijd aansluit bij de visie die ze bij Apple voor ogen hebben.

Iedereen die halsstarrig vasthoudt aan zijn Magic Mouse kan ik dus oprecht aanraden om de MagicGrips van EvolutionLab eens van dichtbij te bekijken.

PS: ze werken met zowel de eerste als de tweede versie van de Magic Mouse.

16K Hardlopen: Check!

Give or take a few days liep ik een jaar geleden voor het eerst 5KM en was ik apetrots! Nooit had ik durven dromen dat ik 5KM zou willen / kunnen hardlopen.

In de zomer van 2016, goed vier maanden later dus, werd de 10KM mijlpaal afgevinkt en zocht ik een nieuw doel dat enerzijds niet evident was om mij te verplichten te trainen, maar anderzijds met de nodige toewijding wel haalbaar zou zijn.

Dat doel werden de Antwerp 10 Miles en ik schreef me vastberaden doch naïef in.

No way back now!

Prepwork!

De 10 Miles vinden eind april plaats wat wil zeggen dat er nog ongeveer 8 weken zijn om klaar te zijn.

Fysisch was ik er al een tijdje van overtuigd dat dat geen enkel probleem zou zijn, ook al had ik tot dan nooit verder dan 12KM aan één stuk gelopen. Mentaal was het een ander paar mouwen en om innerlijke rust te krijgen en zonder stress aan de start van de 10 Miles te verschijnen, wou ik die afstand minstens een paar keer gelopen hebben.

Vorige week was het zo ver. Ik zat een paar dagen bij onze buren in Duitsland waar er een op wandelafstand van de verblijfplaats een gigantisch meer lag met daarrond zowel asfaltwegen als onverharde ondergrond. En helemaal autovrij. Ideaal voor een hardloopsessie!

Op dinsdag deed ik mijn eerste rondje en bleek het een toertje van iets meer dan 7KM te zijn. Perfecte omgeving om te rennen met zowel vlakke stukken als af en toe een helling om “lös te gehen” ;-). In totaal 81 hoogtemeters om precies te zijn.

Diezelfde avond wist ik het.

De combinatie van muziek door de koptelefoon met gedachten die door mijn hoofd maalden: over twee dagen was het D-Day en zou ik het toertje twee keer doen en voor de 16KM gaan. Ik was er fysisch en mentaal klaar voor. Het was nu of nooit. Het werd NU.

D-Day

De temperatuur lag rond het vriespunt, maximaal 2-3 graden boven nul als ik mijn Apple Watch mag geloven. Ideaal weertje om te rennen dus.

Doseren was de boodschap, want ik wou nog wat reserve hebben voor een potentieel moeilijk moment. Mijn eerste rondje deed ik op 58 minuten en dus aan iets meer dan 8KM/h. Helemaal op schema, het gevoel zat goed en ik ging positief de tweede ronde in.

Tot ergens aan kilometer 13 of 14 ging alles prima. Ik was één met mijn omgeving en kon genieten van het hardlopen. Een zalig gevoel dat elke hardloper herkent!

De laatste 2-3KM waren een ander paar mouwen: niet omdat ik niet meer kon, maar wel omdat ik een pijnlijke blaar op mijn linker voet voelde die bij elke pas meer pijn deed.

De benen waren nog niet kapot en het hoofd wou ook verder en dus ben ik op karakter en pijn verbijten die laatste kilometers in gegaan. Ik moest en zou mijn milestone aftikken. Mijn laatste 2KM lag mijn tempo hierdoor ompgemiddeld 9 minuten 30 seconden, maar ik heb de 16KM wel uitgelopen!

Mijn eindtijd lag op 2 uur en 7 minuten en dat heb ik helemaal te danken aan die gemene blaar. Zonder die pech had ik de 2 uur zeker benaderd en mits een beetje positivisme zonder probleem onder die magische grens gedoken.

Ready For Action!

Na het aftikken van mijn 16KM heb ik die blaar verzorgd en daags nadien had ik er eigenlijk al weinig of geen last meer van. Het nieuwe PR was prima verteerd. Dank u lijf.

In mijn hoofd ben ik nu ook helemaal zen. Ik wéét dat ik die 16KM kan lopen en nog ruimschoots onder mijn vooropgesteld doel van 2u30.

Mits wat geluk met de omstandigheden zit een eindtijd onder de 2u er misschien wel in. De komende weken ga ik nog een keer of vier die 16KM proberen te lopen en de rest van mijn sessies blijf ik gewoon bij de vertrouwde 5-8KM die ik het liefst loop. Tussendoor loop ik trouwens ook nog drie Urban Trails (Brugge, Gent en Antwerpen) die ook telkens 10KM tellen. Training genoeg denk ik dan.

Wat ik geleerd heb?

Dat ik proactief een Compeed pleister ga aanbrengen op die weke plek op mijn linkervoet. En dat ik verdorie goed bezig ben en geregeld grenzen verleg die ik een jaar geleden nooit had durven leggen!

Kudos to me :-) !

Dit Was 2016

Alweer een jaar voorbij.

Alweer 365 dagen die voorbij vlogen alsof het niets was. En naar goede gewoonte zit ik dit te schrijven terwijl op de achtergrond #DeTijdloze speelt en ik me eigenlijk zou moeten klaarmaken voor de feestelijkheden van vanavond.

Some things will never change zeker? En ik hou wel van dit momentje van zelfreflectie terwijl alles rond me in overdrive staat om op tijd klaar te zijn voor vanavond.

De Lijst Van 2016

  • Professioneel gezien ging het hard: mijn eerste volledig jaar bij de marktleider van converged infrastructuur is voorbij gevlogen en ik heb keihard gewerkt, al zeg ik het zelf.

    Valse bescheidenheid is zwaar overrated en men moet daar dringend mee stoppen. 2016 was ook het jaar dat ik ongewild opnieuw van werkgever ben veranderd, want de overname van EMC door Dell is ondertussen een feit en mijn werkgever is vandaag dus Dell EMC en niet meer VCE / EMC. Mijn job is op zich niet veranderd, er kwamen alleen veel nieuwigheden bij en dat vraagt altijd aanpassing. But change is good. Change is mandatory. Change needs to be embraced.

    2017 zal een heftig jaar worden denk ik. Ik ben eerlijk gezegd nu al benieuwd naar mijn recap van 2017 rond deze tijd volgend jaar. To be continued.

  • Met de nieuwe werkgever kwam er ook een eind aan de professionele Macbook en werd er geswitcht naar een Dell XPS 13 laptop inclusief alle toeters en bellen zoals QHD scherm, touchscreen enz. Maar spijtig genoeg ook met Windows 10 en eerlijk gezegd mis ik MacOS nog een beetje. Ik zal nog wat gewenning nodig hebben mijn gedacht.
  • Op persoonlijk vlak moet 2016 zowat het meest ingrijpend jaar van de voorbije jaren geweest zijn. Van een cough potato naar een heuse sportman :-)! Ik heb in 2016 meer gelopen dan de 34 voorgaande jaren samen… en dat zegt het helemaal! Dikke duim voor mezelf!
  • Met al dat lopen is het roeien wel naar de achtergrond geschoven, maar dat is een puntje dat ik meeneem naar de goede voornemens voor 2017.
  • Op muzikaal vlak had ik het geluk om ook dit jaar tickets voor Tomorrowland te bemachtigen en ook Rock Werchter werd opgenomen in de zomerse festiviteiten. Good memories were made!
  • Hello Fresh en consoorten werden de deur gewezen wegens niet genoeg afwisseling. Het feit dat ik ook niet zo vaak thuis eet en dan nog vaak last minute tot die constatatie kom, maakt het er niet makkelijker op. Ik voorzie wel een actieplan voor 2017, maar dat lees je bij de voornemens.
  • Op vlak van lectuur heb ik mezelf teleurgesteld. Ik had mezelf nochtans een haalbaar doel opgelegd van zes niet werkgelerateerde boeken, maar dat aantal is blijven steken op twee… schaamtelijk en een werkpunt voor 2017.
  • 2016 bracht nieuwe vriendschappen met zich mee die ik eerlijk gezegd niet had zien komen. En dat maakt de verrassing en de blijheid des te groter en in the end doe je het daarvoor! You know who you are! *vuistje*
  • Andere relaties zijn verwaterd of gewoon verdwenen. En eigenlijk is dat helemaal ok. That’s life. Niet piekeren over wat ooit was, maar wel blij zijn om wat geweest is en de mooie dingen daarvan meepakken. Nuchter en rationeel.

Voornemens 2017

Ik heb het eigenlijk helemaal niet begrepen op voornemens omdat ik vind dat je die gewoon per direct moet invoeren en niet wachten op een stereotiep moment zoals 1 januari. Maar omdat het traditie is, ga ik toch mijn lijstje delen en mezelf “accountable” maken.

  • Paleo komt terug in 2017. #Project30 was drie jaar geleden een succes en ik voel dat dat een goede aanvulling is op mijn sportieve ambities. Goesting in!
  • Meer lezen! Veel meer lezen! Op zijn minst 12 niet-werkgerelateerde boeken wil ik gelezen hebben in 2017. Om mijn goede voornemens waar te maken heb ik alvast een KOBO Aura H20 gekocht dus ik ben er helemaal klaar voor.
  • Blijven hardlopen. Maar dat gaat niet echt een probleem zijn, want naast de Antwerp 10 Miles ben ik ook ingeschreven voor een trail of zes. En het jaar moet nog beginnen. Komt helemaal goed.
  • Terug meer roeien op de WaterRower. Ik blijf verliefd op dat toestel en ik roei echt wel graag, dus mijn enige excuus is tijd en daar kan ik iets aan doen. Minstens eens per week een half uur roeien dus.
  • Crossfitten! Het is gebeurd! Ik heb dit jaar twee proeflessen gedaan en ook al heb ik het met moeite overleefd, ik heb de smaak om mezelf telkens over mijn eigen beperking te duwen te pakken. In 2017 wordt er dus gemiddeld twee keer per week aan crossfit gedaan.
  • Minder TV kijken. En ik kijk eigenlijk al bitter weinig TV. Maar het kan nog minder. Elk uur TV kijken is een verloren uur. Een uur dat ik had kunnen lezen, schrijven of sporten.
  • Nog eens van Hel Week doen. Ik vond dat een hele ervaring en ga dat nog eens doen in 2017.
  • Meer tijd in vriendschappen steken. In de mensen die ik belangrijk vind. Niet omdat het moet, wel omdat het kan. En omdat dat op het einde van de rit het enige is wat belangrijk is.

Last But Not Least…

En daarmee komt er een eind aan 2016 en rest mij enkel nog eenieder van jullie – familie, vrienden, collega’s en elkeen die een positieve impact op mijn jaar heeft gehad – te bedanken voor 2016 en het allerbeste te wensen voor wat komen zal.

Godspeed, hoe het veilig vanavond en heel graag tot volgend jaar!

Older posts

© 2017 Unexpected

Theme by Anders NorenUp ↑